01 02 03 Dear All, I've got some news: Ο "στρουμφιτισμός" 04 05 15 16 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 31 32 33

Ο "στρουμφιτισμός"

34
Ντίαρ ολ,



Παλιά είχα ένα μικρό στρουμφοχωριό. Ένα μεγάλο πλαστικό μανιτάρι, όπου ζούσαν μέσα 15 στρουμφάκια: ο Μελένιος, ο Γκρινιάρης, ο Χαχανούλης, ο Προκόπης (η μεγάλη μου αδυναμία). Ακόμα κι ο Μπαμπαστρούμφ, μαζί τους έμενε. Διότι δεν υπήρχε άλλο μανιταρόσπιτο.
Εκτός, βέβαια, από αυτό της Στρουμφίτας. Πιο μικρό, πιο χαριτωμένο, πιο ροζ. Για να έχει την ησυχία της: να κοιμάται όσες ώρες θέλει, να χτενίζει τα μαλλιά της όσες ώρες θέλει, να κοιτάζεται στον καθρέφτη όσες ώρες θέλει. Γενικά, να έχει ένα προσωπικό της χώρο για τις προσωπικές της ώρες. Ως το μόνο θηλυκό στρουμφάκι, της άξιζε ένα τέτοιο μανιταρόσπιτο. Τί, όχι;

Όλοι, ή σχεδόν όλοι, μεγαλώσαμε με τα στρουμφάκια στην οθόνη του σαλονιού μας. Ήταν μια ενδιαφέρουσα περιπέτεια αυτή που ζούσαν, να τους κυνηγάει ανηλεώς ο κακός μάγος κι αυτά κάθε φορά, να καταφέρνουν να ξεφεύγουν από την καταστροφική μανία του, καταφέρνοντας μάλιστα να διατηρούν την τοποθεσία του χωριού τους μυστική.

Σήμερα έχουμε ακόμα ένα στρουμφοχωριό. Για την ακρίβεια, έχουμε πολλών ειδών "στρουμφοχωριά" (sic). Όχι γιατί μπογιαντιστήκαμε μπλε και φορέσαμε λευκούς σκούφους.
Αλλά γιατί η Αθήνα είναι μια μεσαία προς μικρή πόλη, με βάση τα διεθνή δεδομένα. Δε μας κυνηγάει, βέβαια, κανένας Δρακουμέλ, για ν' αναγκαστούμε να περιοριζόμαστε στα όρια του χωριού.
Εκτός αν ο "Δρακουμέλ" ονομάζεται "ανασφάλεια", "πιθηκισμός" ή "καλαμοκαβαλίκεμα" (διότι είμεθα και γλωσσοπλάστες, όσο ρολάρει ο μακαρίτης ο Καζαντζάκης στον τάφο του, επί του λόφου Μαρτινένγκο).

Φυσικά και συμμετέχω σε ένα - δυο από τα επιμέρους στρουμφοχωριά. Είναι μικρή αυτή η πόλη, κάπου πρέπει να δεις ορισμένους από τους φίλους σου, να βγεις από το σπίτι, να σε χτυπήσει λίγος αέρας. Μπορείς να βγεις και στην Αργυρούπολη βέβαια, αλλά είναι λίγο μακριά, νομίζω, κανείς δε θα θέλει να συρθεί ως εκεί.

Με τούτα και με κείνα, τέλος η κοινωνιολογική ανάλυση με επίκληση στην ΕΡΤ1 του 1988, περνάμε στο ψητό:

Καλά και άγια τα στρουμφάκια, ωραία είχαμε περάσει τα παιδικά πρωινά μας, αλλά ορισμένες/οι από εμάς αναπτύξαμε, με τα χρόνια, τον λεγόμενο "στρουμφιτισμό".


Πρόκειται για το επίκτητο (θέλω να ελπίζω) σύνδρομο, σύμφωνα με το οποίο είσαι μέλος μιας κοινότητας, μιας επαγγελματικής ομάδας, για παράδειγμα, αλλά θεωρείς τον εαυτό σου κάτι ξεχωριστό, λόγω της φυσικής σου παρουσίας, των προσόντων σου, των κατά καιρούς επιτευγμάτων σου, των δυνατοτήτων σου να "προκόψεις" σε τούτη την κοινωνία.
Πλην όμως, κάτι απ' όλα αυτά - ίσως και όλα αυτά - στην πραγματικότητα χωλαίνουν.
Αν αφαιρέσεις δηλαδή την επίστρωση, δεν είσαι κάτι παραπάνω από ένα ακόμα στρουμφάκι με μαλλιά, φούστα και headpiece.
Ζεις, λοιπόν, μέσα στο στρουμφοχωριό, προστατευμένη από όλους και - κυρίως - από τον εαυτό σου, με μια κουστωδία στρουμφ να σε εξυπηρετεί, να σε εξυμνεί και να σου υπενθυμίζει συνεχώς "τί φοβερή που είσαι σε ό,τι κάνεις και δεν κάνεις".



Ο "στρουμφιτισμός" δεν κάνει διακρίσεις. Δε γνωρίζει φύλο, επαγγελματική ιδιότητα, μέσο οικογενειακό εισόδημα, ομάδα και καταγωγή. Χτυπάει παντού και δε συμφέρει καθόλου.

Ένας είναι, όμως, ο κλάδος, όπου ο "στρουμφιτισμός" έχει απλώσει τα δίχτυα του για τα καλά, παρασέρνοντας στον όλεθρο αθώα (και μη) πλάσματα: το fashion blogging.
Τα έχουμε πει, τα έχουμε ξαναπεί, τα έχουμε εξαντλήσει, ενδεχομένως. Είναι, όμως, τόσο θελκτική η παρατήρηση των προσώπων και των αποτελεσμάτων δουλειάς αυτού του χώρου, που δε νομίζω ότι θα πάψουμε να ασχολούμαστε σύντομα με αυτόν.
Μα φυσικά και το λέω για όσους από εμάς έχουμε ά π ε ι ρ ο  ελεύθερο χρόνο. 

Δε συμμερίζομαι την άποψη ότι για τη μόδα έχουν δικαίωμα να μιλάνε 5 ως 10 άνθρωποι στον κόσμο. Για τη μόδα μπορεί να μιλάει και να εκφράζεται, γενικότερα, καθένας.
Όπως και για το ο,τιδήποτε. Καλή ώρα, κι εγώ αυτό κάνω. Απλά άλλοι επιλέγουν να το κάνουν ιδιωτικά ή απλώς σιωπηρά, κι άλλοι δημόσια.

Επειδή, λοιπόν, έχω ξανατοποθετηθεί επί του θέματος του fashion blogging, ξύνοντας απλά την επιφάνεια (για πολύ συγκεκριμένους λόγους), ήρθε η ώρα να ξανατοποθετηθώ με μερικές σκόρπιες σκέψεις πάνω κάποιες από τις επινοηθείσες σε προγενέστερο χρόνο, από εμένα κατηγορίες
fashion bloggers.
Όχι επειδή δεν έχω με τίποτα άλλο να ασχοληθώ - α, ναι, ξέχασα τον άπειρο ελεύθερο χρόνο μου - αλλά επειδή κουράστηκα να βλέπω ορισμένα πράγματα, που θα γίνουν σαφή πιο κάτω.



Οι fashion bloggers - φωτοτυπίες, δηλαδή ίδιες μεταξύ τους και κυρίως, ίδιες με "συναδέλφισσές τους από τη Μεγάλη Βρετανία και τις ΗΠΑ":
Οι γνησίως άγουστες fashion bloggers. Και μη μου πείτε ότι το γούστο είναι απλά υποκειμενικό ζήτημα. Ένα μπλουζάκι με στραβή ραφή και ύφασμα που αρπάζει, αν ανάψεις σπίρτο 3 μέτρα μακριά, είναι κάτι που δε θα έπρεπε να υπάρχει στα blogs τους. Κι όμως, είναι αυτό και όλη η "οικογένειά του" που κυριαρχούν στις "θεματικές" τους.
Και φτάνουμε στην καυτή πατάτα. Στις λίγες και καλές fashion bloggers. Που ξέρουν το αντικείμενο, έχουν διαβάσει ιστορία της μόδας, έχουν δημιουργικότητα και καλή διάθεση να προσφέρουν. Τί κακό μπορείς να βρεις σ' αυτές;
Στρουμφίτα μου, το μόνο που μπορώ να πω είναι πως οι εκάστοτε επιλογές μας έχουν ένα αντίκτυπο, ότι αυτό φυσικά το ξέρεις και ότι, αν ηθελημένα το προσπερνάς, με γεια σου, με χαρά σου.
Ένα πράγμα έμαθα από τα 19 (γκούχου) χρόνια που περπατάω σε τούτη τη γη: 
να μην ξεχνάω από πού ξεκίνησα. 

Η Στρουμφίτα π.χ., δημιουργήθηκε από τον Δρακουμέλ μελαχρινή και κακιά, με σκοπό να βρει τα στρουμφάκια και να τους κάνει κακό. Ο Μπαμπαστρούφ τής έλυσε τα μάγια. Αυτό, βέβαια, σε κανένα επεισόδιο δεν το έχουμε δει.
Κάποιοι, όμως, το ψάξαμε και δε θέλουμε, έκτοτε, να το ξεχνάμε.
Καθένας ό,τι θέλει κάνει και το σέβομαι απόλυτα. Καλή αντάμωση στου Σκορδά το χάνι.


35 36 37 38