01 02 03 Dear All, I've got some news: Mistaken for quitters 04 05 15 16 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 31 32 33

Mistaken for quitters

34
Ντίαρ ολ,

Το σαββατοκύριακο ήταν τίγκα στην τέχνη, τόσο πολύ, που για να επανέλθει ισορροπία στη ζωή μας, πρέπει μέσα στη βδομάδα να πάμε ν' ακούσουμε Χάρη Κωστόπουλο στην Εθνική Οδό Αθηνών - Λαμίας.
Είδαμε συνολικά τρεις ταινίες του Φεστιβάλ "Νύχτες Πρεμιέρας". Θεωρητικά, βέβαια, οι δυο από τις τρεις, δηλαδή το Mistaken For Strangers και το Sound City, ήταν ντοκιμαντέρ.


Στην πραγματικότητα, το Mistaken For Strangers είναι η αποτύπωση, επ' αφορμή της περιοδείας των The National το 2010, της αδερφικής σχέσης του Matt Berninger, frontman της μπάντας και του Tom Berninger, παρατρεχάμενου της περιοδείας και σκηνοθέτη της ταινίας.
Ακολουθούν spoilers, όχι τόσο ουσιώδη κατ' εμέ, μιας και τα γεγονότα δε μετράνε τόσο, όσο τα συναισθήματα και το χιούμορ του φιλμ:
Η ιστορία ξεκινάει από το Cincinati του Ohio, όπου ο (chubby μεταλλάς) Tom μένει ακόμα με τους γονείς του και ο Matt τον προσκαλεί να δουλέψει στην παγκόσμια περιοδεία της μπάντας, λίγο μετά την κυκλοφορία του High Violet. Στις αποσκευές του κρατάει μια κάμερα, για να καταγράφει την καθημερινότητα της μπάντας στη διάρκεια του ταξιδιού. Αποφασίζει λοιπόν να συγκεντρώσει κινηματογραφικό υλικό και να φτιάξει ένα ολόκληρο φιλμ για τη μπάντα,
που είχε μόλις κλείσει 10 χρόνια ζωής.

Ο Tom είναι ο κατά 9 χρόνια μικρότερος αδερφός του Matt, που αναγκάζεται να μπει σε μια διαδικασία ανάληψης ευθυνών που δεν ταιριάζουν καθόλου στην ιδιοσυγκρασία του. Ξεχνάει να αφήσει φρέσκιες πετσέτες στα καμαρίνια των μελών της μπάντας, πίνει συνέχεια, κάνει πλάκα και γενικότερα αποφεύγει ν' αναμετρηθεί με τις ευθύνες που του αναλογούν με βάση το πόστο του στην περιοδεία

Η τροπή των πραγμάτων είναι η αναμενόμενη: ο Tom απολύεται από τον υπεύθυνο της περιοδείας και μόλις αυτή ολοκληρωθεί, φιλοξενείται για αρκετό καιρό στο σπίτι του Matt στο Brooklyn, ώστε να επεξεργαστεί το υλικό του και να συνθέσει το φιλμ, όπως το έζησε.


Η μουσική παίζει πολύ μικρό ρόλο. Το φιλμ αφορά στη σχέση του Tom με τον μεγαλύτερο και επιτυχημένο αδελφό του και στην εσωτερική αναζήτηση του πρώτου, με αφορμή την - περιπλανόμενη και περιστασιακή - συμβίωσή τους. Ο Tom ξεκινάει με καλή διάθεση και μια ορισμένη όρεξη για δουλειά (πιο πολύ χαίρεται βέβαια που θα βρίσκεται με τον αδελφό του κάθε μέρα), περνάει στο χαβαλέ και καταλήγει να κουτουλήσει με φόρα το συμπέρασμα της μέχρι τότε ζωής του: είναι quitter.
Από παιδί παρατούσε ό,τι κι αν ξεκινούσε κι αυτό συνεχίστηκε ως τα 33 του. Σε αντίθεση με τον Matt, που πήγε στο κολλέγιο, βρήκε μια δουλειά και μετά, από υπάλληλος, έγινε frontman διάσημης indie μπάντας.

Ο Tom χρησιμοποιεί ως όχημα την περιοδεία της μπάντας για ν' ανακαλύψει - τυχαία, δεν το είχε σκοπό - τί συμβαίνει μέσα του και να καταφέρει αυτό που του λείπει για χρόνια από τη ζωή του: να ολοκληρώσει κάτι. Ο,τιδήποτε.
Ο Tom ήταν παρών στην προβολή, μαζί με τον Craig Charland, συμπαραγωγό της ταινίας. Είναι συμπαθέστατος (μεταλλάς και αντιπαθής, δύσκολο, εδώ που τα λέμε), ξέρει τα τραγούδια των The National, αλλά εξακολουθεί να μην είναι φαν τους. Ωραίος τύπος, υπάρχει συνέντευξή του εδώ: κλικ.



Ένας άλλος quitter με το όνομα Tom, και μάλιστα όχι πρώην quitter, κανονικός, με τα όλα του, εμφανίστηκε στη γερμανική κομεντί του Jan Ole Gerster, "Oh Boy!". O Tom Schilling στο ρόλο του Niko Fischer υποδύεται ένα νεαρό πρώην φοιτητή Νομικής και νυν flaneur, που, χωρίς σπουδές, δουλειά ή σχέση, κυκλοφορεί στους δρόμους του Βερολίνου, παρατηρώντας γύρω του κι αντιμετωπίζοντας ό,τι έρχεται κατά πάνω του.

Η ταινία δείχνει ένα εικοσιτετράωρο της ζωής του, που σημαδεύεται από την πρωινή επίσκεψή του στον ψυχολόγο της δημόσιας υπηρεσίας που του αφαιρεί το δίπλωμα, λόγω οδήγησης υπό την επήρρεια αλκοόλ. 

 
Μέσα σε μια μέρα γνωρίζει τον καινούργιο γείτονά του, συναντάει έναν φίλο του, παίζει γκολφ με τον πατέρα του, παρακολουθεί ένα χοροθέατρο, πίνει ποτά με έναν άγνωστο σε ένα μπαρ κοντά στη Friedrichstrasse και βλέπει τα γεγονότα να περνάνε από μπροστά του χωρίς ν' αντιδράει ιδιαίτερα. 
Κατ' επάγγελμα παθητικός δέκτης, κυνηγάει διαρκώς ένα φλιτζάνι καφέ και καπνίζει, φορώντας το βλέμμα της κενής μελαγχολίας. Ο Niko βρίσκεται στο μεταίχμιο του "ξέρω τί μου συμβαίνει". Από τη μία αντιλαμβάνεται την αδυναμία του να ολοκληρώσει τις σπουδές του, να βρει μια δουλειά, να διατηρήσει μια σχέση. Από την άλλη δε βλέπει τίποτα μπροστά του, εκτός από την καθημερινότητα των άλλων, στην οποία εντάσσεται χωρίς να θέτει όρια. Ακόμα κι όταν βλέπει ότι θα του συμβούν άσχημα πράγματα. Ο Niko ζει μια νωχελική μετεφηβεία, που καταρρέει γύρω του κάθε λεπτό. Και το χειρότερο όλων είναι πως, ζει όλο το εικοσιτετράωρο σα να 'χει μόλις ξυπνήσει και να μην έχει πιεί καφέ. 
 
Οι περιπτώσεις του (αληθινού) Tom και του (fictional) Niko δε μας είναι τόσο άγνωστες. Όλοι μας έχουμε παρατήσει πράγματα κατά καιρούς. Με λόγο ή χωρίς. Τουλάχιστον κάποιοι το έκαναν με στυλ. Σημασία έχει να μην παραιτηθείς κι από το στυλ.


35 36 37 38