Dear All, I've got some news

Η Πριγκίπισσα της Αποκριάς.

2012-02-28T10:24:00.002+02:00

Ντίαρ ολ,

Όταν η αδερφή μου κι εγώ ήμασταν μικρές, ποτέ δε θυμάμαι να μας έντυναν μασκαράδες την Καθαρή Δευτέρα, ίσως γιατί η πλαστικούρα της «Πριγκίπισσας της Νύχτας» ήταν too much για δεύτερη φορά μέσα σε 15 μέρες (η δεύτερη ήταν την Τσικνοπέμπτη), ίσως γιατί η μάνα μας βαριόταν, ίσως γιατί δεν κάναμε ποτέ κάτι ιδιαίτερο εκείνη τη μέρα, εκτός από το να τρώμε λουμπίνια (δεν ξέρω πώς τα λένε στην υπόλοιπη Ελλάδα, είναι κάτι οσπριοειδείς καρποί στο χρώμα της ώχρας, με παχύ φλούδι που το κάνεις γκλιτς ανάμεσα στα δάχτυλα και βγαίνει και το τρως και θες άλλα 200 μίνιμουμ να χορτάσεις).

Γενικώς οι Απόκριες είναι ένα θέμα που διχάζει τον ελληνισμό (όπως και άλλα, μυριάδες, πιο σοβαρά όμως), γενικώς εμένα δε με χαλάει, αρκεί να μην είναι τίγκα στο συνθετικό, υλικό και κέφι, that is.

Φέτος ο «εορτασμός του τριήμερου της Αποκριάς» ήταν εξεπσιονέλ, διότι ενώ κατέβηκα στα πάτρια την προηγούμενη Πέμπτη (για δουλειά φυσικά), επέστρεψα την Παρασκευή το βράδυ (για δουλειά φυσικά), σε μια Αθήνα όπου είχε τόσες άδειες θέσεις πάρκινγκ βγάζει, όσες βγάζει το ΟΑΚΑ μετά από κατάτμηση. Πήγα δε στο γραφείο το Σάββατο (για δουλειά φυσικά), πήρα και δουλειά στο σπίτι (φυσικά) και κάπως έτσι πέρασαν οι καρναβαλικές ώρες.

Παράπονο δεν έχω βέβαια, καθόσον στα ενδιάμεσα του διαβάσματος και του γραψίματος που μου επιβάλλει το δικηγορικό «λειτούργημα» (μια άλλη ώρα θα το συζητήσουμε αυτό), έκανα και ορισμένες δραστηριότητες, που περιλάμβαναν κυρίως φαΐ, αλλά τί να κάνεις, άμα είναι να σε περάσουν για ακατάδεχτη, θα τη σπάσεις τη Ντουκάν/Γιουκάν (ούτε καν, στην περίπτωσή μου).

Το μεσημέρι του Σαββάτου πήγα μετά τη δουλειά στης φίλης Εγκύου, όπου ο Τ.Σ. (Ταλαίπωρος Σύζυγος) είχε μαγειρέψει του κόσμου τα καλά (κι η Έγκυος μια χορτόπιτα κι επίσης έκοψε το λάχανο, μην την αδικήσω, στην κατάστασή της). Αφού φάγαμε τον άμπακο (η πορεία της συγκεκριμένης εγκυμοσύνης θα αναλυθεί στο ειδικό section του blog «θηλαστικά και χωρητικότητα στομάχου, δεδομένα και προκλήσεις»), έβγαλα ένα μίνι-λόγο για το πόσο καλός ηθοποιός είναι ο Μπένεντικτ (ο Κάμπερμπατς, ντε) και έπρηξα τα ούμπαλα ολωνών με το πόσο urgent είναι να δουν το Sherlock. Εντός ολίγου μ’ έστειλαν σπίτι, να ξεκουραστώ, γιατί μάλλον με είχε πειράξει το jet lag της πτήσης απ’ το Ηράκλειο (ή τα φιστίκια της ετζίαν).

Το Σάββατο το βράδυ πήγαμε μεγάλη παρέα στο Closer, δω δίπλα απ’ το σπίτι μου, όπου έπαιζε μουσική ο παλιός μου συμμαθητής από τα γαλλικά, ο Mr Soundblender, ήπιαμε το ποτάκι μας, ακούσαμε την πολύ ωραία μουσική (που ήταν και στη σωστή ένταση, για να μην ξελαρυγγιάζεσαι, όταν μιλάς στο διπλανό) και περί τις 2 απεχώρησα, γιατί είχα και κυριακάτικο πρωινό ξύπνημα (φυσικά για δουλειά).

Την Κυριακή το μεσημέρι πήγαμε με Έγκυο, Τ.Σ., Θάλεια και Julia, στης Διπλανής (από το γραφείο) στο Πόρτο Ράφτη, όπου εξοχικό με τζακούζια μας είχαν τάξει, ένα δίπατο με μια ελιά και μια λεμονιά βρήκαμε. Πριν ζητήσουμε τα λεφτά μας πίσω, ήρθε κι άλλος κόσμος (καλός, δε μπορώ να πω), ρημαδοφάγαμε κάτι starters και μετά την πέσαμε σε κάτι σουβλάκια, θαυμάζοντας τη φύση και τον πορτοραφτιώτικο ουρανό, που έκανε αντηλιά βέβαια, αλλά με τα σουβλάκια μας πέρασε κάπως η ενόχληση, γιατί κοιτούσαμε το τραπέζι κι όχι τον ουρανό.

Η προίκα της Διπλανής τελικά δεν είν’ το εξοχικό, αλλά η δημιουργική φαντασία της, που την έκανε να ξυπνήσει κυριακάτικα απ’ τις 9, για να στολίσει το τραπέζι με σερπαντίνες και σφυρίχτρες, να διπλώσει χαρτοπετσέτες, να στολίσει τις twix (γιατί αλλιώς δεν θα τις τρώγαμε) και να ψήσει δυο κέικ. Τυχερός όποιος τηνε πάρει (προσωπικά πιέζω τους γονείς της για ένα τζακούζι, όποιος θέλει ας βοηθήσει λίγο προς την κατεύθυνση αυτή).

Είχαμε μαζί και τρία παιδάκια, ένα 10 μηνών, ένα 3 χρονών κι ένα 4 (τα τελευταία αδέρφια). Το μικρό ευτυχώς δεν φαίνεται να πήρε τη γκρίνια της μάνας του, παρά μόνο την αδυναμία της στα κολιέ, που τα χρησιμοποιεί όμως αντί πιπίλας (μασάει μισό Αξεσοράιζ στην καθισά του). Το 3χρονο ήταν ντυμένο Μίκι Μάους και το 4χρονο Σωματοφύλακας (Ντ’ Αρτανιάν), αλλά σε ερώτηση κάποιου «τι ντύθηκες;» απάντησε «Τερματοφύλακας», που είναι και πιο λογικό, εδώ που τα λέμε (σιγά μη σου λεγε και «βόδιγκαρντ»).

Από κει φύγαμε νωρίς, γιατί όσοι είχαν μείνει τα προηγούμενα βράδια είχαν χωθεί σε εργασίες συντήρησης (μόνο μπογιάντισμα δεν τους ζήτησε) και επικαλεστήκαμε την κατάσταση της Εγκύου για να εξαφανιστούμε πριν έρθει με το πιστόλι σιλικόνης η Διπλανή και μας παρακαλέσει να περάσουμε ένα χέρι τα πλακάκια του μπάνιου. Να δω άμα γεννήσει η Έγκυος τί δικαιολογίες θα έχουμε για να λουφάρουμε.

Μετά την απογευματινή/βραδινή δουλειά στο σπίτι, πήγα στη Σ, όπου είχε κάλεσμα για Oscars night. Aπλωθήκαμε σε καναπέδες, σκαμπώ και πατώματα (για μένα, όσο πιο χαμηλά, κάθομαι/πέφτω, τόσο καλύτερα) κι αρχίσαμε το κουτσομπολιό για τις εμφανίσεις στο κόκκινο χαλί, πριν την έναρξη της τελετής απονομής (αχέμ, όχι ότι δε μας ένοιαζαν τα βραβεία per se – ίσα που είχα δει το 1/5 των υποψήφιων ταινιών, με τη μία να είναι έτσι κι αλλιώς το «Χάρυ Πόττερ»). Πότε η Νόβα δεν είχε ήχο, πότε το Ε! Εντερτέινμεντ γινόταν εκνευριστικό με τα φάσιον πολίς πάνελς του (δηλαδή αν η κόρη Όζμπορν μπορεί να κρίνει άουτφιτς αλλονών, εγώ μπορώ να διδάξω μπέιζμπολ). Οι γάτες της Σ μάς περιτριγύριζαν ανέμελες, μέχρι τη στιγμή που «έπαιξε» κονσέρβα στο μενού και τέτοια χαρά δεν έχω ξαναδεί σε ζωντανό που το φωνάζεις για φαΐ (καλά, ψέματα, έχω δει τη φίλη Έγκυο όταν της πας πεσκέσι πραλίνες. Όχι ότι εγώ είμαι καλύτερη, βέβαια).

Μεγάλες διαφωνίες δεν είχαμε ως προς τις υποψηφιότητες και την επιτυχία/αποτυχία των εμφανίσεων. Πρώτον διότι την παράσταση έκλεψε ο Σάσα Μπαρόν Κοέν (η βρωμο-attention whore, κατάφερε να κάνει τον παρουσιαστή να στραβώσει big time), δεύτερον διότι δεν ενεφανίσθη η γνωστή βυζόμπαλη σταρ – φαντασίωση κάθε αντρός, για να μας συγχύσει βραδιάτικο (ξέρετε όλοι/όλες ποια είναι αυτή και τί διχασμούς προκαλεί ανάμεσα στους απλούς πολίτες), τρίτον γιατί το Ράιαν τον είχαμε κλάψει από πριν (οι γυναίκες), τέταρτον διότι μας αποπροσανατόλισε ο κώλος της Τζέι Λο (που κάθε χρόνο αυξάνεται σαν επιτόκιο καταναλωτικού δανείου) και πέμπτον διότι νυστάζαμε όσο δεν πήγαινε από ένα σημείο και πέρα (κατά τις 4 η Ν αποχώρησε για ύπνο, η άλλη Ν την έπεσε διακριτικά στον καναπέ, κάνα 10λεπτο μετά είπα να φύγω κι εγώ, γιατί είμαι γυναίκα του ξενυχτιού και δεν υπολογίζω).

Το συμπέρασμα ήταν ότι νεξτ γίαρ πρέπει να πάω από Λος Άνχελες, διότι όσο καφέ και να ρουφήξω, ακόμα και στο παρά 5 της τελετής, πάλι θα νυστάξω και θα χάσω όλα τα sos. Να τονίσω στο σημείο αυτό το πόσο τα πήρα στο κρανίο που ο Γκάρις ο Όλντμαν δεν το σήκωσε για το Tinker, Tailor, κ.λπ. (έκανα ήδη ένα οργισμένο τουήτ, που έκαμε τα μούτρα των κριτών της Ακαδημίας, κιμά μόσχου) και επίσης για το ότι ο Χάρυς ο Πόττερ δεν πήρε τίποτις, δηλαδή ούτε μισό Όσκαρ οπτικών εφέ, ασπούμενε. Δεν το ‘χω δει το Hugo, αλλά απ’ ότι έχω μάθει, στη συγκεκριμένη ταινία δε χρειάστηκε να αφαιρέσουν τη μύτη από τον Ρέιφ Φάινς και να τον κάνουν να μοιάζει με βλογιοκομμένη νυφίτσα με τριχοφάγο, δηλαδή σιγά το επίτευγμα (θα τα διαβάζει τώρα αυτά η Hugo aficionada, το Παιδί, και θα θέλει να με χαστουκίσει όσο η Αθήνη – Τσούνη τη Δήμητρα Λιάνη).

Η Καθαρή Δευτέρα κύλησε χαλαρά, με δουλειά (δεν είμαι workaholic, απελπισμένη είμαι), χωρίς σαρακοστιανά, γιατί τα σιχαίνομαι (το γαριδοπίλαφο δεν πιάνεται) είδα και δυο επεισόδια Homeland στα ενδιάμεσα (σαν το Σέρλοκ, τίποτα) και το βράδυ πήγαμε στο 42 με τη Miss L, το Ν, τον Κ και τη Μ, για ν’ ακούσουμε το δράμα που ζει ο Ι, πολύ καλό παιδί, κορίτσα, στον ουρανό τονε ψάχνατε, στη γη θα ‘ρθει να σας βρει, αθλητικός τύπος, επί χρόνια πρωταθλητής Αράχωβας και Κουρσεβέλ στο σκι, για πληροφορίες και φωτογραφίες με τις απονομές μεταλλείων από τους Δημάρχους Αράχωβας και Κουρσεβέλ (και μπόνους φωτογραφία πρωταθλητού με Γιάννα Αγγελοπούλου – Δασκαλάκη), στείλτε email να προωθήσω. Παρεμπιπτόντως, όσοι πάτε αυτές τις μέρες Αράχωβα και παρκάρετε κάτω από το χιονοδρομικό, κρεμάστε εκατέρωθεν στα φτερά του αυτοκινήτου και δυο παλιά λάστιχα, γιατί λιώνουν οι πάγοι, γλιστράνε τ’ αυτοκίνητα, κολλάνε μεταξύ τους και δε θες να δεις το clio να κάνει το ζαμπόν ανάμεσα σε δυο φέτες Τσερόκι.

Η πρώτη μέρα της Σαρακοστής έκλεισε στο 42, χωρίς μασκαραλίκια, με ένα μικρό μόνο πρόβλημα στην επιστροφή, λόγω των θυελλωδών ανέμων στην Ιπποκράτους (ευτυχώς που είχα φάει κάτι παραπάνω και με κρατούσαν τα πόδια μου στην άσφαλτο). Και να μ’ έπαιρνε, βέβαια, και να με σήκωνε, η Αθήνα είναι όμορφη από ψηλά, δε μπα να λέτε. Κι ας τη βλέπουμε πλέον ολοχρονίς μασκαρεμένη, ξεπεσμένη «Πριγκίπισσα της Νύχτας».

Όσκαρ ζέβασοφτ.

2012-02-20T14:08:00.012+02:00

Ντίαρ ολ,

Το μεσημέρι της Κυριακής, την ώρα που σιδέρωνα – γιατί η προκοπή δεν κρύβεται – βλέποντας ειδήσεις (ούτε ο μαζοχισμός κρύβεται) πέτυχα ένα μικρό απόσπασμα από την κηδεία της Whitney (Houston-she-had-a-lot-of-problems). Παρότι δεν συγκαταλεγόταν ανάμεσα στις αγαπημένες μου τραγουδίστριες, λόγω φωνάρας/ηλικίας/προτέρου ταλαιπωρημένου βίου, κ.λπ. συγκινήθηκα αρκετά. Νταξ, πιο πολύ απ’ όλους τους κατά καιρούς αποβιώσαντες καλλιτέχνες, το Μάικολ το Τζάκσον είχα κλάψει, αλλά το θέμα μας δεν είναι αυτό.

Διότι το ζήτημα «κλάμα και θέαμα» με είχε απασχολήσει το αμέσως προηγούμενο βράδυ του Σαββάτου, όταν έφευγα να πάω στης Θ, η οποία μου είχε πει «φέρε και καμιά ταινία, μπας και δούμε τίποτα». Φυσικά και δεν είδαμε τίποτα, αλλά το θέμα μας και πάλι δεν είναι αυτό. Όπως διάλεγα λοιπόν μερικές ταινίες τύπου «The International» έπεσα πάνω στο «Jeux d’ Enfants» ή «Αγάπα με, αν τολμάς» ή «Cap ou pas cap» ή με δυο λέξεις, μία από τις αγαπημένες μου ταινίες.

Έτσι ήρθαν στο μυαλό μου οι περισσότερες ταινίες για τις οποίες έχω κλάψει, με διαβαθμίσεις βέβαια (δεν πλαντάζεις το ίδιο μπροστά σε καθετί, π.χ. ταινία/κηδεία/χαλασμένη στο ψυγείο τούρτα).

Ακολουθούν σπόιλερΖ, αν και νομίζω ότι οι περισσότεροι τις έχουν δει και δεν είναι σαν εμένα, που περιμένω συνήθως πρώτα να βγει η ταινία, μετά να πάρει το πρωτάθλημα η Πανάθα και μετά να τη δω (στοκάρω δηλαδή και βλέπω μαζικά ανά 5 χρόνια κατά μέσο όρο).

Amen, του Κώστα Γαβρά:
Δε με συγκίνησε τόσο η στάση του Γερμανού αξιωματικού των SS, που κατάλαβε ότι: (α) το 3^ο Ράιχ είναι κακό, (β) οι επιστημονικές ανακαλύψεις που του ανέθεσαν να πραγματοποιήσει στο πλαίσιο της υπηρεσίας του θα χρησιμοποιούνταν για την αθρόα εξόντωση εβραίων (γ) ο Πάπας ήτανε μαλάκας κι ευθυνόφοβος (σόρυ κιόλα, το αλάθητό μου μέσα), όταν τον ενημέρωσε για τα (α) και (β). Με συγκίνησε όμως η στάση του νεαρού ιησουίτη παπά, τον οποίο υποδύθηκε ο Ματιέ Κασοβίτς, ν’ ασχοληθεί με την υπόθεση που έφερε στο Βατικανό ο Γερμανός αξιωματικός και βέβαια, στο τέλος, να κολλήσει πάνω στο ράσο του το κίτρινο αστέρι των εβραίων, να μπει εθελοντικά σ’ ένα τρένο για ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης και να εξοντωθεί εκεί.

Βαθμός συγκίνησης: 7/10, δάκρυ: κι απ’ τα δύο μάτια, χαρτομάντιλο: 1. Αυτοσυγκράτησις.

· La vita è bella, του Ρομπέρτο Μπενίνι: Την είχα δει το ’97 σ’ ένα συνοικιακό σινεμά του Ηρακλείου, που – ευτυχώς – είχε κάτι τεράστιες πολυθρόνες, όπου βούλιαζες αναπαυτικά και ξεχνούσες κάπως την κατάθλιψη που σου ‘φερνε, πέρα από την πλοκή, η σκηνή του θανάτου του Guido, που συνέβαινε μ’ ένα απλό «μπαμ», out of sight, χωρίς σημασία, μιας και ο πόλεμος είχε πια τελειώσει. Ο Guido είχε κρύψει και δασκαλέψει το παιδί του, για να σωθεί, μέσα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, πριν γίνει το μάλε βράσε, την ώρα που ερχόταν ο αμερικανικός στρατός και οι Ναζί καθάριζαν όποιονα έβρισκαν εύκαιρο.

Βαθμός συγκίνησης: 8/10, δάκρυ: κορόμηλο επί 5λεπτο, ήταν κάτι συμμαθητές μαζί μου, περίμεναν, μου πέρασε, μετά πήγαμε Goody’s, έφαγα ένα κλαμπ, όλα ok. Επί 5 χρόνια είχα την αφίσα της ταινίας πάνω από το κρεβάτι μου, στο φοιτητικό μου δωμάτιο.

· Amélie, του Ζαν – Πιερ Ζενέ: Η Αμελί είναι ένα freak. Yet, we’re all freaks. Ειδικά εγώ. Σ’ αυτή την ταινία ήταν όλα συγκινητικά, αλλά από υπαρξιακής/υποκειμενικής – πρωτίστως – άποψης. Η Αμελί είναι μελαχρινή, σαν εμένα, φορούσε κόκκινο κραγιόν, όπως εγώ, της άρεσε το πράσινο το βατραχί, όπως εμένα, σοκαρίστηκε με το θάνατο της Lady D, όπως κι εγώ, της άρεσε να βυθίζει το χέρι της σ’ ένα σακί με όσπρια, όπως κι εγώ, δεν μεγάλωσε «σαν κανονικό παιδί» γιατί «δεν ήταν κανονικό παιδί» όπως κι εγώ, πάσχει από συναισθηματική δυσλεξία, όπως κι εγώ και δεν περιγράφω άλλο γιατί δε θέλω να σας φρικάρω. Άλλο. Η σκηνή που μ’ έκανε να κλάψω ήταν εκείνη που αυτή φτιάχνει μια δαμασκηνόπιτα κι εκεί που φαντάζεται διάφορα της χτυπάει το κουδούνι ο Ματιέ Κασοβίτς (όπου δάκρυ στη ζωή μου, να ‘σου ο Ματιέ) και μετά φιλιούνται και πιο μετά κάνουν βόλτες στο Παρίσι με το μηχανάκι του Ματιέ.

Βαθμός συγκίνησης: 9/10, Δάκρυ: κάμποσο, με ύφος «ασταδγιάλα μεσημεριάτικο», είχα σουφρώσει και χείλια, Χαρτομάντιλα: 4 (πολλή μύξα). Όποτε την ξαναβλέπω ξανακλαίω την ίδια στιγμή. I know, I’m a freak and I’m not afraid to say it.

· Milk, του Γκας Βαν Σαντ: Η ιστορία του Harvey Milk, του γκέι ακτιβιστή, του οποίου η πορεία σημάδεψε το γκέι κίνημα, στις ΗΠΑ και τον υπόλοιπο κόσμο. Παράγοντες υψηλής συγκίνησης: η συγκλονιστική ερμηνεία του Σον Πεν, η εύστοχη σκηνοθεσία, η εναλλαγή των πολύχρωμων εικόνων ευτυχισμένων ανθρώπων, το υψηλό ιδανικό της ισότητας των ανθρώπων, ο αγώνας για την εδραίωση του γκέι κινήματος, η διεκδίκηση των θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων, η δολοφονία του Milk. Ήταν απόγευμα Σαββάτου, είχε νυχτώσει ήδη, είχα πιάσει το μπράτσο του καναπέ και σπάραζα με λυγμούς. Από τότε είπα ότι δε θέλω να ξαναχάσω gay parade στην Αθήνα ή όπου αλλού είμαι.

Βαθμός συγκίνησης: 10/10 (ένεκα η ευαισθησία στο θέμα «διαφορετικότητα και σεβασμός», Δάκρυ: Πηνειός, Χαρτομάντιλα: νομίζω σκουπίστηκα στο ριχτάρι.

· Jeux d’ Enfants, του Γιαν Σαμιουέλ: Βέλγιο, αγόρι, κορίτσι και καλά φίλοι κιέτς, διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, πείσματα, ένα κατιτίς να πλανιέται από το πρώτο βλέμμα μεταξύ τους, εσώρουχα πάνω από τα ρούχα για πλάκα, γάμοι με άσχετους, για πλάκα, όλα παιδιάστικα παιχνίδια. Φιλιά κάτω απ’ τη βροχή, ύστερα μπήκαν σε μια οικοδομή κι πνίγηκαν στο υγρό τσιμέντο, αχώριστοι για πάντα. Σε αβάν πρεμιέρ το είχα δει, στο IFA, σοκαρίστηκα, γιατί τραβιόμουν επί έτη μ’ ένα γκόμενο κατά παρόμοιο τρόπο (αν εξαιρέσεις ότι ποτέ δεν έχασα κανένα μεταξύ μας στοίχημα, για να βγω έξω με το σουτιέν πάνω απ’ τη μπλούζα). Τρε σοκέ, αποφάσισα ότι δεν ήθελα να θαφτώ στα τσιμέντα κι έκαμα τα κουμάντα μου.

Βαθμός συγκίνησης: 8/10, η ζωή μου όλη, είναι μια ευθύνη, όλα μου τα παίρνει, είχε έρθει η ώρα να της δώσω κι εγώ το κατιτίς μου, Δάκρυ: απροσδιόριστο μπούκωμα, ανέβαινα την Ιπποκράτους τρε σοκέ, δε νομίζω να έκλαψα κανονικά, Χαρτομάντιλα: γι’ αυτά που ακολούθησαν 3 μήνες μετά την προβολή. Έλα καμιά μέρα για καφέ, να στα πω, αν δε βαριέσαι.

Πάνω απ’ όλα:

· Ο Νονός, Παρτ Θρη, του Φράνσις Φορντ Κόπολα: κει που λέει στη Μαίρη Κορλεόνε ο Βίνσεντ «Love someone else» κι αυτή πάει στον πατέρα της και του φωνάζει απεγνωσμένη «Γιατί μου το ‘καμες αυτό» και μετά κατεβαίνουν όλοι μαζί τα σκαλιά της Όπερας του Παλέρμο κι αυτή συνεχίζει να φωνάζει κι εσύ νομίζεις ότι, ok, κανείς δε θα πεθάνει, τη γλίτωσε το Κορλεοναίικο, μπουμ, να τη η σφαίρα στον ώμο του Νονού και στην καρδιά της Μαίρης, πάρτηνα κάτω. Δε λέω, αταλάντου η Σοφία Κόπολα μέχρι τότε, αλλά κάτι που τηνε χώρισε ο Άντις ο Γκαρσίας, κάτι που έβλεπε ότι οι επιλογές της οικογένειας τής χαλούσαν τη σούπα, κάτι που πήγε σαν τα κρύα τα νερά, από σφαίρα που προοριζόταν για τον πατέρα της (που ‘χε χάσει ό,τι γυναίκα στ’ αλήθεια αγαπούσε), κάτι απ’ όλα θα σ’ έκανε κι εσένα να σπαράξεις. Έτσι, για να μη με λες υπερβολικιά. Έστω δηλαδή ότι σε χώριζε ο Άντις ο Γκαρσία, για όποιο λόγο και να το ‘κανε, δε θα θελες δυο χρόνια σ’ ένα rehab; Άκου που σου λέω.

Βαθμός συγκίνησης: 7/10, Δάκρυ: για το δράμα όλου του σογιού (σα δικούς μου ανθρώπους τους νιώθω τους Κορλεοναίους), Χαρτομάντιλα: ρολό κουζίνας. Απολέπιση στη μύτη. Ούτε μετά από 10ήμερο συνάχι.

Όσοι τις έχετε δει, νομίζω ότι μια κάποια συγκίνηση θα τη νιώσατε, από μνήμης, έστω. Εκτός αν η καρδγιά σας είναι από πέτρα/ δε συμπαθείτε τους γαλλόφωνους/ χεστήκατε για τον ανθρώπινο αγώνα για την ισότητα/ σας είχε πάρει ήδη ο ύπνος στον καναπέ και χάσατε τα ¾ κάθε ταινίας.

Αλλά μιας κι άρχισα με τη Whitney, ας αναφερθώ συνοπτικά και στις κηδείες στις οποίες έκλαψα, ήτοι: (α) Αλίκη Βουγιουκλάκη, (β) Ρίτα Σακελλαρίου και θα το κλείσω εδώ το θέμα, να πούμε και τίποτα ευχάριστο, όπως π.χ. ότι μάλλον μπαίνει η άνοιξη σιγά σιγά.

Ας μη συγκινηθούμε, όμως, γι’ αυτό. Ας πάμε καλύτερα να περπατήσουμε.

Πριόνια και Κλαδιά.

2012-02-15T13:35:00.000+02:00

Ντίαρ ολ,

Ψες ήτανε του Αγίου Βαλεντίνου, ήτοι η γιορτή των ερωτευμένων:

(α) μεταξύ τους (λογικό),

(β) με γνωστούς και φίλους (επίσης λογικό, με διαβαθμιζόμενες πιθανότητες ανταπόκρισης)

(γ) με αγνώστους (Benedict Cumberbatch, αν με διαβάζεις, για σένα το λέω, στείλε μέηλ να σου πω διεύθυνση, ό,τι ώρα σε βολεύει, μου λες),

(δ) με τη ζωή (αν και υπό τις παρούσες συνθήκες διαβίωσης, δε νομίζω, Τάκη),

(ε) με το Λεβερκούζεν – Μπαρτσελόνα, 1 – 3, να τη φας Μπάρτσα και να ‘ναι κρύα (είμαστε με τη Ρεάλ ‘δω μέσα).

Αυτή η βραδιά στο Λεβερκούζεν, λίγο έξω απ’ το σταθμό (εκεί που πέφτει η έδρα της ομώνυμης ομάδας), κόστισε τον εορτασμό σε πολλά ζευγάρια και γι’ αυτό βέβαια δεν φταίει η UEFA που πήγε κι έβαλε τέτοιο ματς σε τέτοια μέρα, αλλά ο γρουσούζης ο Νταλάρας, που τραγούδησε – εκτός από όλη την άμμο της θάλασσας – και την πόλη του Λεβερκούζεν (τη μπύρα έπρεπε) χρόνια πριν και στοίχειωσε τον προορισμό και ό,τι πάει σετ μαζί του.

Τη Βαλεντινοημέρα, αν δεν ανήκεις στην κατηγορία «καρδουλίτσες – αρκουδάκια – ματάκια – παναπάρω σώβρακο απ’ το EROS για το έτερόν μου ήμισυ», πας στη δουλειά κανονικά, κάνεις λίγο χαβαλέ με τους συναδέλφους και στο τσακίρ κέφι θα κάνεις το – μπαγιάτικο σαν κουτσομούρα ταβέρνας στη Λούτσα – σχόλιο «αυτά είναι κόλπα του μάρκετινγκ/ ξενόφερτες γιορτές/ σιωνιστικές συνωμοσίες/ απόπειρες αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης». Ή δε θα φτάσεις καν στο τσακίρ κέφι, γιατί βαριέσαι ακόμα και να σχολιάσεις/ καίγεται ο ποπουδίνος σου από την πολύ δουλειά/ καίγεται το σύμπαν έτσι κι αλλιώς/ νυστάζεις/ πεινάς/ όλα τα παραπάνω.

Το Βαλεντινοαπόγιομα, νυστάζεις ακόμα περισσότερο από το Βαλεντινοπρωί, κι αν δεν έχεις πλάνα για το Βαλεντινοβράδυ (π.χ. μισείς Μπάρτσα, οπότε δε σε νοιάζει το Τσου Λου), λες, να βγω, αλλά πού να πάω, να μην κολλήσω στο/από το επίπλαστο cheesiness;

Και η απάντηση σ’ αυτό είναι τα Πριόνια, το dj set του Ηλία Φραγκούλη στο Γκαζάκι. Είχαμε πάει με τη «θεία απ’ το Σικάγο», τον Σ και το Παιδί στα προηγούμενα Πριόνια, τότε που ο καιρός ήταν πιο ζεστός και δε φορούσαμε 800 ρούχα το ‘να πάνω στ’ άλλο. Αλλά τότε το Γκαζάκι δεν ήταν γεμάτο κόκκινα μπαλόνια – καρδουλίτσες.

Πήραμε το μετρό με το Παιδί, σχετικά νωρίς, φτάσαμε στο μαγαζί στις 9 παρά, αλλά δεν ήταν κανένας, οπότε, δραττόμενες της ευκαιρίας, χλαμπουνιάσαμε μια πίτσα bbq στο Gazi College (το κοντινότερο σε κολέγιο που θα φτάσω ποτέ).

Επιστρέψαμε στο Γκαζάκι, όπου είχε αρχίσει να μαζεύεται ο κόσμος και να πετά μεταξύ του τα χαριτωμένα κόκκινα μπαλόνια (σε σχήμα κλασικό, φουσκωτό, μπαμπάτσικο και σε σχήμα καρδούλας). Η μπάρα είχε διακοσμηθεί με μποά σε χρώμα μπον μπον και αποκριάτικες μάσκες (Βαλεντίνος και Απόκριες at the same time, τίποτα δεν είν’ τυχαίο).

Μπαίνοντας μέσα έπαιζε μια πριονο-μπαλάντα από κείνες που εμείς με το Παιδί δεν προκάμαμε στο actual release date, μόνο ως ανάμνηση τα θυμόμαστε (σαπουντζάκεια μέθοδος, σας αποπροσανατολίζω ηλικιακά από τώρα, για να γίνω επάξια μεγαλομπεμπέκα, κάποια στιγμή στο μέλλον).

Ακολούθησαν στο πλέιλιστ:

Θάνος Καλλίρης (όχι, όχι, όχι το μωρό μου – σημειωτέον ότι εμείς στο Ηράκλειο δεν τον είχαμε σε ιδιαίτερη εκτίμηση, γιατί υποστηρίζαμε το ντόπιο παρεμφερές προϊόν, με τ’ όνομα «Γιάννης Σαββιδάκης», που ήταν και πιο ωραίος γκόμενος, εδώ που τα λέμε),
Σαμπρίνα – Χαριτοδιπλωμένος στο «Φωνές – ακούω φωνές – σαν τη Ζαν Ντ’ Αρκ» (μωρ’ συ, τότε το «σ» το ‘λεγε κανονικά αυτή, τι έπαθε μετά),
Πέφτει το χιόνι απαλά κι οι καμπάνες χτυπούν Χριστούγεννα» (καμπάνες είναι, ό,τι θέλουν χτυπούν, δε θα μας δώκουν και λογαριασμό),
«I just died in your arms tonight» (πόοοσο κλάμα και πόοοσο πριόνισμα, πόοοσα χρόνια πριν – μη μου τα θυμίζεις, πάνω που πάει να πιάσει η αντιρυτιδική),
«Against all odds» (καράφλα του Φιλ, ζεις, εσύ μας οδηγείς),
«Τι όμορφη που ήταν η αγάπη μας» (μου το ‘χε γράψει ο μπαμπάς μου σε μια κασέτα, όταν ήμουν 6 χρονώ και κάπως έτσι μπήκε στη ζωή μου ο Πασχάλης Αρβανιτίδης, σύζυγος Αλίκης – κι ο πατέρας μου σύζυγος Αλίκης είναι, τώρα που το σκέφτομαι, literally) και βέβαια…
Μιχάλης Ρακιντζής, «Μωρό μου φάλτσο» (the Michalis post power ballad era) και «14 Φλεβάρη» (the Michalis house era).

Mόνο αγάπη, απέραντη αγάπη στις μουσικές επιλογές του Ηλία Φραγκούλη (που είναι γλυκύτατος και από κοντά).

Το Παιδί έκανε ήσυχο μπουρμπουλήθρες στο τζιντόνικ του, μέχρι να παίξει Σάκης («Ξανάααα» και ξανάααα) και ν’ αποκαλύψει τον πάρτυ άνιμαλ εαυτό του, η Μ ήταν υπεύθυνη sing along, καθόσον γνώριζε ΟΛΑ τα τραγούδια απόξω, ο Χάρης λικνιζόταν κατά το chit chat μας, η Ο ήρθε με προσδοκίες ν’ ακούσει Γουίτνι, αλλά έπρεπε να ξυπνήσει στις 5:30, οπότε υποψιάζομαι πως θα κατέληξε σ’ εκείνο το παλιό σιντί (όταν έφτασε σπίτι της) κι ο Τ ήταν ο πιο εύστοχα ντυμένος απ’ όλους, γιατί είχε συνδυάσει το μπαλόνι – καρδούλα με την σκούρα κόκκινη γραβάτα του και το pinstripe πουκάμισό του (με κόκκινη, κίτρινη, φούξια ρίγα).

Δυστυχώς την επόμενη είχαμε όλοι δουλειά (ναι, ξέρετε την άποψή μου, καλύτερα να είχαμε σχολείο, σ’ αυτό το θέμα έχω καταντήσει πιο γραφική κι απ’ το Κολοσσέο), οπότε περί τις 12 παρά εγκαταλείψαμε το Γκαζάκι και το αυξανόμενο τζέρτζελο, αφού βέβαια κέρασα τους παρευρισκόμενους σοκολατάκια Μότσαρτ (ήταν ο πιο παθιασμένος κι ερωτευμένος συνθέτης, ταίριαζε πιο πολύ από λάκτες, ιον, κ.λπ. Βασικά αυτά είχα σπίτι, αυτά έφερα).

Στην επιστροφή κατέβηκα στο από το μετρό στο Σύνταγμα και περπάτησα στους άδειους δρόμους του κέντρου, μια βυσσινί μερσεντές μ’ ένα μεσήλικο ζευγάρι περίμενε με αναμμένη μηχανή στη μέση του πεζόδρομου της Βουκουρεστίου (προφανώς είχαν μόλις τελειώσει το ρομαντικό γεύμα τους σ’ ένα από τα παρακείμενα μπιστροφέρνοντα εστιατόρια), οι ταρίφες στην Ακαδημίας σχημάτιζαν τον γκρινιάρικο κίτρινο στόλο (τους πελάτες με την καραμπίνα), οι Beatles στο ipod έπαιζαν, μεταξύ άλλων, το For No One και μια τρελή (that was me) χοροπηδούσε σαν τη Luna Lovegood, στη μέση της Διδότου, κραδαίνοντας μια βυσσινί ομπρέλα. Ανάμεσα στα δυο βυσσινί, μερσεντές και ομπρέλα, ήρθε στη ζωή μου η πρώτη. Η δεύτερη δε θα ερχόταν έτσι κι αλλιώς, διότι λεφτά για αμάξι δε δίνω (κι επίσης δεν έχω δίπλωμα).

Αλλά ποιος τη γαμεί τη μερτσεντέ, όταν υπάρχουν φίλοι, μουσικές, βιβλία, Πριόνια κι αυθόρμητη αγάπη. Ένα κλαδί για να πιαστούμε όλοι, πριν το ρίξουμε στη δουλειά και την ιώβεια υπομονή, για να συμμαζέψουμε τα ασυμμάζευτα.

Και του χρόνου να μη σας λείπει τίποτα!

Το ημερολόγιο της φίλης Εγκύου. Μέρος πρώτο. Ως τον 4ο.

2012-02-08T23:03:00.000+02:00

Ντίαρ ολ,

Γκαστριές, υπάρχουν πολλές. Μεταφορικές κυρίως, που ενοχλούν και μάλιστα τον τελευταίο καιρό πυκνώνουν. Ενίοτε βέβαια προκύπτουν και οι κυριολεκτικές. Όπως είχαμε πει και σε ανύποπτο χρόνο, η εγκυμοσύνη μιας φίλης σου φέρνει μια γλυκιά αζιτασιόν, σου δίνει μια προοπτική (λάιφ γκοζ ον, κιέτς), σου εκχωρεί εκ των πραγμάτων το δικαίωμα τσιμπολογήματος μαζί με την έγκυο (δυο πανσετούλες μωρέ, για το μεζέ) και κυρίως σου δίνει χαρά για το μωρό που θα έρθει (γιατί θα το τσιμπάς, θα το πηγαίνεις βόλτες, θα το κάνεις «αεροπλανάκι», θα του αγοράζεις χαριτωμένα παπούτσια μήκους ενός αντίχειρα, κ.λπ.).

Ναι, ξέρω, δε θα είμαι εγώ αυτή που οι ορμόνες της θα χορεύουν πεντοζάλη, ούτε αυτή που θα ξυπνάει κάθε x ώρες, για να ταΐσει το μωρό, ωστόσο καλό είναι να γεννάει ο κόσμος, να προχωράει η ζωή, να περνάει κάθε άνθρωπος σε επόμενο στάδιό της (όπως έρχεσαι, φέρε και μια πανακότα, να ξεπλύνουμε το λίπος της πανσέτας. Με άλλο λίπος).

Η δική μας Έγκυος μπαίνει τώρα στον 4^ο. Προς το παρόν, η έγκυος ζωή της συνοψίζεται στα εξής:

· Ξεκίνησε το ντεκαφεϊνέ εσπρέσσο. Φαρμάκι τον έπινε και πριν, φαρμάκι τον πίνει και τώρα, καμιά μέρα όμως θ’ αρχίσει να κλωτσάει το μωρό ζητώντας actual καφεΐνη κι όχι το μαύρο ξέπλυμα (έστω έναν ελληνικό, ρε μάνα, δεν παθαίνω τίποτα).

· Ήδη από τα τέλη του 2^ου δεν έμπαινε στα παντελόνια της (και να πω ότι ήταν και η Βέτα Μπετίνη, ok, αλλά μάλλον ήταν το αντίθετο). Πήρε 2 παντελόνια με λάστιχο και 3 φουστάνια που χωράμε μέσα όλη η παρέα, αναλογιζόμενη βέβαια πόσο πεταμένα λεφτά είναι αυτά στα ρούχα της εγκυμοσύνης (ότι δεν τα χάνεις αμέσως όλα τα κιλά δεν της το υπενθυμίζουμε). Η αλήθεια είναι ότι ένα τζιν με λάστιχο το ζαχάρωνα κι εγώ μια φορά στα Ζάρα, αλλά κρατήθηκα, μια φούστα όμως με λάστιχο την είχα δοκιμάσει και ψήθηκα τρελά (πάλι όμως συγκρατήθηκα και δεν την αγόρασα), διότι ήταν χειμώνας και με ζέσταινε το λάστιχο μέχρι την αμυγδαλή, αφού δεν είχε κανονική κοιλιά να καλύψει.

· Πήγε στη διαιτολόγο, για να της φτιάξει ένα πρόγραμμα διατροφής, σε περίπτωση που λαχταρήσει π.χ. αργίτικο πεπόνι στα μέσα του Φλεβάρη, να μη βγει ο άντρας της στην εθνική Αθηνών – Κορίνθου προς άγραν καλοκαιρινών φρούτων, αλλά να βολευτεί με ό,τι έχει στο ντουλάπι (ντεκαφεϊνέ κάψουλες, φερ’ ειπείν) και να τον αφήκει τον άνθρωπο να κοιμηθεί. Περιττό να πω ότι η κοιλιά της είναι πιο μικρή από τη δική μου, μετά π.χ. από ένα πιάτο μακαρόνια.

· Η διαιτολόγος της είπε, στο πρώτο ραντεβού, να της γράφει – λέει - για μία βδομάδα, τι τρώει, αναλυτικά. Αφού συμπλήρωσε σε έκταση τις πρώτες 15 ραψωδίες της Ιλιάδας, πήγε τον κατάλογο στη διαιτολόγο κι εκείνη άρχισε να σταυροκοπιέται, ψάχνοντας την κορνίζα με το πτυχίο της, για να το σκίσει, διερωτώμενη «πού τα βάζει», απαγορεύοντάς της, ωστόσο, τα γλυκά, πράγμα που μ’ έκανε, έξαλλη μ’ έκανε, διότι δεν έχω πια δικαιολογία να χλαμπουνιάζω άνευ ετέρου ό,τι δω και μου γυαλίσει στα ζαχαροπλαστεία που θα πηγαίνουμε για καφέ μέχρι να γεννήσει (σε όλα τα υπόλοιπα μαγαζιά καπνίζουν και πίνουν, οπότε συμπαραστεκόμαστε στο δράμα της απαγόρευσης των καταχρήσεων).

· Έμαθε ότι κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, οι κοιλιακοί σου, λέει, χωρίζονται στη μέση (εγώ που δεν είχα ποτέ δηλαδή, δε θα με νοιάξει ιδιαίτερα, αν ποτέ γκαστρωθώ), πάει – λέει - καθένας κι απάνω του (ένας δεξιά, ένας αριστερά) κι επανέρχονται μετά τον τοκετό (μωρή ρουφιάνα Πετρουλάκη, μίλα τώρα πώς είσαι έτσι, μετά από τέσσερα κοπέλια).

· Ο γυναικολόγος τής απαγόρεψε το αλκοόλ τόσο εμφαντικά, λες και το μεσαίο όνομά της ήταν Μπέτυ Φορντ. Μας τη χάλασε έτσι ο ντόκτορας, πάνω που είχαμε βρει το Νέο Αγαπημένο Μπαρ, αλλά τα βέρτζιν μοχίτος να’ ν’ καλά. Που καλά δεν είναι δηλαδή, γιατί και πάλι πίνεις λιωμένο δυόσμο με σιρόπι και σόδα, δηλαδή σαλατικό με ζάχαρη (κακό για μωρό) και ανθρακικό (κακό για μωρό και οισοφάγο εγκύου).

Αυτή τη βδομάδα η Έγκυός μας κοιμάται και ξυπνά πιο χαρούμενη, γιατί η διαιτολόγος τής αύξησε τις ποσότητες. Και γιατί ακόμα ν’ αρχίσει τα κουλά cravings (βασιλομανίταρα Γρεβενών στις 11 το βράδυ) και γιατί δεν έχει κανένα ανακάτεμα τα πρωινά. Αν και πιστεύω πως αυτός ο ντεκαφεϊνέ την ανακατώνει και δε μας το λέει.

Αν δε μπορεί να τα τρώει όλα αυτά που της ενέταξε η διαιτολόγος στο πρόγραμμα διατροφής, θα βοηθάμε κι εμείς, με μεγάλη, βέβαια, αυτοθυσία. Αλλά στα δύσκολα φαίνονται οι φίλοι.

[Συνεχίζεται. To be continued. Μέχρι να γεννήσει, ντε. Άντε, μέχρι το παιδί να πει για πρώτη φορά «μαμά» ή «μπαμπά».]

Ο αποσπερίτης.

2012-01-30T22:31:00.001+02:00

Ντίαρ ολ,

Είναι κάτι εκδηλώσεις (με την ευρεία έννοια) που πας, σ’ αρέσουν και μετά ξεχνάς/δεν προκάνεις/δε συνεχίζονται, οπότε καθυστερείς να πεις τη γνώμη σου γι’ αυτές (άλλο καημό δεν είχαν κι άλλοι, τη γνώμη σου περιμένανε, για να προχωρήσουν τη ζωή τους).

En tous cas, που μάθαμε να λέμε στο IFA, οι εκδηλώσεις αυτές, για τις οποίες αν δε μιλήσω θα σκάσω (φωνούλα: «να σκάσεις») είναι οι εξής:

«Η Κασσάνδρα και ο λύκος», στο θέατρο «Φούρνος». Όπου είχαμε πάει λίγο πριν τα Χριστούγεννα με την Ε και την Ε (την Ε στο τετράγωνο δηλαδή), για να παρακολουθήσουμε το μονόλογο της μικρής Κασσάνδρας. Το κοριτσάκι, στην παράσταση και στο ομώνυμο βιβλίο της Μαργαρίτας Καραπάνου, ζει στον απροσδιόριστα τρομακτικό κόσμο της μεγαλοαστικής οικογένειάς της και βιώνει τη χειρότερη δυνατή απώλεια της συνονόματης μητέρας της: αυτή της ωσεί παρουσίας της. Η μικρή Κασσάνδρα ψηλαφίζει τη ζωή, παίζοντας κρυφτό με τα πάντα εκτός από τις επιθυμίες της, καταλήγοντας πάντα στο ένα και μοναδικό ζητούμενό της, τον επιτυχή (;) επαναπροσδιορισμό της σχέσης με τη μητέρα της.

Το κείμενο, που η Καραπάνου έγραψε στα 21 της (ενώ αντίστοιχα, εσύ στην ίδια ηλικία πήγαινες κάθε βδομάδα στο Χρήστο Πάζη), είναι συγκλονιστικό. Η σκηνοθεσία της Γεωργίας Ανδρέου ήταν σοφά αφαιρετική, ενώ η ερμηνεία της Σεραφίτας Γρηγοριάδου συγχρόνιζε την αναπνοή του θεατή με τις επί σκηνής εξελίξεις, που γιγαντώνονταν στο μυαλό του, λόγω της περιρρέουσας επιβλητικότητας του κόσμου της Καραπάνου.

Οι Berlin Brides, Νατάσα Γιανναράκη και Εύη Κουρτίδου, αυτοσχεδίαζαν επί σκηνής, πλαισιώνοντας την πρωταγωνίστρια – εξ ονόματος μάντισσα δεινών – άλλοτε λειτουργώντας ως ο καθρέφτης της, άλλοτε ως το άλλο ταίρι της, ο λύκος, με την ύπαρξη του οποίου οι «μεγάλοι» συνηθίζουν να φοβερίζουν τα παιδιά, παραβλέποντας να τους διδάξουν για τους αληθινούς λύκους που θα συναντήσουν στην ενήλικη ζωή τους. Ο φοβερότερος «λύκος» στη ζωή της Καραπάνου υπήρξε βέβαια η διπολική διαταραχή (αλλιώς «μανιοκατάθλιψη»). Τούτη ήταν όμως και η βασική πηγή της συγγραφικής έμπνευσής της.

Έτσι μου το κάνανε κι εμένα στο νηπιαγωγείο, που μου ‘λεγε η μάνα μου ένα τραγούδι μ’ ένα λύκο και χεζόμουν πάνω μου, έκλαιγα σαν υστερικό και μετά από χρόνια, ό,τι κι είχα ξεπεράσει το φόβο του τραγουδιού (ο Θεός να το κάμει), πήρε η μάνα μου ένα παλτό από λύκο κι έπαθα χειρότερη υστερία («δε τρώγεσαι κι εσύ, πάνω που ξεπέρασα το ότι μπορεί να με φάει, πας και τον τρως εσύ, αγοράζοντάς τον σε παλτό, τώρα που είναι είδος υπό εξαφάνιση κι έχω οικολογικές ευαιστησίες, ε, όχι, κυρία μου»).

En tous cas, αν ξανακάνουν την παράσταση, να τσακιστείτε να πάτε και να πάρετε και χαρτομάντιλα μαζί σας (οι θηλυκιές ιδίως ή οι φανς της Καραπάνου εν γένει), διότι εγώ το παρέλειψα και κρατήθηκα πολύ μην κλάψω γοερά στον ώμο της Ελένης (κι αυτή χεσμένη απ’ το λύκο, πού να στα λέω, η Ευπραξία με όσκαρ ψυχραιμίας, πάντως).

Δεύτερη «εκδήλωση» που πήγα, πριν μια βδομάδα περίπου, ήταν η συναυλία των Mogwai με σαπόρτ των γάλλων Kwoon στο Fuzz. Εκεί πήγα με τη συντρόφισσα Λάο Τσε, τη φίλη της τη Σοφία από τους Playground Noise και άλλους/ες γκρούπιζ, που είχαν ταξιδέψει από την Πάτρα για το συγκεκριμένο λόγο. Περιμένοντας κάμποση ώρα έξω από το μαγαζί, για να μας δώσει λύση σ’ ένα λάθος που έγινε με τις προκλήσεις ο κυριούλης στην πόρτα, συνειδητοποίησα πού πάνε οι προγκρέσιβ μεταλλάδες, όταν τελειώσουν το λύκειο, that is to say, στρέφονται στην post punk, λογική εξέλιξη, δαρβινική θα την έλεγες, αν και η αληθινή αγάπη για τους King Krimson δεν τελειώνει ποτέ(ς), το πολύ το ντίρι ντίρι και την πολυσύνθετη ενορχήστρωση, μπορεί να μην τη βαριέσαι γενικά, αλλά από ένα σημείο και πέρα θέλεις τον ήχο κάπως πιο ατμοσφαιρικό, πιο neat, πιο «κόψε κατιτίς γιατί είμαι με 3 ώρες ύπνο και δε μπορώ να σε παρακολουθήσω».

Όλα μαύρα μέσα, ένα παλικάρι είχε ξυρισμένο κεφάλι και τετράγωνο μούσι μέχρι το πρώτο πακ κοιλιακών, δεν τον πρόλαβα να του δώκω συγχαρητήρια και να του πω να κάνει πού και πού μια μάσκα ενυδάτωσης. Στον εξώστη καθίσαμε, κάτι έβλεπα κι εγώ η κοντούλα λεμονιά, από τα πολλά μπάσα βέβαια κάνας – δυο δεν αντέξανε, κλείνανε στην ψύχρα τ’ αυτάκια τους (εμ, αν δεν έχεις μεγαλώσει δίπλα σε αεροδρόμιο, να ξυπνάς αέρινα, με τα μιράζ 2000 πάνω απ’ το κεφάλι σου, δεν τη βγάζεις όλη τη συναυλία).

Μετά περάσαμε απ’ το 37 στη Μπενάκη, το οποίο αγνοούσα για κάποιο λόγο (αχέμ, ωράρια εργασίας), δε βρήκαμε όμως να καθίσουμε και καταλήξαμε στον Ρινόκερο, όπου έπαιζε μέσα στα διάφορα και Mode Plagal και κάπως έτσι πήγε 3 η ώρα κι έπρεπε να προσπεράσω 160 μπουκωμένους με τοστ μπάτσους στην Ιπποκράτους για να φτάσω σπίτι (αισθανόμενη την ίδια ασφάλεια με τα τοστ).

Τρίτη και τελευταία εκδήλωση, φρέσκια σαν πέστροφα Πηνειού, της προηγούμενης Παρασκευής, ήταν η συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, όπου τα πλήθη συνέρρεαν χωρίς σταματημό κι έψαχναν πάρκινγκ στα πέριξ της Συγγρού (εμείς με τη «θεία απ’ το Σικάγο» και την Άφρο το βάλαμε στο στενό δίπλα απ’ το γυαλισμένο στέρνο του Γιώργου Τσαλίκη). Βέβαια, όσες χιλιάδες κόσμο κι αν μαζέψει το καμάρι του κάμπου, όσες γκρούπις κι αν παθαίνουν τα λαιμά τους ουρλιάζοντας σα μαινάδες «γειά σου, Θανάση», όσοι φανς κι αν μερακλώνουν στο άκουσμα του «Έρημα Κορμιά», μία είναι αυτή που συγκρατούμε, μην πάει και του σκίσει τα ρούχα: το Λαστιχάκι, που ξέρει όλη τη δισκογραφία του Θανάση, όλο του το bio, τι νούμερο παπούτσι φοράει ο ηχολήπτης του και πόσα τσιγάρα την ημέρα καπνίζει η Ματούλα, η φωνάρα που συνοδεύει συχνά το Θανάση στις συναυλίες του.

Μπροστά μου καθόταν ένας παππούς που του ‘δινε και καταλάβαινε, ειδικά στα κλαρίνα (οι θύμησες από το δυτικό Ζαγόρι περάσαν ζωντανές μπροστά μας, κρίμα που δεν είχαμε και κανένα κομμάτι αρνί, για να ναι σωστό το πανηγύρι), αλλά μπροστά στο Λαστιχάκι καθόταν ο κλώνος του Χαλακατεβάκη, ακούνητος, αμίλητος λες και τον είχαν φέρει με το ζόρι (να κάθεσαι σπίτι σου, άνθρωπε, συμβάλλεις στη σαρδελοποίηση χωρίς να γουστάρεις τη μουσική).

Από άποψης διάρκειας, ο Θανάσης, πιστός στην παράδοσή του, άγγιξε το τριαμισάωρο, ερμηνεύοντας τις μεγαλύτερες επιτυχίες του (και 2-3 καινούργια, νομίζω), πάντα με τη βοήθεια της Ματούλας. Από την ορχήστρα έκανε εντύπωση ο κλαριτζής, που τα ‘δωκε όλα (κι έμεινε στον τρομπετίστα) και για πρώτη φορά στη ζωή μου άκουσα άνθρωπο να παίζει βιολί (actual βιολί) και να μ’ αρέσει, καθόσον ήτανε σα να χάιδευε κοιμισμένο κουτάβι (τερμάτισα το λυρισμό και τα νεύρα σας ταυτόχρονα, Okthanxbye).

Από άποψης κόσμου, είχε τους πάντες και τα πάντα, με μία έμφαση στις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, που, σε ορισμένες στιγμές, όταν τα τραγούδια ήταν πιο επαναστατικά (ή «επαναστατικοφανή»), έριχναν κι ένα σύνθημα, π.χ. «το πάθος για τη λευτεριά είναι δυνατότερο απ’ όλα τα κελιά». Προς στιγμή φοβήθηκα μην πρέπει μέσα στον ψόφο να το πάμε περπατώντας Συγγρού – Αμερικανική Πρεσβεία, στο μεταξύ όμως έπαιξε ο Θανάσης ένα τελευταίο τσάμικο, μερακλώσαμε πάλι και κάπως έτσι πήγε άκλαυτη η επανάσταση της Παρασκευής.

Η αλήθεια είναι ότι περίμενα πιο κομπλικέ ενορχηστρώσεις, όχι βέβαια ότι με χάλασε αυτό που άκουσα, ίσως όμως το καλοκαίρι σε ανοιχτό χώρο να είναι καλύτερος ο ήχος, ίσως να ταιριάζει περισσότερο με την εποχή (ίσως να είχε πιαστεί και η μέση μου τόσες ώρες όρθια).

Η μοναδική απώλεια της βραδιάς ήταν ότι ο Θανάσης παρέλειψε να πει τον «Αποσπερίτη», που είναι πάντα στα sos, για να μην πω ότι είναι ΤΟ sos, αλλά, γενικότερα μιλώντας, το τί είναι sos και τί όχι σ’ αυτή τη ζωή, αποτελεί αντικείμενο εκτενούς διαλόγου. Σε κάθε περίπτωση και να μην ακούσεις λάιβ τον «Αποσπερίτη», όλο και κάποιο εμπιθρή θα σου ‘χει ξεμείνει, για να κάνεις τη δουλειά σου, μόλις γυρίσεις σπίτι (στη δική μου την περίπτωση, υπάρχει ολόκληρο cd). Άσε που – αν είσαι πραγματικά τυχερός – μπορεί να μην παραμείνεις στο άκουσμα του Αποσπερίτη. Μπορεί κάποτε να καταφέρεις να τον δεις.

Όλοι εμείς και ο Πούφ.

2012-01-15T23:21:00.002+02:00

Ντίαρ ολ,

Το απόγευμα του Σαββάτου – δηλαδή ντάλα μεσημέρι το έλεγες, 5 η ώρα – πήγαμε με τη Θ στο Εθνικό Θέατρο και είδαμε τον «Βασιλικό» του Αντωνίου Μάτεση. Αλλά δεν θα σας μιλήσω γι’ αυτό.

Θέατρο είναι έτσι κι αλλιώς, καλό θα σας κάμει, οι παραστάσεις συνεχίζονται, να πάτε. Νέεεεξτ!

Θα σας μιλήσω για το βράδυ του Σαββάτου, που είχε πέσει η καταχνιά και το ντρίζλινγκ αναιρούσε επιδεικτικά το εβδομαδιαίο κομμωτήριο, οπότε πήγαμε στο Ghost House, στου Ψυρρή, στο λάιβ του Μιχάλη Ρακιντζή.

Κάθε (non hipster ή σε κάθε περίπτωση, πιο mainstream) έξοδος μετά μουσικής είναι για μένα λιγότερο επιτυχημένη, όταν, ανάμεσα σε Μαντόνες/Μπιγιονσέ/ακατάληπτα μπιτ και διάφορα άλλα άσματα που ακούγονται υπό συγκεκριμένες μόνο συνθήκες (ή καθόλου), δε φιλοτιμηθεί ο ντιτζέης (εγώ το λέω καλή ανατροφή αυτό), να παίξει κάτι από τους δυο Μιχάληδες: το Τζάκσον και το Ρακιντζή.

Το κοινό τους σημείο, πέρα από το όνομα, είναι ότι και οι δύο έβαλαν τη σφραγίδα τους στην παιδική μου/μας (για όσους τριανταφέρνουν) ηλικία: οι μουσικές αναμνήσεις μου (αφήνω το «μας») έχουν ως σημείο εκκίνησης ένα παιδικό πάρτυ ή μια βόλτα με ανοιχτό ραδιόφωνο (στο φίατ), όπου άκουσα για πρώτη φορά το «Είσαι σαν κουνέλι» κι επειδή ήμουν πράγματι σαν κουνέλι (πετούσαν τα δυο μπροστινά μου δόντια), κάπως συγκινήθηκα η παιδούλα, που ο τραγουδιστής έλεγε καθησυχαστικά «δεν πειράζει που τα δόντια σου είναι στραβά».

Από την πρώτη εκείνη φορά, μέχρι να πάω στον ορθοδοντικό και να αποχαιρετίσω την ομοιότητα με το κουνέλι, τα τραγούδια του Ρακιντζή κυκλοφορούσαν μεταξύ συμμαθητών και φίλων σε κασέτες, γραμμένες από άλλες κασέτες ή από το ραδιόφωνο (μπαμπά, το κόκκινο πατάω;), προσδίδοντας μια ελληνοπόπ χροιά στα (κατά βάση) μπουζουκο-νταλαρικά υποχρεωτικά ακούσματα του σπιτιού μας (γονείς, παππούδες κι ο θείος, που άκουγε κυρίως Βασίλη και Doors).

Ακόμα και μετά τα οφίσιαλ «χρόνια της αθωότητας», στο γυμνάσιο πλέον, που μαζεύαμε όλο το μήνα το χαρτζιλίκι και σκάγαμε τα πεντοχίλιαρα για ν’ αγοράσουμε cd Τρύπες κι Active Member (σχίζα, I know), στα πάρτυ ακουγόταν και πάλι Ρακιντζής, Καλλίρης και Σαββιδάκης. Φυσικά και διατηρώ φόλντερ αφιερωμένο στα 80s και early 90s τραγούδια – καψίματα του εγκεφάλου μου, τα οποία ενίοτε ακούω στη δουλειά και τα οποία πάντοτε παίρνω μαζί και στις καλοκαιρινές διακοπές, όπως την κρέμα για τα τσιμπήματα. Δεν πιστεύω απόλυτα στο ότι «σπίτι είναι η παιδική μας ηλικία» (διότι στην παιδική μας ηλικία ενίοτε αναγκαζόμασταν να τρώμε και πράσα και τί σπίτι είναι αυτό όπου πρέπει να φας πράσα), ωστόσο και η μουσική αυτή, η καλτ ελληνοπόπ εκείνης της εποχής, είναι μια υγιής κι ευχάριστη ανάμνηση, που – εμένα – με βοηθάει (και) να αυτοπροσδιορίζομαι (γενικά μιλώντας).

Χτες λοιπόν κολυμπήσαμε με τη Συντρόφισσα Λάο Τσε και την Αφροδίτη της Πάτρας, απ’ το μετρό στο Μοναστηράκι ως το Ghost House (άσχετο: τα ρακάδικα στου Ψυρρή έχουν κράχτες, μπορώ να πω ότι σοκαρίστηκα) και την ξύλινη, στενή σκάλα του, που έβγαζε στην «πάνω σκηνή» του μαγαζιού (έχει και «κάτω σκηνή», πιο λαϊκή). Το μαγαζί – που ήταν μάλλον παλιά κατοικία – είναι τίγκα σ’ εκείνο το ξύλο το επίτηδες φθαρμένο, όπως στα «σαλούν» της Eurodisney. Στα ταβάνια έχουν κάνει στούκο, ενώ ειδικά στο ταβάνι του προθαλάμου υπάρχει και τοιχογραφία αναγεννησιακού τύπου με περικοκλάδες (ούτε στο παλάτι της Σταχτοπούτας στη Eurodisney). Σε ορισμένα σημεία κρέμονται πολυέλαιοι με εξτρά χρωματιστά λαμπάκια που αναβοσβήνουν, ενώ στις ενώσεις των ξύλινων πλαισίων υπάρχουν λάμπες και πλαστικά κληματόφυλλα με την ασορτί σουλτανίνα τους.

Το πρόγραμμα ξεκίνησε στις 12:30, οπότε βγήκε στη μικρή σκηνή ο Ρακιντζής, χωρίς να ‘χει περάσει μέρα από πάνω του (the Dorian Gray/Eleni Filini effect), μαζί με τους δύο συνεργάτες του (είναι και ανίψια του), που έπαιζαν τη μουσική από ένα mac και χειριζόταν τα λέιζερ. Ναι, υπήρχαν λέιζερ για οπτικά εφέ. Στο βίντεο γουόλ πίσω απ’ τη σκηνή εμφανιζόταν οι στίχοι πάνω σε διάφορα βίντεο. Στο «Είσαι σαν κουνέλι» έπαιξε κι ένα γιαπωνέζικο καρτούν με πρωταγωνιστή ένα μεταλλαγμένο κουνέλι με 42 κυνόδοντες και 13 κοπτήρες. Μόλις είπε το «Προκαλείς» (βίντεο – κλιπ με Ελένη Μενεγάκη προ Τροχού της Τύχης) και το «Μη μου μιλάς για καλοκαίρια» (όποιος ξέρει τί κάνει αυτή την περίοδο η Σοφία Αρβανίτη, να στείλει μέηλ), ενεφανίσθη ένας ξεμπράτσωτος σολαριασμένος ράπερ, με βαθύ ντεκολτέ, ασημένιο σταυρό και φαβορίτα «Notis goes to Bronx» που έδωσε μια εσάνς low bap στις μιξαρισμένες επιτυχίες όπως το «Τι σου λείπει» και το «14 Φλεβάρη» (θυμάμαι επί χρόνια, ανήμερα του «Βαλεντίνου» τα ραδιόφωνα του Ηρακλείου να τηρούν ευλαβικά το πρωτόκολλο ‘παίζω ό,τι τραγούδι αναφέρεται στη μέρα’ ξεκινώντας με το συγκεκριμένο χιτ).

Μια εικοσαριά άτομα ήταν μπροστά στη σκηνή (ένας φορούσε μπλούζα με στάμπα φωτογραφία Ρακιντζή), χτυπιόταν σε όλα τα τραγούδια και ήξεραν όλους τους στίχους απέξω (ούτε να το φτύσουν το βίντεο γουόλ), ενώ ο Ρακιντζής συμβουλευόταν συχνά και το αναλόγιο μπροστά του (σκονάκι), ενίοτε μάλιστα φορώντας και τα γυαλιά του. Στα μεγάλα χιτς («Εγώ και ο Πουφ»), το φαν κλαμπ άναβε εκείνα τα sparkling sticks που μας βάζαν οι μανάδες στις τούρτες (όταν κλείναμε κάτι από 9 έως 12) και τ’ αποκαλούσαν «κεριά που δε σβήνουν». Η αλήθεια είναι ότι δεν τους έπαιρνε για καπνογόνο και οι αναπτήρες παραπέμπουν σε Μπον Τζόβι/Πυξ Λαξ, οπότε καλύτερα έτσι.

Γύρω στις 2 παρά, ξεκίνησαν και τα «πλυντήρια», τα «space» ρεμίξ, όπως κυκλοφορούν και στο γιουτιούμπ, και δώστου τα λέιζερ και να ‘σου οι καπνοί, και πάμε όλοι μαζί το «Θα μου κλείσεις το σπίτι» σε χαρντ τρανς (Tiesto, φάε τη σκόνη μας, με αγάπη, ο συνθέτης του Βασίλη Καρρά). Ο Ρακιντζής, πάντα χαμογελαστός και καθόλου δήθεν, να κάνει πλάκα με τον κόσμο και air guitar. Και ταυτόχρονα.

Ο κόσμος ήταν ανάμικτος: άντρες και γυναίκες φανς, να ξελαρυγγιάζονται, δυο τύποι με κατάμαυρα κουστούμια, που ενθουσιάστηκαν μόνο στο «Πήγαινε στα μπαρ» (ποτένσιαλ για ν. 1 στο billboard του Πακιστάν), μια γιαγιά μ’ ένα καπέλο, μια κόρη κι ένα 15χρονο εγγόνι (απήχηση στην πολύ νέα γενιά), μια κοπελίτσα με χτένισμα «κεφτεδάκια», ένα πάνω από κάθε αυτί (σκιάχτηκα, ήταν κι άλλο χρώμα το καθένα), μια παρέα πρώην παουεράδες, ο Θοδωρής Ρακιντζής (επικές εκπομπές στο Τηλεάστυ με απανωτά βίντεο κλιπ συνεπίθετου Μιχάλη) και η Νάντια Μπουλέ.

Όση ώρα καθίσαμε, ακούσαμε τις βασικές επιτυχίες (δεν έπαιξε το «Δαχτυλίδι» και το «Getaway», να ένας λόγος να ξαναπάμε) και προσπαθούσαμε μάταια, με τη «Θεία απ’ το Σικάγο» (που είχε έρθει στο μεταξύ, παρά το προχωρημένο της ηλικίας της και μπράβο της γι’ αυτό), να προσδιορίσουμε σε ποια τάξη πηγαίναμε όταν είχε βγει κάθε χιτ.

Γύρω στις 2 είπαμε να μαζευτούμε στα σπίτια μας, αλλά στο δρόμο μας έπιασε μια λιγούρα και περάσαμε από το βρώμικο της Μιχαλακοπούλου, να τσιμπήσουμε ένα απ’ αυτά τα «βάζω μέσα τη μάνα και τον πατέρα μου» (θεία σε έκσταση, μπουκιά και ατάκα από τη διαφήμιση).

Έχω πάντα στο ipod δυο τραγούδια του Ρακιντζή, τον Πουφ και το «Δικός σου για πάντα» και θα εξακολουθήσω να τα έχω. Θα πετάγονται στο shuffle ανάμεσα στην εκάστοτε Λάνα ντελ Ρέυ και τους – πάντοτε εκεί – Μπητλς, για ένα μουσικό φλας μπακ με περίσσια οικειότητα. Είναι ωραίο ν’ ακούς για κάποιον που ψάχνει το «κορίτσι» του. Νομίζεις για δυο λεπτά ότι είσαι πάλι 15.

Η ζωή των άλλων.

2012-01-11T21:07:00.001+02:00

Ντίαρ ολ,

Το νέο έτος (μας) μπήκε, χωρίς πολλές δραστηριότητες (μ’ αυτόν τον καιρό εκτός από το κρυώνινγκ, το ξαπλώνινγκ και το σούπινγκ τί άλλο να κάνεις, αν δε σ’ αρέσει το σκι), δεν πήγα δηλαδή πουθενά, δεν έφαγα κάτι αξιοσημείωτο, δε διασκέδασα σε καινούργιο/παλιό μέρος και μέχρι να περιοριστούν οι επαγγελματικές υποχρεώσεις, κάπως έτσι θα συνεχιστεί η ζωή. Ωστόσο, σε μια κρίσιμη στιγμή πηξίματος, μια Τετάρτη μεσημέρι, μετά τη χώνεψη, έπεσε στην αντίληψή μου το παρακάτω άρθρο του Σπιτόσκυλου και κυρίως το περιεχόμενο σ’ αυτό βίντεο.

Ως βεριτάμπλ κουτσομπόλα, προφανώς και γνώριζα για τον γάμο που «διαφημιζόταν» (;) «υπενθυμιζόταν» (;) ή εν πάσει περιπτώσει, απεικονιζόταν, στο εν λόγω βίντεο, ωστόσο δεν είχα πέσει ποτέ πάνω στο ίδιο το βίντεο, δεν ήξερα καν την ύπαρξή του και η εντύπωση που μου προκάλεσε (δάκρυα κακαριστού γέλιου) ήταν τόσο έντονη που για πρώτη φορά είπα ότι ένα τέτοιο διαμάντι του short film-making (δεν ξέρω πώς αλλιώς να το χαρακτηρίσω δόκιμα) δεν πρέπει να πάει άκλαυτο, να χαθεί στα ίντερνετς, βρε αδερφέ, έτσι, ασχολίαστο από μέρους μου (κι από μέρους ολονών δηλαδή).

Δε θα σας διευκολύνω με πριντ σκρην, αφενός γιατί δεν το ‘χω με αυτές τις προχωρημένες (για μένα) λειτουργίες του office, αφετέρου γιατί είναι καλύτερο να το δείτε ολάκερο (besides, όποιος βλέπει, ξαναβλέπει) πριν την περιγραφή που ακολουθεί. Αν και στην προκειμένη περίπτωση η εικόνα μετράει όσο εκατομμύρια λέξεις.

Μια ελληνική σημαία ανεμίζει στον αττικό (μάλλον, δεν παίρνω όρκο) ουρανό. Ένα γιοτ φαίνεται στη θάλασσα, μέσα από μια πικροδάφνη. Είναι το πρώτο χιντ που παραπέμπει στην εφοπλιστική οικογένεια του γαμπρού (φωνή ελληνίδας μάνας: πού τους βρίσκουνε αυτές κι εσύ δεν ανοίγεις ποτέ τα γκαβά σου). Όσο το μουσικό χαλί του Clint Mansell – ω, ναι το γνωστό, το Requiem for a Dream, λες και δεν ξανασυνέθεσε τίποτα άλλο ο έρμος – ξεδιπλώνεται πίσω απ’ τα εναλλασσόμενα πλάνα της πικροδάφνης (που παίζει κάποιο μυστηριώδη ρόλο) και των Προπυλαίων της Ακρόπολης (που δεν παίζουν κανένα ρόλο), η μπάσα φωνή του παπα-Φώτη από την ενορία της Εκάλης ταράζει τον ορίζοντα με τη φράση «Αρραβωνίζεται ο δούλος του Θεού Βασίλειος – Παύλος τη δούλη του Θεού Αγγελική – Μαρία». Από τα ονόματα καταλαβαίνεις ότι στο γάμο είναι καλεσμένες, μεταξύ άλλων, η Τζίνα, η Τζένη, η Τζέφυ και η Τζούλια, όλες φίλες της Αγγελικής – Μαρίας, πρώην εσώκλειστες στα σχολεία της Ελβετίας και νυν μεγαλομπουτικατζούδες (ιδιοκτήτριες/θαμώνες, το ίδιο κάνει).

Πρώτο πλάνο από εκκλησία, εν ώρα μυστηρίου, ο καμεραμάν προσπαθεί να διέλθει ανάμεσα σε θειάδες, για να κάνει ζουμ στο ζευγάρι, «πιο κει, μαντάμ, τώρα που είναι ακόμα ήσυχα τα παρανυφάκια – ναυτάκια στο Τζέλα Δέλτα».

Ουρά νυφικού, που έφαγε πόρτα από το βρετανικό βασιλικό πρωτόκολλο (περισσότερο λόγω κακογουστιάς και λιγότερο λόγω μήκους), με σεμνό (για τον ίδιο λόγο) πέπλο. Νύφη χωρίς Πίπα Μίντλετον. Δάσος δίχως έλατο.

Μιλώντας για έλατα, νέο πλάνο απ’ τη φύση, μια ελιά χαρχαλεύει στον (αττικό) ήλιο, φέρτε το κόπερτον, κάτι η ζέστη, κάτι τα λόγια του παπά, γρήγορα για δροσά κάτω απ’ τον διάδρομο – αψίδα με τα αναρριχητικά φυτά (ο σκηνοθέτης ευχαριστεί θερμά το περιοδικό «Γλάστρες και Ζαρντινιέρες» για την πολύτιμη συμβολή του), κάμερα σκάει στο ατελιέ όπου 45 μάστοροι κι 60 μαθητάδες υφαίνουν τις νύχτες με φεγγάρι που φυσάει γαρμπής, το νυφικό της φόρεμα. Τον σχεδιαστή κλείδωσαν μετά την τελευταία πρόβα σε αποθήκη υφασμάτων της οδού Ευαγγελιστρίας, πίσω απ’ τη συρταριέρα με τις κόπιτσες, για να μην αποκαλύψει ποτέ και σε κανέναν το πατρόν.

Δυο χρυσές βέρες αγνώστου μεγαλοκοσμηματοπώλη σερβίρονται πάνω σε επιτραπέζιο ρολόι δίχως δείχτες, το ρέκβιεμ γνωρίζει την 1^η κορύφωση (δε βαριέσαι, όταν το ‘βαζε ο Κριστόφ Παπάκ παντού και πάντα, κανένας μας δεν είχε διαμαρτυρηθεί), μαυρίζει η οθόνη, αλλά δεν είναι καταχνιά, δεν είναι μπόρα, δεν είναι μπλακάουτ, είναι στίχος του Μπράιαν του Άνταμς, φαρδύς πλατύς στη μέση της οθόνης με caps, «To really love a woman» (μισό, ψάχνω ποιητή, να ρωτήσω).

Μετά τη δόση καναδέζικου λυρισμού (not), η κάμερα πάει στη νύφη, που σφουγγαρίζεται πριν την εκκλησία, βάζει πέπλο, κουμπώνει μαργαριταρένιο πεντάσειρο τσόκερ με πλατινένιο δέσιμο (νύφη τερμάτισε τη Γιάννα Αγγελοπούλου – Δασκαλάκη), τα μπριγιάν στραφταλίζουν, αλλά το στυλό για να γράψει τα ονόματα στον πάτο του peep-toe, μπικ του 50λεπτου απ’ το περίπτερο (τόσα λεφτά δώκατε για το βίντεο, στο στυλό τα λυπηθήκατε, α, ξέχασα, είστε κι απλοί άνθρωποι ταυτοχρόνως).

Στη σόλα του παπουτσιού δεν έγραψε καμία απ’ την παρέα της Ελβετίας, μην το πάρει η κάμερα και φανεί σνομπ, διάλεξε δηλαδή μόνο λαϊκά ονόματα, Φανή, Αντωνία, Ειρήνη, ουπς, να μια Κλέλια και μια Νίνα, μην το πάρει χαμπάρι η Τζούλια μόνο, που είναι και μεγαλοκοπέλα.

Δεύτερο blast καναδέζικης ποίησης, «To understand her», πάλι με caps και ζουμ άουτ, ακολούθως, νύφη καθιστή να σουλουπώνεται περαιτέρω από Αχιλλέα Χαρίτο, μετά καθισμένη στο ταμπουρέ κρεβατιού με ουρανό, κοιτάει το υπερπέραν (ή την κουρτίνα, ακριβά τα ρόμαν, βρε παιδί μου, αλλά πώς δείχνουν στο κοκαλί), «You gotta know her deep inside», εδώ δεν θέλω κανένα ποιητή, το πιάνω μόνη μου, να την εκτιμάς deep για deep εννοεί, κήπος διακριτικής βίλας με πέτρινο λαμπραντόρ που φέρει λουλουδένιο στεφάνι στο λαιμό (τη φιλοζωική αμέσως, κι ας είν’ και πέτρινο), «Hear every thought» (δε θες να το κάνεις αυτό, δες τί έπαθε κάποτε ο Μελ ο Γκίμπσον), κάμερα στο σπίτι γαμπρού.

Γαμπρός με neat σωβρακοφανέλα, μαλλί ξυσμένο με τα τρία ενδιάμεσα δάχτυλα επί 4ωρο, επιμελώς ατημέλητο «έχω 1^η ώρα organizational psychology στο κολέγιο και βαριέεεεεμαιαιαιαι, δεν ξέρεις πόσο βαριέμαιαιαιαι», παρέα κολλητών ντύνει γαμπρό, «ελάτε ρε μαλάκες να φωτογραφηθούμε μία πριν κρεμαστώ, απ’ το ’97 στην Αράχωβα έχουμε να βγάλουμε μια ομαδική», φλας μηχανής αρνείται να αποδώσει, λόγω υψηλού ποσοστού λεύκανσης στην ατμόσφαιρα.

«See every dream», λέει ο ποιητής, νύφη σε άκαιρη προσπάθεια να προσεγγίσει υπηρετικό προσωπικό γυαλίζει ξύλινη σκάλα σπιτιού με ουρά νυφικού, προχωράει κι άλλο στο σπίτι, γονείς στο προσκήνιο, προσωρινή τύφλωση: Μάνα με κουάφ Ευρυδίκης Καραμανή προβλέποντας μπουρίνια στο Ιόνιο (circa ’88), μπορντώ γοργονοποιημένος ταφτάς με βολανάκια, καπελάκι με βέλο, πατέρας με σμόκιν, καταπίνεται από το σαλόνι που στεγάζει το σωματείο αντικεράδων – κουρτινατζήδων ιστορικού κέντρου Αθηνών. Πάτωμα bordered μωσαϊκό, μπεζ/χρυσός διάκοσμος, ανάγλυφες κολώνες, «And give her wings when she wants to fly», και πες ότι της δίνεις φτερά να πετάξει, αν κουτουλήσει κανένα κλουαζονέ και κουτσομυτιαστεί το βάζο, ποιος πληρώνει το βαρκάρη (μπηχτή για πεθερό μεγαλοβαρκάρη).

Ρολς ρόις (ίσως και όχι, δεν το ‘χω με τα αυτοκίνητα, πάντως Suzuki swift δεν ήτανε) μαύρη γυαλιστερή, με νύφη και πατέρα, hits the road των βορείων προαστίων, γαμπρός περιμένει στα σκαλιά της εκκλησίας με ανθοδέσμη από πιατάκια, αντικρίζει νύφη, ύφος «τα πιάσαμε τα λεφτά μας», μέσα αριστερά η μάνα νύφης ανφάς – απόγονος μέδουσας (εξυπηρετικό πάντως το καπέλο, διώχνει τις μύγες, καλοκαιριάτικα).

Ησαΐας, Mansell fades out, μπαίνει ο Θεοδωράκης με το Ζορμπά Δε Γκρηκ, ΩΠΑΑΑ, σέρνει ο παπα – Φώτης το ζευγάρι γύρω γύρω, ρύζια φεύγουν, κόκαλα Άντονι Κουήν κροταλίζουν, ο Θεοδωράκης ζει, ας μην του το δείξει κανείς για κανένα λόγο, τουρτάκι στο tip του κεφαλιού της νύφης, πολυέλαιος, ξαναντούκου απότομα αλλαγή σε Mansell, πάλι ο ποιητής «When you love a woman», μου ‘κοψες τα ήπατα, ΠΟΣΟ ΕΧΕΙ ΑΚΟΜΑ ΘΕ ΜΟΥ, νύφη σε καγκελόπορτα με ύφος «δίνω το πετσί μου για δυο σταγόνες gin», νύφη σε ανάκλιντρο να διαβάζει (το προγαμιαίο συμβόλαιο ίσως, αν και κάπως αργά), γαμπρός καθήμενος σε μπερζέρα χαζεύει εμπριμέ ταπετσαρία, «You tell her that she’s really wanted». Σαν την ταπετσαρία, καλή ώρα. Την ήθελες τόσο, που πήγες στο Χυτήρογλου, παρά τη σαββατιάτικη κίνηση της Μητροπόλεως, και να τη τώρα, στρωμένη μπροστά σου.

Ζευγάρι αγκαλιασμένο (σαν με κοιτάς) κάτω από στολισμένο gazebo κορινθιακού ρυθμού, ξανά πίσω στην εκκλησία, αυτός κοιτάζει δεξιά, με εμφανές πλέον πιστολάκι στη χαίτη, αυτή στερεώνει υπομονετικά την τούρτα, οικογενειακή φωτογραφία εντός ναού, ο τέρμα αριστερός συγγενής πρωτοξάδερφος Μάθιου Μπρόντερικ, η συμπεθέρα με πετρόλ τουαλέτα, εμπνευσμένη από τα καύσιμα που καίνε οι οικογενειακές μαούνες.

«When you love a woman, you tell her that she’s the one» (τσουρέκια), κατεβαίνουν σκαλιά ναού, το νεανικό δελτίο του σταρ πιο κεί, κι άλλη ρολς ρόις (κανένα σπίτι χωρίς έστω μία ρολς ρόις), ντενεκεδάκια κρέμονται απ’ τον προφυλακτήρα (και κουδούνια, θα μπορούσαν).

«She needs somebody», σαλόνι έπαυλης Λουδοβίκου 14^ου, ο μινιμαλισμός χάρηκε που σας γνώρισε κάποτε, περνώντας από πάνω σας με τη μορφή σώβρακου Κάλβιν Κλάιν, κάμερα ξεζουμάρει απ’ τα ζωγραφισμένα ταβάνια (και πρόσωπα), πολυέλαιος κριστόφλ (μη νομίζεις, έχω κι εγώ ένα τασάκι Μουράνο), κλείνουν οι πόρτες του σαλονιού, το πέτρινο λαμπραντόρ ακόμα στολισμένο, 12άρες ροτόντες στον κήπο, «You got to give her some faith», «You gotta treat her right», όχι που θα τρέχαμε σε κανα κτήμα στο Κορωπί με 50ευρώ το κεφάλι, αυτό είναι treating, κοπελιά.

Ανέμελο πλιτς πλιτς στην πισίνα, αυτή με ουρά νυφικού στο γκαζόν, αυτός με γιλέκο και υποψία από κότσι. Μετά το ποδόλουτρο, πάλι στο gazebo, απότομα βραδιάζει ξανά και κάνουν σλάλομ ανάμεσα στις ροτόντες, ενώ μια βιολινίστρια και μια κοντραμπασίστρια παίζουν (το ρέκβιεμ;), 6όροφη τούρτα στη μέση της πίστας, φωτισμένη η βιλίτσα μόνο από την αντανάκλαση των λιμόζ στα σκρίνια (πάρτε τηλέφωνο στις Βερσαλλίες, τους έχουνε κλέψει και δεν έχουν πάρει χαμπάρι).

«So, tell me have you ever really», χορεύουν στην πίστα, αφού ξεφορτωθούν και τις δυο τούρτες (μια στο κεφάλι της νύφης, μια στην πίστα), ποιητής καταλήγει «really ever loved a woman», αλλαγή σε Ζορμπά δε Γκρηκ αγκέν, τίτλοι τέλους: Mariangela and Vassilis, coming soon.

To a theater nearby προφανώς, πείτε στην είσοδο το password «bone china» και απολαύστε καρέ – καρέ το μυστήριο με δωρεάν μπομπονιέρες και σαμπάνια Καΐρ. Να ζήσετε και να βγάλετε και ταινία με τη ζωή σας, γιατί με τρώει η περιέργεια αν τελικά ζωντάνεψε το λαμπραντόρ κι άρχισε να δαγκώνει αδιακρίτως.

Πριν μας μπει.

2011-12-31T19:05:00.001+02:00

Ντίαρ ολ,

Οι ανασκοπήσεις είναι δουλειά της ΕΡΤ. Όμως, όσο έβλεπα σήμερα (στην ΕΤ3) το αριστούργημα του ελληνικού σινεμά των 60s «Το πιο λαμπρό αστέρι», ενώ ταυτόχρονα έπαιζα άνγκρυ μπερντς Ρίο (κάψιμο στο τετράγωνο), αναρωτήθηκα ποια μπορεί να ήταν τα φετινά γεγονότα/πράγματα που μου έδωσαν, αν όχι χαρά (περιοδικά πάσχω από ανηδονία, για περισσότερα διαβάστε το Corrections του Franzen, το μεσαίο κεφάλαιο), μια κάποια ευωχία, μια ευχάριστη αζιτασιόν. Δηλαδή:

· Το comeback των 60s, με διάφορους τρόπους. Ναι, πάντα ήθελα να ντύνομαι σαν τη θειά μου τη Θοδώρα στις παλιές φωτογραφίες που έχουμε καταχωνιασμένες στο σπίτι. Α, και ζήτω οι Beatles.

· Μιας και είπα Beatles, το «Living in the material world» και η «επανανακάλυψη» του Χάρισον.

· Η Αντίπαρος και το ταξίδι του Ιουλίου (εντάξει και το παγωτό της Βίκυς, η νουτέλα ιδίως, κυρα-Βίκυ, αν μας διαβάζεις, σκέψου το φραντσάιζ).

· Η γραβιέρα Ανωγείων. Γραβιέρα και στο σουφλέ, γραβιέρα και στο σάντουιτς, γραβιέρα και στα μακαρόνια (γραβιέρα και στα Τρίκαλα, γραβιέρα και στη Λάρισα).

· Η παραλία δίπλα από το λιμανάκι για τα ιστιοπλοϊκά στον Άγιο Νικόλαο Λασιθίου. Το ξέρω ότι έχει 200 άλλες, εμένα αυτή μ’ αρέσει, με τα πιο ζεστά νερά.

· Το «Game of Thrones». Το βιβλίο κυρίως.

· Το «The Good Wife». Κιουρία η Φλόρικ. Ωραία γραφεία. Σε λάθος χώρα ασκώ το επάγγελμα.

· Ο Χάρρυ Πότερ. Που ευτυχώς αποφάσισα να διαβάσω, αφού είχαν βγει όλα τα βιβλία, αλλιώς θα έκανα μπουμ από την αγωνία και τη στέρηση μέχρι το εκάστοτε επόμενο βιβλίο.

· Τα «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» και κάθε ίχνος του Φιτζέραλντ.

· Η ξαφνική εγκυμοσύνη μιας φίλης. Και το perspective λαχταριστού τσιμπολογήματος, στο οποίο θα συμμετάσχω «για την παρέα, μωρέ».

· Οι θαυμαστές προσπάθειες των φίλων μου για το well being τους παρά τους πολλαπλούς ηχηρούς χάστουκους που έφαγαν φέτος (καμουφλαρισμένες απολύσεις, μειώσεις σε αποδοχές, χωρισμοί and so on).

· My people (πώς το λέτε εσείς εδώ).

· Ο Παναθηναϊκός πρωταθλητής Ευρώπης για 7^η φορά.

· Τα podcasts της Athens Voice.

· Αυτή η μηλόπιτα.

· Αυτό το άλμπουμ.

· Αυτό το τραγούδι.

Αυτά.

Σας ευχαριστώ που διαβάζετε ό,τι μου κατεβάσει αυτός ο εγκέφαλος. Καλή χρονιά!

Δώσε και σε μένα, μπάρμπα.

2011-12-28T10:00:00.000+02:00

Ντίαρ ολ,

Στις γιορτές έχει δεκάδες πράγματα να κάνεις, στη λίστα υποχρεώσεων/δραστηριοτήτων συνήθως κυριαρχούν τα τραπεζώματα, οι κατανάλωση αλκοόλ, κανένα χαρτί για να μπει καλά ο χρόνος, ο ακατάστατος αλλά μπόλικος (για όσους μπορούν) ύπνος, το φαΐ (το ξαναείπα, αλλά όσες φορές κι αν το πω, πάλι δε θα φτάσει να περιγράψει την ποσότητα που είσαι ικανός να καταναλώσεις), οι επισκέψεις, η ανταλλαγή δώρων κι ό,τι άλλο τελοσπάντων αρέσει στον καθένα.

Υπάρχουν βέβαια και οι άνθρωποι που, ταυτόχρονα με τα παραπάνω, θα αποφασίσουν να επιδοθούν σε πιο ασυνήθιστες δραστηριότητες, μιας και την περίοδο των γιορτών έχουν τον ελεύθερο χρόνο που τους στερεί η καθημερινότητα. Τέτοιες δραστηριότητες μπορεί να είναι η ανασυγκρότηση δίσκων, η τακτοποίηση εμπιθρή και αναδιάταξη καλσόν.

Το τοπ, όμως, ασυνήθιστης δραστηριότητας που μπορείς να παρακολουθήσεις τις γιορτινές μέρες – όπως έγινε στα φετινά μου Χριστούγεννα – είναι η διανομή ακίνητων περιουσιακών στοιχείων μεταξύ συγγενών.

Σε κάθε (ευρύτερη) οικογένεια υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων: αυτοί που ασχολούνται με την ακίνητη οικογενειακή περιουσία (ιδίως την αγροτική) και μάλιστα το κάνουν με χαρά, κι αυτοί που ζορίζονται να θυμηθούν πού πέφτει το χωριό, γιατί την τελευταία φορά που είχαν πάει πριν 15 χρόνια, ήταν σ’ ένα γάμο ξαδέρφης κι ήταν νύχτα βαθιά και κατουριόταν και μέχρι να φτάσουν στο κέντρο ν’ ανακουφιστούν δεν πρόσεχαν ιδιαίτερα τη διαδρομή.

Κάποια στιγμή όμως αυτοί που ασχολούνται θα σου πουν (εννοείται πως εσύ ανήκεις στη δεύτερη κατηγορία) «ήρθε η ώρα να αναλάβεις τις ευθύνες σου» ή, αν σε λυπηθούν κάπως (επειδή είσαι νέο παιδί κι έχεις ήδη πολλά στο κεφάλι σου/ μένεις πολύ μακριά) απλώς θα θέλουν να χωρίσουν την περιουσία, για να ξέρεις τί πρόκειται ν’ αναλάβεις (διάβαζε: ξεπουλήσεις) σε κάποια χρόνια.

Την ημέρα των Χριστουγέννων ήρθε λοιπόν σπίτι μας το σόι, κι αφού επιδοθήκαμε στην πατροπαράδοτη κτηνωδία, με κύριο εμψυχωτικό σύνθημα το «φάε κι από αυτό, δεν έχεις ξαναφάει ωραιότερο ______[insert kind of food]», ο μεγάλος θείος είπε αποφασιστικά ότι είχε έρθει η ώρα να μοιράσουμε ό,τι χωράφι/οικόπεδο/αγρό δεν είχε μοιραστεί με παλιότερα συμβόλαια, γιατί «άνθρωποι είμαστε, ποτέ δεν ξέρεις» (εν οίδα, ότι έχω σκάσει απ’ το ρολό κι εσύ θες πνευματική εργασία).

Σε περίπτωση λοιπόν που το σόι σου αποφασίσει να πραγματοποιήσει τέτοιου είδους άσκηση Χριστουγεννιάτικα/Πασχαλιάτικα/όποτε-μαζευτεί-και-δεν-έχει-τούρκικο-στην –τηλεόραση-για-να-σας-τα-σπάσει-η-γιαγιά-που-θέλει-ησυχία, το καψουλομπλόγκ σε προειδοποιεί για το τί μπορεί να συμβεί μπροστά σου:

· Ο πρόεδρος της «επιτροπής αξιοποιήσεως» (συνήθως ο γηραιότερος), έχει φάει σα να μην υπάρχει αύριο/χτες/χρόνος/χώρος, έχει βαρύνει και θέλει να τηνε πέσει κανα μισάωρο (δηλαδή τρίωρο). Κατά βάθος ίσως δεν θέλει να προβεί και στη μοιρασιά, όχι επειδή τα θέλει δικά του, αλλά επειδή νιώθει ότι παίρνει δεύτερη φορά σύνταξη (αν και πάλι αυτός θα τρέχει για κλαδέματα/περιφράξεις). Όμως μ’ ένα - ακόμα - κομμάτι κορμό ξεχνιέται, οπότε κάθεται υπομονετικά στο τραπέζι και εκτελεί χρέη τοπογράφου/αγρονόμου, απαντώντας καίριες ερωτήσεις των μικρότερων, όπως «τι είναι ο ντέτης» ή «πότε βγαίνουν οι μπάμιες».

· Ο συντονιστής της διαδικασίας (ο αμέσως μικρότερος ηλικιακά, κάτω από τον πρόεδρο) έχει ζοριστεί να θυμηθεί όλα τα τοπωνύμια, να τα χωρίσει σε κατηγορίες: ελαιόφυτα, αγριάδες, αμφισβητούμενα δασικά και πάει λέγοντας, να τα καταγράψει και να προσδιορίσει με λεπτομέρεια πράγματα που εσένα δε σου κάνουν καμία εντύπωση, αλλά προφανώς έχουν μεγάλη σημασία, όπως π.χ. αν περνάει ο δρόμος από κοντά (στο φεγγάρι φτάσαμε, ένας κωλόδρομος δε θα περνάει κι από αυτό δίπλα), αν έχει αρδευτικό δίκτυο (σε ποιο ελληνικό με τη Βουγιουκλάκη ήταν που πλακωνόταν για το νερό, άμα είναι να μαλώνουμε μεταξύ μας, εγώ δεν το θέλω), πόσες ρίζες ελιές έχει απάνω (πες μου ότι τις μετράς κιόλας, εδώ δε μετράω πόσα τζιν έχω), ποιος ξάδερφος έχει το διπλανό (η μόνη χρήσιμη πληροφορία, γιατί κάποιος πρέπει να θυμάται πού βρίσκεται, καθόσον όταν θα πάω πάλι θα κατουριέμαι και πάει λέγοντας). Κάποια στιγμή θα τα πάρει στο κρανίο, που κανείς δε θα προσέχει τι λέει. Αλλά με ένα – ακόμα – κομμάτι κορμό, θα του περάσει. Στις μικρότερες συγχύσεις η γυναίκα του θα του τραβάει κομψά το μανίκι προς τα κάτω.

· Ο μικρός θείος δεν θα την παλέψει και θα πάει για power nap. Στο γυρισμό θα έχει αποκτήσει ατύπως την κυριότητα σε: 1 αγριάδα στη θέση «Αγριόκλημα», 15 ρίζες ελιές στη θέση «Κάτω Λάκκος», ένα οικόπεδο στη θέση «Καστέλι Ζουλίνο», δυο αχλαδιές στο οροπέδιο του χωριού και έναν φούρνο μικροκυμάτων 15 lt., προσφορά του Κωτσόβολου. Με γειά. Να δω πώς θα τα θυμάται την επόμενη.

· Η γιαγιά θα θυμηθεί ποιος μακρινός μπάρμπας της άφησε τις 30 αρδευόμενες ρίζες ελιές, δίπλα από τις οποίες περνάει ο δρόμος και θα προγραμματίσει μνημόσυνο, οπότε να έχεις μια δικαιολογία πρόχειρη, για να γλιτώσεις το πρωινό ξύπνημα την επόμενη Κυριακή.

· Η μάνα σου θα έχει ημικρανία/ίωση/κούραση από το μαγείρεμα για ένα στρατόπεδο και θα πάει να ξεραθεί δίπλα από το τζάκι. Η γάτα θα δείξει πιο πολύ ενδιαφέρον για τη διαδικασία. Αν μη τι άλλο, στα χωράφια θα έχει και κανένα ποντίκι για να κυνηγήσει.

· Κάποια στιγμή (επειδή θα βαριέσαι) θα κάνεις το μοιραίο λάθος να ρωτήσεις «πού είναι αυτό που λέτε» ή «ποιος είναι αυτός που λέτε». Πες όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, με αποφασιστικό ύφος και χωρίς τρεμάμενη φωνή: «ναι, κατάλαβα, είχαμε πάει όταν ήμουν μικρή/ ναι κατάλαβα, τον θυμάμαι τον άνθρωπο» and nobody gets even more bored από τις (μάταιες) εξηγήσεις.

· Αν κληθείς να δώσεις τη γνώμη σου για ο,τιδήποτε, ρώτα ποιόν 2^ο ξάδερφο/συμπέθερο/άλλο συγγενή θα έχεις γείτονα και απάντησε αναλόγως. Απόφυγε τις ξαδέρφες που επανειλημμένα στην Ανάσταση προσπάθησαν να σου κάψουν το μαλλί με τη λαμπάδα – Μπάρμπι φασιονίστα.

· Οι πιο τυχεροί απ’ όλους είναι οι γαμπροί/νύφες, που δεν τους πέφτει λόγος, οπότε αραχτοί, κουμκανάκι, Θανάσης, εικοσιμία κι άστους να χτυπιούνται, φέρε και τον υπόλοιπο κορμό, τίποτα δεν αφήσανε.

· Ο πιο υπομονετικός και tech enthusiast απ’ όλους κάποια στιγμή θ’ ανοίξει το λάπτοπ για να μπει στο γκουγκλ έρθ, να δείξει την περιοχή στους παππούδες. Ξέχνα το ίντερνετ για το υπόλοιπο απόγευμα. Η γιαγιά σου, για να σου προσδιορίσει ακριβώς τη θέση του «καλού οικοπέδου», θα σου πει κάποια στιγμή: «κοίτα τον καλά τον υπολογιστή, αποκλείεται να μην δείχνει την ταμπέλα ‘Κοτόπουλα Νεραντζούλης’. Ε, εκεί δίπλα είναι».

· Το πιθανότερο είναι πως, ό,τι λεφτά μαζέψετε από το πούλημα των ακινήτων, θα τα δώκετε σε ακουστικά, γιατί μέχρι να γίνει η μοιρασιά ο συντονιστής θα έχει ξελαρυγγιαστεί.

· Κάποια στιγμή θα χρειαστεί να «παίξει» κλήρωση. Έχε το μπολάκι έτοιμο και ζήσ’ το, όπως στην κλήρωση του Εθνικού Λαχείου. Η κλήρωση θα τους βγάλει από τη δύσκολη θέση, που συμπυκνώνεται στη φράση: «εσύ πάρτο, όχι, εσύ πάρτο». Στα πολιτισμένα σόγια. Στα υπόλοιπα μπορεί να αποτρέψει και φονικά (που λέει ο λόγος).

· Μην είσαι σίγουρος ότι δεν θα το ξαναπεράσεις κάποια στιγμή στο μέλλον. Όλο και κάποια εκατονταετής θεία θα πεθάνει (η δικιά μας είναι βετζετέριαν, οπότε αργεί ακόμα) και θα χρειαστεί να επαναληφθεί η διαδικασία, με την ακόμα πιο ευρεία οικογένεια παρούσα. Τότε ετοίμασε και μια κάμερα. Θα τα βάλεις σε σίριαλ και δε θα σε πιστεύουνε.

Σε κάθε περίπτωση, μην τα περιφρονείς τα ελαιόφυτα, μια μέρα (που θα ‘ρθει σύντομα), όλοι θα τρέχουμε να μαζέψουμε λάδι (ε τι, μόνο θα μας το βγάζουν). Δε θα μας χάλαγε βέβαια να μοιράζαμε μεταξύ μας διαμερίσματα στο Παρίσι, ΑΛΛΑ:

Αφενός δεν έχουμε.

Αφετέρου ό,τι σου δίνουν, εκτός από ξύλο, να το παίρνεις.

Απολογισμός blogovision 2011

2011-12-24T15:36:00.003+02:00

Ντίαρ ολ,

Φέτος περίμενα με αγωνία τη μπλογκοβίζιο, όχι τόσο ως οπαδός του σπορ της «λιστοποίησης», όσο ως μουσικόφιλη και εν γένει τζερτζελόφιλη στη φάση του «ελάτε να διαπληκτιστούμε για την πορεία της Bjork/ τα νανουρίσματα του Bon Iver/ το αν πράγματι ακούγεται το King of Limbs». Η αλήθεια όμως είναι ότι δε συμμετείχα ιδιαίτερα στο τζέρτζελο per se, αν εξαιρέσεις τις – σοσιαλμιντιακές – αντεγκλήσεις περί Adele (Σούζυ, έφαγες, αλλά τα τραγουδάς ωραία) με το Βασιλάκο.

Θες που ντρέπομαι να πω του αλλουνού κατάμουτρα «αυτό το στραγγάλισμα αγελάδας το λες εσύ δίσκο», θες που δεν πρόκανα με τις δουλειές (έχω πιο πολλές από τη Μισέλ Ομπάμα, ορκίζομαι στην υγειά του Stipe), θες που τους μισούς καλλιτέχνες για τους οποίους μιλούσαν οι υπόλοιποι συμμετέχοντες δεν τους ήξερα, σε κάθε περίπτωση άφησα στην άκρη τις συζητήσεις και απλώς παρακολουθούσα από τον reader και το τουήτερ τα τεκταινόμενα.

Το καλύτερο πράγμα που μπορείς να αποκομίσεις από τη διαδικασία αυτή – πέρα από τα καινούργια αστεία για τη Bjork – είναι η ίδια η μουσική, και ιδίως αυτή που δεν πήρες χαμπάρι τη χρονιά που πέρασε, για οποιονδήποτε λόγο (π.χ. βαριέσαι το πολύ ψάξιμο, ζεις με ό,τι σου πετάνε στο ντρομπόξ οι άλλοι και πάει λέγοντας).

Το καψουλομπλόγκ φιλοξένησε δυο λίστες, του Παιδιού και τη δική μου. Και χρόνου να ‘μαστε καλά, να το ξανακάμουμε, μόνο να μην έχουμε πτωχεύσει (τόσο), ώστε να μας έχουν κόψει και την πρόσβαση στο ιντερνέ.

Την Πέμπτη το βράδυ πήγαμε με το Παιδί και τη Μάρα (σχολιασμός blogovision/ Jumping Fish) στο Bios, όπου ο Πρόεδρος και η οργανωτική επιτροπή διοργάνωσαν το Μπλογκοβιζιονόπαρτο. Ήταν ταυτόχρονα και εθνική ημέρα «απόσβεσης αγοράς επώνυμης γαλότσας», διότι η μόνη διαφορά της Αθήνας από τη Βενετία ήταν οι γόνδολες (άντε, και η τιμή του εσπρέσσο). Μέσα στη μπόρα και το φριζάρισμα, φτάσαμε στις 10:30 στο Bios, δηλαδή την ώρα που οι Baby Guru (το έναλάιβ – έκπληξη της βραδιάς) κάναν το sound check τους (μου ξύπνησαν φριχτές αναμνήσεις γυμνασίου, sound checking με διαλυμένες κονσόλες πριν τη γιορτή της 28^ης Οκτωβρίου για να μη βγει γαργαριστό από τον αντίλαλο το «παιδιά, της Ελλάδος, παιδιά»).

Μπήκαμε μέσα (ώρα σφουγγαρίσματος, αλλά η punctuality είναι το προσόν μας), τα είπαμε με τον Μανόλη, ζωντανό οδηγό θεάτρου/ταινιών/λοιπών θεαμάτων, χαζέψαμε λίγο και μετά τις 11 άνοιξαν κανονικά οι πόρτες, οπότε σιγά σιγά ξεκίνησε και το πρώτο dj set.

Στον πίνακα πίσω από τη σκηνή γινόταν η προβολή των άλμπουμ εκτός 20άδας, για να πέφτει το μάτι σου πάνω και να σχολιάζεις αναλόγως (είδες ο Boy στο 26;/ εγκεφαλικό μου ‘ρχεται, οι Strokes εκτός και της 50άδας/ ποιος είναι ο Nikolas Jaar;).

Το 1^ο κατά σειρά λάιβ ήταν από τους Keep Shelly in Athens κι αμέσως μετά ο Ludens ανακοίνωσε την τελική 20άδα, για ν’ ακολουθήσει το λάιβ των Baby Guru, στη μέση του οποίου φύγαμε το Παιδί κι εγώ (εργαζόμενο Παιδί αυτό, μεγάλη γυναίκα εγώ, πρωινή πτήση την επομένη, πόσο ν’ αντέξουμε).

Τα βασικά points της φετινής, πρώτης μου blogovision και του μπλογκοβιζιονόπαρτου, είναι τα εξής:

· Η Μπγιόρκαινα έμεινε εκτός 20άδας («εμείς οι Έλληνες, όταν θέλουμε κάτι, μπορούμε να το καταφέρουμε»). Και πάλι ψηλά έκατσε, θα μου πεις, ok, δεν θα κατακρίνω εγώ τις μουσικές επιλογές καθενός (κι εγώ στη μέση της μπλογκοβίζιο πήγα στην Εμπατή Νορθ, Αντύπας – Άντζελα – Σπυράκος), αλλά δεν κρατιέμαι να μην εκδηλώσω την εμπάθειά μου προς αυτήνανε, καθώς και την ευχή μου σύντομα να κάμει στροφή στην καριέρα της (π.χ. εκτροφή κύκνων, για να εξιλεωθεί που κάποτε φόρεσε ένα ομοίωμά τους). Όχι δε μου σκότωσε τον πατέρα, αλλά άνθρωπος είμαι κι εγώ, έχω κάπου να βγάνω τη χολή μου.

· Εκτός 20άδας έμειναν και οι Arctic Monkeys, σε καλούτσικη βέβαια θέση (24, σχεδόν όσα τα χρόνια του Alex Turner), που εντάξει, δε μου κόστισε τόσο, αλλά αυτό με τους Strokes μου ήρθε κάπως βαρύ (εμμονικός άνθρωπος, σκορπιός, ρωτήστε και τον Πανόπουλο).

· Αυτός ο John ο Maus (στο 4) πρέπει να ‘ναι πιο φέιμους από τον Μίκυ το Μάους, αν σκεφτείς την τελική κατάταξη. Στην αρχή τον μπέρδευα με τον James Blake (στο 8) κι όλους αυτούς μαζί τους μπέρδευα με τους Washed Out (στο 17, που λόγω του εξωφύλλου νόμιζα ότι τους λένε «Γουόζ Χεντ Άουτ» με υπαινιγμό ερωτηματικού στο τέλος. Και καλά ήταν όντως ο Χεντ έξω, ήταν μέσα, πού κρυβόταν ο Χεντ όσο αυτοί στο εξώφυλλο το κάνανε, okthanxbye).

· Λάτρεψα Weeknd (σε ποιόν δεν αρέσουν τα σαββατοκύριακα εξάλλου, ακόμα και τα δυσλεκτικά).

· Γιατρέ μου, ψάχνω ν’ ακούσω Wild Beasts στο γιουτούμπ και μου βγάζει ντοκιμαντέρ του Ντισκάβερι.

· Ωραίες και αυτές οι Girls – Father – Son – Holy Ghost – Μόνο εγώ λείπω.

· Με τους Ταϊλανδούς έχω μια φοβία, απ’ όταν βγήκε αυτή η ταινία του Απιτσαπόνγκ Πωστονελένε, άσε που όταν διαβάζω «Dirty Beaches» θυμάμαι τον Πορτοσάλτε και τις εκστρατείες καθαρισμού ακτών του Σκάι. Καλά, θα κάμω μια προσπάθεια, πιο πολύ για να καταλάβω γιατί δεν κατάφερε να του φάει την 20ή θέση η «Λύκε Λύκε είσαι εδώ» (Lykke Li, α – α – φόλο στο 21).

· Στο πάρτυ εντόπισα 2 από τους 12 που ψηφίσανε Kasabian (ν. 43. Μαλλί Ραπουνζέλ – παντελόνι σωλήνας – όλα μαύρα). Σεβόμενη το μέταλ/ροκ παρελθόν μου, του χρόνου λέω να πραγματοποιήσω μια πιο thorough έρευνα στον συγκεκριμένο κλάδο, πριν καταλήξω στην τελική 20άδα (μιας και οι Metallica με τον Lou Reed δεν ακούγονται, ούτε επί πληρωμή).

· Αγαπώ τους Cults και το καταχάρηκα που έπιασαν το 18 (σε όσους φίλους μου το έδωσα να το ακούσουν μου είπαν ότι κοιμήθηκαν, αλλά εδώ υπάρχει κόσμος που ψήφισε Καρατζαφέρη, οπότε τί να λέμε).

· Οι υπόλοιποι 11 που ψηφίσατε Battles (στο 39) να ξέρετε ότι σας εκτιμώ βαθιά και σας καλώ να υπογράψουμε ένα petition να έρθουν και στην Ελλάδα κάποια στιγμή, διότι τους αγαπώ κι αυτούς (από Τρίτη τυπώνω και μπλουζάκι με λιωμένο παγωτό απάνω).

· Ο Πρόεδρος (δεν του μίλησα, τον είδα από μακριά) είναι γλυκύτατος.

· Χλιαρές αντιδράσεις στην ανακοίνωση του ν. 2, Bon Iver, δατ ιζ. Περίμενα έντονες αντεγκλήσεις ανάμεσα σε μπονιβερικούς και οπαδούς της Ισλανδικής Μπεκάτσας, αλλά προφανώς την τελευταία στιγμή η ένταση αποσοβήθηκε, οι ψυχραιμότεροι επικράτησαν και η PJ μας ένωσε (ή μας «κούνησε», ό,τι προτιμάτε).

· Δε χορέψαμε όμως (μιλάς κι εσύ, το πασίγνωστο πάρτυ άνιμαλ, που κοιμάται απ’ τις 11). Δεν ξέρω τί έγινε μετά που φύγαμε για το σπίτι (για την ακρίβεια, κολυμπήσαμε ως το σπίτι), πάντως περάσαμε πολύ ωραία.

Λέω αυτές τις μέρες που θα βρίσκομαι στο πατρικό, να κάτσω παρέα με τη γάτα και ν’ ακούσω ό,τι δεν ήξερα/ δεν έψαξα/ δε μου ‘βαλαν ποτέ στο ντρομπόξ. Αν μη τι άλλο, θα με αποσπάσει από την κουραμπιεδοφαγία. Καλά Χριστούγεννα σε όλους. Σύμφωνα με τον Φοίβο. Τον σωστό Φοίβο, όχι τον άλλο.

Blogovision 2011 - 1. Florence and the Machine - Ceremonials

2011-12-20T08:58:00.002+02:00

1. Florence and the Machine - Ceremonials

«Σ’ ένα καρυδότσουφλο»:

Αιθέρια η Φλόρενς (πες μου κάτι που δεν ξέρω), αστράφτει μέσα απ’ τα βιολιά, τα αρμόνια, τα Χερουβείμ και ό,τι άλλο μπορεί να την πλαισιώνει σ’ αυτό το «τελετουργικό».

Πώς και πού;

Όπως αγαπάτε (μας έπρηξες ένα μήνα τώρα και πώς και πού και με ποιόν, ούτε η μάνα μου τόσες ερωτήσεις).

Κάτι άλλο;

Όχι λέμε. Μπλογκοβιζιονόπαρτο στις 22.

And the rest:
2. Battles - Gloss Drop
3. Cults - Cults
4. The Strokes - Angles
5. Tori Amos - Night of Hunters
6. Tom Waits - Bad as me
7. Beastie Boys - Hot Sauce Committee Part 2
8. Arctic Monkeys - Suck it and see
9. Μ83 - Ηurry Up, We're Dreaming
10. Bon Iver - Bon Iver
11. Anna Calvi - Anna Calvi
12. PJ Harvey - Let England Shake
13. Adele - 21
14. The Decemberists - The King Is Dead
15. Lykke Li – Wounded Rhymes
16. Kurt Vile – Smoke Ring for My Halo
17. The Vaccines – What did you expect from the Vaccines?
18. R.E.M. – Collapse Into Now
19. Fleet Foxes – Helplessness Blues
20. Mogwai – Hardcore Will Never Die But You Will

Blogovision 2011 - Guest - Marianna - 1. Florence and the Machine - Ceremonials

2011-12-20T08:52:00.003+02:00

1. Florence and the Machine - Ceremonials

And the rest:

2. The Strokes – Angles
3. Hugh Laurie - Let them Talk
4. The Vaccines - What did you expect from the vaccines
5. Pete and the Pirates - One thousand pictures
6. Arctic Monkeys - Suck it and see
7. Glasvegas - Euphoric Heartbreak
8. Anna Calvi - Anna Calvi
9. The Pains of being pure at heart - Belong
10. Laura Marling - A creature I don't know
11. Oh Land - Oh Land
12. Fleet Foxes - Helplessness Blues
13. Lykke Li - Wounded Rhymes
14. Tron Legacy OST - Daft Punk
15. Cults – Cults
16. Bon Iver - Bon Iver
17. Iron and Wine - Kiss each other
18. The Decemberists - The King is Dead
19. Noah and the Whale - Last Night on Earth
20. Elbow - Build a Rocket Boys!

Blogovision 2011 - 2. Battles - Gloss Drop

2011-12-19T09:54:00.001+02:00

2. Battles - Gloss Drop

«Σ’ ένα καρυδότσουφλο»:

Progressive pop και τα σουτιέν στα κάγκελα. Θεσπέσια ρυθμικό, ακούραστα πολυεπίπεδο: μια σταγόνα λάμψης σκάει στο πάτωμα κι απλώνεται παντού, στριφογυρίζει το ηχητικό γκλίτερ μέχρι το ταβάνι.

Πώς και πού;

Όπου και να είσαι, αρκεί να έχεις καθαρίσει, για να φτάσει παντού το effect, σε αντικατάσταση της σκόνης.

Κάτι άλλο;

Τα σουτιέν στα κάγκελα τα είπα, ε;

Μέχρι στιγμής:
3. Cults - Cults
4. The Strokes - Angles
5. Tori Amos - Night of Hunters
6. Tom Waits - Bad as me
7. Beastie Boys - Hot Sauce Committee Part 2
8. Arctic Monkeys - Suck it and see
9. Μ83 - Ηurry Up, We're Dreaming
10. Bon Iver - Bon Iver
11. Anna Calvi - Anna Calvi
12. PJ Harvey - Let England Shake
13. Adele - 21
14. The Decemberists - The King Is Dead
15. Lykke Li – Wounded Rhymes
16. Kurt Vile – Smoke Ring for My Halo
17. The Vaccines – What did you expect from the Vaccines?
18. R.E.M. – Collapse Into Now
19. Fleet Foxes – Helplessness Blues
20. Mogwai – Hardcore Will Never Die But You Will

Blogovision 2011 - Guest - Marianna - 2. The Strokes – Angles

2011-12-19T09:52:00.001+02:00

2. The Strokes - Angles

Μέχρι στιγμής:
3. Hugh Laurie - Let them Talk
4. The Vaccines - What did you expect from the vaccines
5. Pete and the Pirates - One thousand pictures
6. Arctic Monkeys - Suck it and see
7. Glasvegas - Euphoric Heartbreak
8. Anna Calvi - Anna Calvi
9. The Pains of being pure at heart - Belong
10. Laura Marling - A creature I don't know
11. Oh Land - Oh Land
12. Fleet Foxes - Helplessness Blues
13. Lykke Li - Wounded Rhymes
14. Tron Legacy OST - Daft Punk
15. Cults – Cults
16. Bon Iver - Bon Iver
17. Iron and Wine - Kiss each other
18. The Decemberists - The King is Dead
19. Noah and the Whale - Last Night on Earth
20. Elbow - Build a Rocket Boys!

Blogovision 2011 - 3. Cults - Cults

2011-12-18T11:37:00.004+02:00

3. Cults -Cults

«Σ’ ένα καρυδότσουφλο»:

Η απόδειξη του τί μπορεί να κάνει ένας Καλιφορνέζος στη Νέα Υόρκη: σχεδόν ό,τι ένας Νεοϋορκέζος στην Καλιφόρνια. Να κόψει το τσιγάρο και να στρωθεί να γράψει. Μπα. Άσε το τσιγάρο. Κράτα το «να γράψει». Οι Cults αφιερώνουν τον εύηχο εαυτό τους στην ποπ, πηγαίνοντάς την ένα κλικ/τσικ/πόντο παραπέρα. Poppingly delightful pop.

Κάτι άλλο;

Και το εξώφυλλο. Άσπρο – μαύρο σε κίνηση. Μαλλί τραγουδίστριας αλά Βάνα Μπάρμπα σε κίνηση «δε γίνονται πράγματα». Ε, να που γίνονται όμως.

Πώς και πού;

Ταιριάζει με την Καλιφόρνια, επειδή όμως δε σε βλέπω να πηγαίνεις (σύντομα τουλάχιστον), βάλτο στο αμάξι και πήγαινε μέχρι το Σούνιο.

Μέχρι στιγμής:
4. The Strokes - Angles
5. Tori Amos - Night of Hunters
6. Tom Waits - Bad as me
7. Beastie Boys - Hot Sauce Committee Part 2
8. Arctic Monkeys - Suck it and see
9. Μ83 - Ηurry Up, We're Dreaming
10. Bon Iver - Bon Iver
11. Anna Calvi - Anna Calvi
12. PJ Harvey - Let England Shake
13. Adele - 21
14. The Decemberists - The King Is Dead
15. Lykke Li – Wounded Rhymes
16. Kurt Vile – Smoke Ring for My Halo
17. The Vaccines – What did you expect from the Vaccines?
18. R.E.M. – Collapse Into Now
19. Fleet Foxes – Helplessness Blues
20. Mogwai – Hardcore Will Never Die But You Will

Blogovision 2011 - Guest - Marianna - 3. Hugh Laurie - Let them Talk

2011-12-18T11:34:00.003+02:00

3. Hugh Laurie - Let them talk

Επειδή ξεκινάει με το 3λεπτο πιάνο του St. James Infirmary, μόνος, γυμνός από άλλες φωνές και μουσική, και τότε ξέρεις ότι αυτός δεν είναι ούτε ο House, ούτε ο ηθοποιός που τον υποδύεται, ούτε ο άνθρωπος που βγαίνει στα talk show. Είναι ο μουσικός που έχει κάτι να σου πει. Let him talk.

Επειδή συνεχίζει, πάντα είρων και δηκτικός, ακόμα και στην επιλογή της σειράς των κομματιών του άλμπουμ του, με το αναπόφευκτα αυτοαναφορικό You don’t know my mind.

Επειδή με το πεισιθάνατιο και πιο downbeat Six Cold Feet κατεβάζει στροφές και σε ταξιδεύει σε κάποια ξεχασμένη γωνιά του αμερικανικού νότου που σου ζητά, δίκαια, να μη ξεχαστεί.

Επειδή με το μελωδικό Buddy Bolden’s Blues σου θυμίζει ότι τα blues κρύβουν, μέσα απ’τις ιστορίες που διηγούνται, μια γλυκόπικρη νοσταλγία. Και μπορεί ως ακροατής να μην γνώρισες τους ανθρώπους και τα γεγονότα που αφηγούνται, αλλά, έαν στα αφηγηθούν σωστά (όπως εδώ), μπορείς να νιώσεις σαν να’ χεις ζήσει κι εσύ τις στιγμές που τραγουδιούνται και να τις νοσταλγήσεις μαζί τους.

Επειδή, με το κορυφαίο του άλμπουμ Battle of Jericho, παίρνει ένα τραγουδιστικό γκόσπελ που τραγούδησε χαρούμενα ο Elvis και του δίνει έναν πονεμένο εμβατηριακό τόνο, επιστρέφοντάς το στις μαύρες ρίζες του. Επιθετικό αλλά φοβισμένο, θυμωμένο αλλά και ψύχραιμο, το κομμάτι μπορεί να συμπυκνωθεί μόνο στα ερμητικά κλειστά μάτια και στη σφιγμένη γροθιά του Laurie όταν το τραγουδά live.

Επειδή με τον ανέμελο τόνο του After you’re gone, o Dr. John βάζει το κερασάκι στην τούρτα. Κι είμαστε μόνο στη μέση του άλμπουμ.

Επειδή μας ξεγελά με την αργή εισαγωγή του Swanee River, σαν να απολαμβάνει διπλά την έκπληξή μας όταν μπαίνει το ξέφρενο γύρισμα, υπενθυμίζοντας μας με ένα τρανταχτό γέλιο ότι τα blues κρύβουν και χαρά κι ενθουσιασμό, κι όχι μόνο την στερεότυπη μελαγχολία που τους έχουμε φορτώσει.

Επειδή με το πιο αφαιρετικό The Whale has swallowed me αποδεικνύει ότι το λιγότερο δυνατό του σημείο, η φωνή του, μπορεί να αντεπεξέλθει και μόνη, μονάχα με τη συνοδεία μερικών χορδών.

Επειδή συνοδεύει την Irma Thomas στο John Henry. Κι είναι εξίσου απολαυστικός στη θέση του accompanying piano man.

Επειδή με την πειραγμένη φωνή και την χαλαρή κιθάρα του στο Police Dog Blues, μετατρέπεται στ’ αυτιά μου στον περιπλανώμενο ταξιδιώτη του τραγουδιού, και με παίρνει μαζί του σε μια ξεχασμένη εποχή.

Επειδή δεν μπορώ να κρατήσω τη χαρά μου όταν μπαίνει το τζαρτζάρισμα του πιάνου στο πρώτο λεπτό της Tipitina και μετά από λίγο κι η φουσκωμένη φωνή του Laurie, τραγουδώντας με καταφανή απόλαυση του αγαπημένο του κομμάτι.

Επειδή με το κλαψερό Whinin’ Boy Blues, υπάρχει κι ένα κομμάτι στο άλμπουμ που μπορεί και να προσπεράσω.

Επειδή με τη στιγμιαία μουσική έκρηξη που είναι το They’re Red Hot μεταφέρεσαι ξαφνικά, για ένα μόλις λεπτό, σε ένα υπαίθριο οργιαστικό πανηγύρι και νιώθεις την ανάγκη να χορέψεις με τους φανταστικούς θαμώνες που βρίσκεις στους στίχους του --κάτι που δεν είχαν καταφέρει, λχ οι Red Hot Chilly Peppers (όχι και τόσο παράλογο) αλλά ούτε και ο Eric Clapton στις αντίστοιχες βερσιόν του κομματιού.

Επειδή στο Baby Please make a change ο Tom Jones βάζει ξανά τον Laurie στη θέση του πιανίστα και πιάνει ο ίδιος το μικρόφωνο. Και αντιλαμβανόμαστε ότι παρά τις ποπ παρεκτροπές της καριέρας του, ο κύριος Tom βρίσκεται στο στοιχείο του όταν το (ξανα)γυρίζει στα blues.

Επειδή με το μεστό, ειλικρινές Let them talk, κλείνει ιδανικά το άλμπουμ με το πιάνο του και, αυτή τη φορά, με τη σιγουριά της φωνής του. Χωρίς, φυσικά, να έχει επιλέξει τυχαία τον τίτλο του κομματιού.

Επειδή όλα τα παραπάνω, ή επειδή, πολύ απλά, είμαι fan girl.

Μέχρι στιγμής:
4. The Vaccines - What did you expect from the vaccines?
5. Pete and the Pirates - One Thousand Pictures
6. Arctic Monkeys - Suck it and see
7. Glasvegas - Euphoric Heartbreak
8. Anna Calvi - Anna Calvi
9. The Pains of being pure at heart - Belong
10. Laura Marling - A creature I don't know
11. Oh Land - Oh Land
12. Fleet Foxes - Helplessness Blues
13. Lykke Li - Wounded Rhymes
14. Tron Legacy OST - Daft Punk
15. Cults – Cults
16. Bon Iver - Bon Iver
17. Iron and Wine - Kiss each other
18. The Decemberists - The King is Dead
19. Noah and the Whale - Last Night on Earth
20. Elbow - Build a Rocket Boys!

Blogovision 2011 - 4. The Strokes - Angles

2011-12-17T14:58:00.003+02:00

4. The Strokes - Angles

«Σ’ ένα καρυδότσουφλο»:

Μελωδικές κιθάρες, μια απροσδιόριστη κατά τόπους «σεβεντίλα», μια συμπαθής φωνή, που κάνει το σωστό fitting με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Γενικά μ’ αρέσει πού και πού ν’ ακούω ένα άλμπουμ σε «κλασική» νόρμα «κουπλέ – ρεφρέν – κιθαρογεμισματάκι – κουπλέ – ρεφρέν – ξανά ρεφρέν – τυμπανάκια – over». Μ’ αυτά μεγαλώσαμε, αυτά ξέρουμε, αυτά εμπιστευόμαστε. Όπερ και αυτά μουρμουράμε από τη στιγμή τελειώσει η αυτοσχέδια playlist.

Πώς και πού;

Στο σπίτι, στο γραφείο, στο αυτοκίνητο, στο iPod, στο πάρτυ. Ταιριάζει με κίνηση ώμων εναλλάξ αριστερά – δεξιά και διακριτικό ανεβοκατέβασμα πηγουνιού.

Κάτι άλλο;

Μπα.

Μέχρι στιγμής:
5. Tori Amos - Night of Hunters
6. Tom Waits - Bad as me
7. Beastie Boys - Hot Sauce Committee Part 2
8. Arctic Monkeys - Suck it and see
9. Μ83 - Ηurry Up, We're Dreaming
10. Bon Iver - Bon Iver
11. Anna Calvi - Anna Calvi
12. PJ Harvey - Let England Shake
13. Adele - 21
14. The Decemberists - The King Is Dead
15. Lykke Li – Wounded Rhymes
16. Kurt Vile – Smoke Ring for My Halo
17. The Vaccines – What did you expect from the Vaccines?
18. R.E.M. – Collapse Into Now
19. Fleet Foxes – Helplessness Blues
20. Mogwai – Hardcore Will Never Die But You Will

Blogovision 2011 - Guest - Marianna - 4. The Vaccines - What did you expect from the vaccines

2011-12-17T14:54:00.004+02:00

4. The Vaccines - What did you expect from the vaccines?

Επειδή από τους κυρίους Vaccines δεν περίμενα τίποτα και πήρα πολλά

Επειδή για κάθε πιασάρικο και τσιχλοφουσκέ If you wanna και Wreckin’ Bar υπάρχει ένα Wetsuit και ένα All in white, και καταλαβαίνεις ότι αυτά τα τρελόπαιδα δεν είναι μόνο κιθάρες και χαρά, αλλά έχουν και καρδιά.

Επειδή όπως και να το κάνουμε, το Post break up sex είναι κομματάρα.

Επειδή κάθε φορά που φτάνω στο τελευταίο, υπέροχο Family Friend, χαμογελάω ασυναίσθητα περιμένοντας να περάσουν τα σιωπηλά 3 λεπτά και να πέσει το πιάνο-τίτλος τέλους. Ένα ιδανικό, διακριτικό κλείσιμο σε ένα άλμπουμ που η αλήθεια είναι πως δεν διακρίνεται για τη διακριτικότητα του.

Μέχρι στιγμής:
5. Pete and the Pirates - One Thousand Pictures
6. Arctic Monkeys - Suck it and see
7. Glasvegas - Euphoric Heartbreak
8. Anna Calvi - Anna Calvi
9. The Pains of being pure at heart - Belong
10. Laura Marling - A creature I don't know
11. Oh Land - Oh Land
12. Fleet Foxes - Helplessness Blues
13. Lykke Li - Wounded Rhymes
14. Tron Legacy OST - Daft Punk
15. Cults – Cults
16. Bon Iver - Bon Iver
17. Iron and Wine - Kiss each other
18. The Decemberists - The King is Dead
19. Noah and the Whale - Last Night on Earth
20. Elbow - Build a Rocket Boys!

Blogovision 2011 - 5. Tori Amos - Night of Hunters

2011-12-16T09:23:00.001+02:00

5. Tori Amos - Night of Hunters

«Σ’ ένα καρυδότσουφλο»:

Πάνω σε θέματα κλασσικής μουσικής (Μπαχ, Σούμαν, Ντεμπισί) στήνεται το πιάνο, το βιολί, η φωνή, για να συντεθεί το concept άλμπουμ της Tori, πάνω στην ιδέα του «κυνηγού» και το «κυνηγημένου», μέσα στο χρόνο και τον χώρο. Δεν περιγράφω άλλο.

Καλά, δεν περιγράφεις, δε θες όμως να εξομολογηθείς κάτι;

Την αμαρτία μου θα την πω. Εγώ αυτήνανε δεν την άκουγα ποτέ(ς). Λίγο από δω, λίγο από κει, κανένα χιτ κι έξω απ’ την πόρτα.

Και τώρα τι έγινε;

Εμείς οι πιανίστριες με ταλέντο πρέπει να αλληλοϋποστηριζόμαστε.

Μέχρι στιγμής:
6. Tom Waits - Bad as me
7. Beastie Boys - Hot Sauce Committee Part 2
8. Arctic Monkeys - Suck it and see
9. Μ83 - Ηurry Up, We're Dreaming
10. Bon Iver - Bon Iver
11. Anna Calvi - Anna Calvi
12. PJ Harvey - Let England Shake
13. Adele - 21
14. The Decemberists - The King Is Dead
15. Lykke Li – Wounded Rhymes
16. Kurt Vile – Smoke Ring for My Halo
17. The Vaccines – What did you expect from the Vaccines?
18. R.E.M. – Collapse Into Now
19. Fleet Foxes – Helplessness Blues
20. Mogwai – Hardcore Will Never Die But You Will

Blogovision 2011 - Guest Marianna - 5. Pete and the Pirates - One thousand pictures

2011-12-16T09:20:00.003+02:00

5. Pete and the Pirates - One thousand pictures

Επειδή συνεχίζουν να βγάζουν άλμπουμ που θέλω να ακούω από την αρχή ως το τέλος και ξανά πάλι από την αρχή, κι ας λένε όλοι ότι όλα τους τα κομμάτια είναι ίδια.

Επειδή για το κολλητικό United έχουν βγάλει ένα βιντεκλίπ με άπειρα, αξιολάτρευτα γατιά. Έχουμε και τις αδυναμίες μας.

Επειδή υπάρχει το 3o λεπτό στο εκπληκτικό Half Moon Street στο οποίο δεν μπορώ να αντισταθώ.

Επειδή αυτό http://youtu.be/nFS35E9gg98

Μέχρι στιγμής:
6. Arctic Monkeys - Suck it and see
7. Glasvegas - Euphoric Heartbreak
8. Anna Calvi - Anna Calvi
9. The Pains of being pure at heart - Belong
10. Laura Marling - A creature I don't know
11. Oh Land - Oh Land
12. Fleet Foxes - Helplessness Blues
13. Lykke Li - Wounded Rhymes
14. Tron Legacy OST - Daft Punk
15. Cults – Cults
16. Bon Iver - Bon Iver
17. Iron and Wine - Kiss each other
18. The Decemberists - The King is Dead
19. Noah and the Whale - Last Night on Earth
20. Elbow - Build a Rocket Boys!

Blogovision 2011 - 6. Tom Waits – Bad As Me

2011-12-15T09:35:00.002+02:00

6. Tom Waits - Bad as me

«Σ’ ένα καρυδότσουφλο»:

O «πιστός» Θωμάς (πιο κοινότοπος, πεθαίνεις) ρεγκρουπάρει (πιο γλωσσοπλάστης, επίσης) σε ένα άλμπουμ όλη τη διαχρονική ουσία του, πασπαλίζοντας κατά τόπους με νέα έμπνευση. Όσο τα μπλουζ τρυπώνουν μέσα στις κιθάρες, πιάνεις τον εαυτό σου να περπατάει στο πλακάκι ωσάν σε ξύλινο πάτωμα παλιού αμερικάνικου μπαρ. Άστο να σε ταξιδέψει όσο μπορεί.

Πώς και τι;

Με τον πρωινό καφέ, απλώς μην παρασυρθείς και τον κάνεις irish.

Κάτι άλλο;

Καλά κρατιέται τούτος. Σε όλα τα επίπεδα. Κάπου πήρε το μάτι μου να παίζει κι ο Ρίτσαρντς. Κάτι κάνουν αυτοί και διατηρούνται έτσι.

Μέχρι στιγμής:

7. Beastie Boys - Hot Sauce Committee Part 2
8. Arctic Monkeys - Suck it and see
9. Μ83 - Ηurry Up, We're Dreaming
10. Bon Iver - Bon Iver
11. Anna Calvi - Anna Calvi
12. PJ Harvey - Let England Shake
13. Adele - 21
14. The Decemberists - The King Is Dead
15. Lykke Li – Wounded Rhymes
16. Kurt Vile – Smoke Ring for My Halo
17. The Vaccines – What did you expect from the Vaccines?
18. R.E.M. – Collapse Into Now
19. Fleet Foxes – Helplessness Blues
20. Mogwai – Hardcore Will Never Die But You Will