01 02 03 Dear All, I've got some news: Αληθινές Κούκλες 04 05 15 16 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 31 32 33

Αληθινές Κούκλες

34
Ντίαρ ολ,

Το προηγούμενο Σάββατο γύριζα από Κρήτη, όπου είχα πάει για να συντηρήσω το momentum της πολύ σημαντικής μου καριέρας στη νομική επιστήμη: δηλαδή εμφανίστηκα μπροστά σ' ένα δικαστή, είπα "παρίσταται δια, κύριε Πρόεδρε" και κατόπιν πήρα το λεωφορείο και πήγα σπίτι μου, να πιω καφέ και να δω Μενεγάκη. Στο πλαίσιο της ίδιας καριέρας, όλη τη βδομάδα είχα υποφέρει ξενυχτώντας στο γραφείο, οπότε ήθελα να ψοφήσω πάνω στον καναπέ του πατρικού μου, κάνοντας επανάληψη στις ταινίες του Νίκου Περάκη και μασουλώντας ό,τι έφτανε να πιάσει το χέρι μου από το τραπεζάκι της μέσης.
Έπρεπε, όμως, να επιστρέψω, διότι με περίμενε κι άλλο δικαστήριο τη Δευτέρα. Ώρες ώρες σκέφτομαι ότι δε χωράμε πια στο ίδιο σπίτι, η καριέρα μου κι εγώ.

Κρίνω σκόπιμο, παρότι δεν έχει σχέση με το υπόλοιπο παραλήρημα, ν' αναφερθώ στον γελοίο τύπο
που καθόταν δίπλα μου στο αεροπλάνο της επιστροφής στην Αθήνα. Πέραν του ότι είχε πάρει το περιοδικό Blue της Ετζίαν και σχολίαζε στη (έτερη) διπλανή του ΚΑΘΕ ΜΙΑ διαφήμιση, αναλύοντας τα προφανή, γκρίνιαζε ανελέητα επειδή αργήσαμε ν' απογειωθούμε (χελλόου, είναι Οκτώβριος και προηγούνται 200 τσάρτερ πριν από εμάς) και στο τέλος, μόλις φτάσαμε πάνω από τη Βουλιαγμένη, κοίταξε την Αθήνα από ψηλά και είπε, πάλι στη διπλανή του: "Μα κοίτα, σαν καρκίνωμα δεν απλώνεται".
Δεν τον κοίταξα καν, διότι πιστεύω ότι είχα μεταμορφωθεί σε Μέδουσα και θα τον πέτρωνα πάνω στο eye contact (όχι ότι δεν του άξιζε). Πήρα μια πολύ βαθιά αναπνοή, αντιπαρήλθα (;) τη μαλακία που εξακόντισε και σκέφτηκα "ποτέ ξανά σε πτήση χωρίς noice cancelling ακουστικά". Ελπίζω o αφόρητος συνεπιβάτης μου να ταξιδεύει στο εξής μόνο με το λεωφορείο, για να μη βλέπει από ψηλά και να συνδέει έτσι - ανάλαφρα - τα τοπία με τις ασθένειες.
(Δε χρησιμοποίησα πουθενά μέχρι τώρα τη λέξη "μαλάκας" και θα ήθελα να μου το αναγνωρίσετε. Μερσί)



Μέσα, λοιπόν, στη σαββατιάτικη μουργέλα, με ενημέρωσε η Ι ότι το βράδυ θα πήγαινε με μια φίλη της στις Κούκλες, στη Συγγρού. Ήθελα να πάω κάποια στιγμή, γιατί ποτέ δεν είχε τύχει να δω drag show. Η κούραση του ταξιδιού (δυο ΚΤΕΛ και δυο αεροπλάνα σε 28 ώρες) δε με απασχόλησε καθόλου.
Φτάσαμε στο μαγαζί αργά, κατά τη μία. Στην είσοδο, με την ταπετσαρία από δημοσιεύματα για το μαγαζί, ήταν ένας συμπαθέστατος κύριος που έκοβε τα εισιτήρια.
Μπαίνοντας στο μαγαζί, βλέπεις αριστερά σου τη μικρή πίστα με την απαραίτητη ντισκομπάλα, μπροστά σου μια κολώνα και στο βάθος αριστερά το μπαρ. Τα τραπεζομάντιλα είναι βελουδένια κόκκινα. Κόκκινες είναι και οι περισσότερες καρέκλες.
Πίσω από το μπαρ κάθεται η Μαριλού κι ετοιμάζει τα ποτά. Η Μαριλού είναι η ιδιοκτήτρια του μαγαζιού. Γεννήθηκε στην Κρήτη, απ' όπου έφυγε πριν κλείσει τα 18, για να πάει στο Βερολίνο και να ζήσει όπως εκείνη ήθελε. Είναι γλυκύτατη κι εξυπηρετικότατη. Στην αρχή ήμασταν για κάμποση ώρα όρθιες και όταν άδειασε ένα τραπεζάκι, μας έβαλε να καθίσουμε αμέσως. Απέναντί μας ήταν η Νίνα Λοτσάρη (με την οποία είχαμε συμπέσει και την προηγούμενη βδομάδα στον Αντύπα, όλες τις γκράντε εξόδους μαζί θα τις κάνουμε φέτος).
Οι τοίχοι είναι καλυμμένοι με φωτογραφίες γνωστών Ελλήνων (και ξένων) που έχουν επισκεφτεί τις Κούκλες. Τη μεγαλύτερη έκταση καταλαμβάνει, προφανέστατα, η Βίσση. Δε λείπουν, όμως, η Πατρίτσια Φηλντ, ο Ζαν Πωλ Γκοτιέ, ο συγχωρεμένος ο Μιχάλης Ασλάνης και, βέβαια, η Άντζελα Δημητρίου.


Ήρθε η ουίσκα μου και οι μπύρες των κοριτσιών και περιμέναμε να ξεκινήσει το πρόγραμμα.
Στο μεταξύ ο dj έπαιζε παλιές επιτυχίες των 80s και των 90s, δημιουργώντας ένα πολύ ευχάριστο κλίμα.


Το πρόγραμμα ξεκίνησε γύρω στις 2, με ένα κομμάτι από τη Β΄ Πράξη (αν δεν απατώμαι) του Cats. Στην ομάδα των κοριτσιών, που δουλεύουν χρόνια στις Κούκλες, υπάρχουν και δυο επαγγελματίες χορευτές, ένας άντρας και μια γυναίκα.
Ακολουθούν πολλές μεταμφιέσεις, με highlights, κατά την άποψή μου, τα impersonations της Καίτης Γκρέυ, της Μαρινέλλας, της Cher και, βέβαια, της Αλίκης. Την ώρα που η Εύα Κουμαριανού παρίστανε την Καίτη Γκρέυ με είχε πιάσει νευρικό γέλιο, όχι μόνο επειδή ήταν τόσο χαρακτηριστικό το κοστούμι που φορούσε, αλλά κυρίως επειδή είχε πετύχει ακόμα και το τρεμούλιασμα των χειλιών της.


Η Τάνια υποδύθηκε τη Βουγιουκλάκη. Και ήταν φτυστές, τόσο στις εκφράσεις, όσο και στην κίνηση πάνω και κάτω από την πίστα, την ώρα που ο dj έπαιζε το "Λευτέρη, Λευτέρη" (από τις "Διπλοπενιές").
Η Μάνια έκανε την καλύτερη Πρωτοψάλτη και την πιο πετυχημένη Βίσση.

Τα κορίτσια έχουν προσθέσει και ένα νούμερο που σχετίζεται με τα πρόσφατα γεγονότα περί Χρυσής Αυγής. Το νούμερο αυτό είναι της Ρίας, η οποία έχει τρομερό χιούμορ, όπως φάνηκε κι από άλλες εμφανίσεις της εκείνο το βράδυ.

Αυτό μου μ' εντυπωσίασε περισσότερο απ' όλα, ήταν ότι τα κορίτσια κάνουν αυτό που τους αρέσει με γνήσιο κέφι. Δηλαδή κάνουν τη δουλειά τους με επαγγελματισμό, χωρίς όμως να χάνουν από τον χαβαλέ που συνεπάγεται η ενασχόληση με το συγκεκριμένο αντικείμενο.
Γελάς πολύ. Καμιά φορά δε συγκρατιούνται και γελάνε κι αυτές, την ώρα της εμφάνισής τους.

Δεν έχει νόημα ν' αναφερθώ στην ιστορία κάθε μίας: έχουν γραφτεί βιβλία (από τις ίδιες κι από άλλους συγγραφείς) κι έχουν γυριστεί αρκετές τηλεοπτικές εκπομπές πάνω στις ζωές τους.
Εξάλλου, πάντα μπορεί κάποιος να δει τη "Στρέλλα". Και η Μίνα Ορφανού βρισκόταν στο μαγαζί εκείνο το βράδυ.
Τις χάρηκα πολύ. Και μετά τα Χριστούγεννα, που θα έχει αλλάξει το πρόγραμμα, θα ξαναπάω οπωσδήποτε. Όχι μόνο γιατί μου άρεσε η δουλειά τους. Αλλά και γιατί χαίρομαι πολύ τους ανθρώπους που κατάφεραν να ζήσουν όπως ακριβώς ήθελαν. Σαν Κούκλες με ψυχή.


35 36 37 38