01 02 03 Dear All, I've got some news: Πολύ κακό για το τίποτα. 04 05 15 16 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 31 32 33

Πολύ κακό για το τίποτα.

34
Ντίαρ ολ,

Οι φετινές Νύχτες Πρεμιέρας ξεκίνησαν στις 19 Σεπτεμβρίου, αλλά εγώ αγρόν ηγόραζα και τις έπιασα από τη μέση, δηλαδή από την δεύτερη προβολή του Much Ado About Nothing την προηγούμενη Δευτέρα.
Πάντα δυσκολεύομαι να καταλήξω στις προβολές που θα πάω, κυρίως επειδή το πρόγραμμά μου στη δουλειά είναι μπάχαλο και τα κινηματογραφικά μου γούστα ακόμα πιο μπάχαλο: τα θρίλερ με φοβίζουν, τα κοινωνικά με στενοχωρούν, τα "περίεργα" με αγριεύουν και γενικότερα νομίζω ότι μόνο για Δαλιανίδη είμαι (κι αυτό όταν δε βλέπω σειρές).



To Much Ado About Nothing σκηνοθετήθηκε από τον Joss Whedon και γυρίστηκε στο φτωχικό του στη Santa Monica της Καλιφόρνια το 2012. Ο ίδιος έκανε και την παραγωγή, αλλά η ιδέα να γυριστεί η ταινία στο εξοχικό του Γουιντοναίικου ήταν της συζύγου του. Διότι πίσω από κάθε μεγάλο άντρα, μπλα μπλα μπλα.
Το προσαρμοσμένο σενάριο (του Whedon και αυτό) δεν διαφοροποιείται ουσιωδώς από το αυθεντικό του Shakespeare. Χρειάστηκα δηλαδή, όπως κάθε φορά που παρακολουθώ κλασικό θέατρο υπό οποιαδήποτε μορφή, το κλασικό δεκάλεπτο για να προσαρμοστώ στον έμμετρο λόγο του.

Το πρώτο πράγμα που αισθάνεσαι είναι μια οικειότητα με το σκηνικό. Είναι ένα "ζεστό" σπίτι σε ένα μεσογειακό περιβάλλον. Η Santa Monica δεν είναι, βέβαια, στη Μεσόγειο, η Messina όμως, όπου διαδραματίζεται το αυθεντικό θεατρικό έργο, βρίσκεται στη Σικελία.
Αλλά και η Santa Monica δημιουργεί, όσο να πεις, μια οικειότητα (να κάτι ελαιόδεντρα, μέχρι κει πάνω).

Η ασπρόμαυρη φωτογραφία απαλλάσσει το μυαλό από την "κούραση" των χρωμάτων και το αφήνει να εστιάσει στην ερμηνεία των ηθοποιών. Με τους οποίους ο Whedon έχει συνεργαστεί στις ταινίες και τις σειρές του (Alexis Denisof στη Buffy και τους Avengers, Fran Kranz στο Dollhouse και το Cabin in the Woods, Amy Acker ομοίως, κ.ο.κ.). 
Κι όλο έλεγα "σαν ποιον μοιάζει μωρέ" και τελικά ο Alexis Denisof με μούσια μου θυμίζει τον Ιωσήφ Μαρινάκη. Συγγνώμη, William, συγγνώμη, Joss, αλλά είμαι βεριτάμπλ φυσιογνωμίστρια.

Οι δυο ώρες περνάνε εξαιρετικά ευχάριστα, πρώτον διότι χαζεύεις τον Denisof και την Acker στους κύριους ρόλους του Benedick και της Beatrice να μουντζοπιάνονται (κανένας Γεωργουσόπουλος) τάχα μου δήθεν ότι δε συμπαθιούνται, κι αυτοί είναι πιο τσαχπίνηδες από το ζευγάρι Έλλης Στάη - Αλέξη Τσίπρα σε συνέντευξη του τελευταίου πριν από εκλογές.

Η carefree ζωή του Λεονάτο, κυβερνήτη της Messina, που μόνο καημό έχει πώς θα αποκαταστήσει την κόρη του, Ηρώ, και την ανιψιά του, Βεατρίκη, αποτυπώνεται με γνήσιο κέφι.



Αυτό φυσικά που κυριαρχεί σε όλη την ταινία είναι η "σχέση" Βενέδικτου και Βεατρίκης, που κρυφογουστάρονται και δεν το ξέρουν, οπότε ανάμεσα στους αστείους βερμπαλισμούς (ναι, ξέρω, δεν τίθεται θέμα "βερμπαλισμού" στο θέατρο, μπλα μπλα μπλα), όπου έχουν βρει καταφύγιο για να τη λένε ο ένας στον άλλο στον αιώνα τον άπαντα, απλώνεται - μέσω της δράσης των υπόλοιπων χαρακτήρων - η πλοκή, από την οποία αναδεικνύονται τα κυρίαρχα θέματα της απιστίας και της εξαπάτησης, καθώς και μια μορφή πρώιμου φεμινισμού. Αυτό ανήκει αποκλειστικά στη Βεατρίκη και αντικατοπτρίζει τη στάση της απέναντι στη ζωή, πριν και αφού επισκεφθεί το σπίτι του μπάρμπα της ο (Κωνσταντίνος Κατακουζηνός) Βενέδικτος.

Η καλύτερη σκηνή του έργου είναι αυτή που το μελλοντικό γαμπρουδάκι του Λεονάτο, ο Κόμης Κλαούντιο, τσαλαβουτάει στην πισίνα του σπιτιού, φοράει έναν αναπνευστήρα και κρατάει ένα μαρτίνι. Αυτό το ύφος θέλω να έχω κάθε πρωί, αλλά δε διαθέτω πισίνα.

Συμπερασματικά, το δίωρο περνάει ευχάριστα. Δεν είναι αριστούργημα, αλλά ανταποκρίνεται πλήρως στις προσδοκίες που έχει δημιουργήσει ο Whedon.
Κι αν σας αφήνει ασυγκίνητους η άποψη της μεταφοράς του κλασικού θεατρικού λόγου στη μεγάλη οθόνη, θα 'χετε να χαζεύετε τον Denisof και την Acker. Κι αυτό είναι πολύ καλό για το τίποτα.

35 36 37 38