01 02 03 Dear All, I've got some news: Κάθε Αύγουστο 04 05 15 16 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 31 32 33

Κάθε Αύγουστο

34
Ντίαρ ολ,

Φέτος δε μαύρισα. Ούτε πέρυσι είχα μαυρίσει. Νομίζω ότι η τελευταία φορά που πήρα κάποιο αξιοπρεπές χρώμα ήταν το καλοκαίρι του 2000, οπότε είχα μείνει στο εξοχικό για κανένα μήνα συνεχόμενο, διαβάζοντας λατινικά κι αρχαία ελληνικά και πηγαίνοντας στη θάλασσα 10 με 11 το πρωί, μαζί με τα κορίτσα από τα ΚΑΠΗ, για να έχω κι έναν άνθρωπο να λέω μια κουβέντα.
27 μπάνια είχα κάνει συνολικά εκείνο το καλοκαίρι. Ισάριθμες ελιές ξεπετάχτηκαν στη μούρη μου, παρά τα αντηλιακά και την προσοχή που έδειχνα, η ζαβλακωμένη Χιονάτη.

Από τότε έκοψα το χούι της ηλιοθεραπείας και πλέον επιτρέπω στον εαυτό μου να τσιρτσιρίσει δυο τρεις φορές κάθε καλοκαίρι, με την εξαίρεση των πρόσφατων καλοκαιριών, κατά τα οποία οι επισκέψεις μου στη θάλασσα μετρούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Στην περίπτωση αυτή, το μόνο τσιρτσίρισμα που βιώνω είναι αυτό του μπέηκον στο τηγάνι. Και νομίζω ότι το απολαμβάνω και περισσότερο.

Επιστρέφοντας από τις διακοπές με το λευκό του skip all over, συνειδητοποίησα ότι: α) δεν είχα αξιωθεί ν' αποκτήσω ούτε το στοιχειώδες σημάδι στο μαγιό, ούτε καν το ταξιτζόχερο, β) δεν είχα πάει σε καμία συναυλία κατά τη διάρκεια των διακοπών, ούτε καν σε ένα πανηγύρι (βασικά δε νομίζω να έχω πάει ποτέ σε πανηγύρι), ούτε - που λέει ο λόγος - στην περφόρμανς ενός αισθαντικού λυράρη που πίνει μόνο Dimple (τα άλλα ουίσκια φημολογείται ότι πειράζουν τον οισοφάγο).

Με την επιστροφή από την τελευταία δόση διακοπών, η συναυλία του Φοίβου Δεληβοριά στην Τεχνόπολη φάνηκε σαν θείο δώρο, σαν την ιδανική εισαγωγή για το συναυλιακό φθινόπωρο/χειμώνα/άνοιξη/όσο γενικώς δε φοράμε κοντομάνικο.
Εξάλλου, ο Φοίβος είναι μια κλασική αξία, ξέρεις τί περιμένεις ν' ακούσεις, πού και πώς θα συγκινηθείς, τί αστεία θα πει και ποιές ιστορίες πίσω από τα τραγούδια θα διηγηθεί. Κοιτάζοντας το εισιτήριο και μόνο, σχεδόν βλέπεις μπροστά σου τη φράντζα του να κουνιέται πέρα δώθε, καθώς αρθρώνει απολογητικά: "απ' όλες τις γυναίαικες των φίιιλωωων μουουου".

Είχα να τον ακούσω (μόνο του) από τη συναυλία του στο Fuzz, πρόπερσι ή κάποτε, τέλος πάντων, μόλις είχε κυκλοφορήσει τον "Αόρατο Άνθρωπο" και είχα χαρεί πολύ που ακόμα ένας δίσκος του περιείχε τουλάχιστον ένα κομμάτι που περιέγραφε τη ζωή μου. Σιγά τη ζωή του Ναπολέοντα, θα μου πεις, αλλά όπως και να το κάνεις, είναι συγκινητικό να βρίσκεις την παιδική/εφηβική σου ηλικία μέσα στους στίχους ενός τύπου με τον οποίο δεν έχεις κανένα κοινό σημείο, ηλικιακό ή άλλο. Δηλαδή ούτε καν τον άκουγα στο σχολείο.

Ήταν, λοιπόν, μια ιδανική ευκαιρία να πάμε στην Τεχνόπολη, να καθίσουμε στα πεζοδρόμια, να πιούμε μπύρες, να πούμε τα νέα μας και ν' ακούσουμε άλλη μια φορά τον αγαπημένο μας Φοίβο να κυμαίνεται στα γνωστά του όρια.

Αυτή τη φορά όμως, το "Καλοκαιριφέρ" του Φοίβου (το χειμωνιάτικο όνομα των εμφανίσεων ήταν "Καλοριφέρ", άρα το καλοκαιρινό πώς αλλιώς να ήταν), ξέφυγε από τα όρια αυτά. Δεν ήταν τα 800 νέα όργανα που έπαιζε εκείνος ο φοβερός μουσικός, με τον οποίο εμφανιζόταν τα προηγούμενα χρόνια. (Δε θυμάμαι και πώς τον έλεγαν τον άνθρωπο και είναι ντροπή, έπαιζε από theremin μέχρι μουσικό πριόνι).
Δεν ήταν απλά οι νέες ενορχηστρώσεις, ούτε η καλοκαιρινή διάθεση του Φοίβου.
Η επιλογή ν' αλλάξει τα φώτα σε κάθε κομμάτι ήταν απόλυτα συνειδητή, κι αυτό φάνηκε εξαρχής, ακόμα κι από το support του, τη Μαρίζα Ρίζου, που έδωσε μια τελείως δική της τζαζ διάσταση στη "Μπόσα Νόβα του Ησαΐα".

Ορισμένα από τα τραγούδια έδεναν πολύ καλά με το νέο τους κόνσεπτ. Άλλα, όμως, μου ξένισαν, ίσως επειδή δε συμπαθώ ιδιαίτερα τα είδη μουσικής στα οποία τα προσάρμοσαν. Π.χ. το "Εκείνη" σε ρέγγε βερσιόν είναι κάτι που δε μου κόλλησε, γιατί η άποψή μου για τη ρέγγε ταυτίζεται με την άποψη που έχω για τα πράσα: θα ήταν καλύτερο να μην υπήρχε στον κόσμο τούτο.

Νομίζω ότι έχει περάσει πια η εποχή που θα πήγαινα σε μια συναυλία του Δεληβοριά και θα περίμενα ν' ακούσω τα παλιά του κομμάτια στην ορίτζιναλ εκτέλεσή τους. Δηλαδή γέρασα και πλέον βαριέμαι εύκολα. Από την άλλη, όμως, μερικά πράγματα ίσως είναι προτιμότερο να παραμένουν όπως τα ήξερες. Όχι καλύτερο, απλά προτιμότερο.



Π.χ. τα συναυλιακά all star, που έχω από το 2005. Όσα νέα ζευγάρια κι αν πάρω, πάλι αυτά θα θέλω να φοράω στις συναυλίες.
Αυτό δεν αλλάζει. Όπως και η προσμονή για κάθε νέα δουλειά του Δεληβοριά. Δε θυμάμαι αν μας είπε πότε κυκλοφορεί το νέο άλμπουμ. Προφανώς εκείνη την ώρα θα στραβοπατούσα τα παπούτσια μου και θα περίμενα με αγωνία ν' ακούσω αυτό, για το κλείσιμο της σαιζόν.


35 36 37 38