01 02 03 Dear All, I've got some news: Σκασμός εσύ, Αντωνάκη μου. 04 05 15 16 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 31 32 33

Σκασμός εσύ, Αντωνάκη μου.

34
Ντίαρ ολ,



Το σαββατοκύριακο που πέρασε είχα να πάω σε δυο γάμους. Όχι κανενός τυχαίου. Όχι καμιάς ξεχασμένης ξαδέρφης, ούτε κανενός γιου κουμπάρου του οποίου αγνοούσα την ύπαρξη.
Ο πρώτος γάμος ήταν στην Κρήτη το Σάββατο το απόγευμα. Η "θεία" και ο "θείος".
Για όσους δεν το έχετε καταλάβει από προηγούμενα ποστς, η "θεία" δεν είναι θεία μου, είναι η διπλανή μου 3 χρόνια στο γυμνάσιο (στο λύκειο μας χώρισαν γιατί - άκου τώρα - μιλούσαμε πολύ και ενοχλούσαμε).
Ο δεύτερος γάμος ήταν στο εξωτικό Άργος, την Κυριακή το μεσημέρι, στις 12. Μία από τις τρεις φίλες μου από τη Νομική (έχω κι άλλες δύο, αμέσως να με πείτε αντικοινωνική, απλά με αυτές ήμασταν η τετράδα, γενικά συμπαθώ πολύ τους συναδέλφους μου και κάνουμε πολλή παρέα #not).

Το ταξίδι ήταν εξπρές, δηλαδή ξεπέρασα το Galactica στις μετακινήσεις, κυριολεκτικά έλεγα "jump" και βρισκόμουν από το ένα μέρος στο άλλο.

Παρασκευή κατεβήκαμε με το αεροπλάνο στο Ηράκλειο, η μισή πτήση ήμασταν οι του γάμου και οι υπόλοιποι Ρώσοι, που την είχαν δει "ΚΤΕΛ Βλαδιβοστόκ - Τσελιάμπνισκ". Χαρακτηριστικά δηλαδή η από πίσω μου ζάμπλουτη, αγούστου-και-ασυνδυάστου-γωνία Ρωσίδα σηκώθηκε με το που έσβησε η επιγραφή για τις ζώνες, αρπάχτηκε από τα ντουλαπάκια κι έπιασε την κουβέντα ΔΥΝΑΤΑ ΔΥΝΑΤΑ με τις συμπατριώτισσές της. Κάτσε μωρή και σε ένα τέταρτο φτάνουμε, δε χάνεστε.

Φτάνοντας στο αεροδρόμιο, η κα Τούλα από τα νοικιαζόμενα έδωσε στα παιδιά τα  αυτοκίνητα και με πέταξε μέχρι το φούρνο απέναντι από το σπίτι μου, να πάρω το μπρέκφαστ της επομένης. Οι δικοί μου έλειπαν όλοι από το σπίτι, θα επέστρεφαν την επόμενη για το γάμο.

Το Σάββατο ξύπνησα από μια δεκαοχτούρα, γαμώ τη μετανάστευσή τους σε ζεστά κλίματα.
Ντύθηκα Daisy Bucanan with a twist, χωρίς το κοντό μαλλί και τη μαλακία στον εγκέφαλο (hope so) και το απόγευμα πήγα στο σπίτι της νύφης, όπου τη σφουγγάριζε η κομμώτρια και η μακιγιέζ. Όλες οι φίλες ήρθαν σφουγγαρισμένες, εκτός από τη Β, που ήρθε au naturel, άβαφτη δηλαδή, κι έχω να δηλώσω από το βήμα αυτό (Β, ακούει;), είσαι γαμώ τα παιδιά γι' άλλη μια φορά, μετά από τετρακόσια χρόνια που είχα να σε δω, θα το λέω μέχρι να βγει ο ήλιος απ' τη Δύση.

'Ηπιαμε τις ρακές μας, φάγαμε τα αμυγδαλωτά μας, ήρθε κι ο λυράρης να πει δυο μαντινάδες και να μείνει κάγκελο, όπως όλοι οι μη γνωρίζοντες, με τη γιαπωνέζα φίλη που είχε φτάσει από την Ιαπωνία για το γάμο και φορούσε το παραδοσιακό της κιμονό με τη σαγιονάρα και την κάλτσα τη δίχαλη.

Ντύσαμε τη νύφη, πάρα πολύ αθόρυβα, γιατί είμαστε και διακριτικές (είχαν βγει οι άνθρωποι στα μπαλκόνια να δούνε ποιές σφάζουνε, με τόσα ουρλιαχτά), την ξανασφουγγαρίσαμε στρώνοντας το νυφικό και ρημάξαμε τα κουφέτα.

Πήγαμε τη νύφη κομβόι στην εκκλησία, πνίξαμε δυο κόκκινα φανάρια για να μη χάσουμε τους μπροστινούς (έτσι πολιτογραφήθηκαν εν τοις πράγμασι Ηρακλειώτες οι δυο Αθηναίοι οδηγοί) και φτάσαμε όταν είχε γίνει ήδη η τελετή παράδοσης - παραλαβής.

Ο μητροπολίτης μας έστησε μισή ώρα, γιατί θα 'κανε το μπιντέ του, φαντάζομαι, οπότε ξεκίνησε λίγο πιο αργά ο γάμος, έξω από το εκκλησάκι. Εξαιρετικά, διότι έφευγαν οι οβίδες ρυζιού με χαρακτηριστική ευκολία.
Η έκπληξη στο πρόσωπο του πατέρα μου "γιατί δεν καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι εμείς" απαντήθηκε με το "γιατί δεν ήμασταν συμμαθητές". Ο οποίος πατέρα μου σηκώθηκε να χορέψει την ώρα που έπαιζε Olympians, "διότι αυτά είναι της εποχής του και δεν τα χάνει".

Με τους συμμαθητές - κολλητούς στο ίδιο τμήμα περάσαμε τις κλασικές υπέροχες τρυφερές στιγμές, σα να 'ταν χτες που είχαμε μάθημα και σα να ήμασταν στα γκούντις Σάββατο βράδυ και να τρώγαμε. "Οι Κόρε. Ύδρο. δεν έχουν να συμβάλουν μουσικά με κανένα τρόπο", "Άντε γαμήσου", "Μη μαλώνετε ρε", "Σκάσε εσύ". Pure bliss. 

Χορέψαμε παραδοσιακούς κρητικούς χορούς, έπιασαν τόπο τα μαθήματα που κάναμε στις μη κρητικές φίλες, η Γιαπωνέζα χόρεψε έναν ωραιότατο ηρακλειώτικο συρτό και μετά το γύρισε για λίγο ο dj στα ελληνικά 60s και στο Notis-μια-ματιά-σου-μόνο-φτάνει και σε διάφορα άλλα, τσιφτετελοειδή, που τα θυμόμαστε μόνο στην ιδιαίτερη πατρίδα μου εδώ και μια εικοσαετία.
Μετά έβαλε ιντερνάσιοναλ μουσική γάμου (υπήρχαν κι ένας Ινδός κι ένας Ισπανός στην παρέα, ο Ινδός έκανε ένα moon walking, τύφλα να 'χει ο συχωρεμένος), ABBA, Michael Jackson, κ.λπ., χοροπηδητό και βζουν βζουν, το πανέμορφο βαφτιστήρι της νύφης (παιδί συμμαθητή κι αυτό) στη μέση να μας κοιτάζει με ύφος "ώστε έτσι λυσσάνε οι τριαντάρηδες".

Έφυγα νωρίς για να ρίξω έναν τρίωρο ύπνο πριν την πρώτη πρωινή πτήση για Αθήνα, ξύπνησα στις 6 παρά και πήγα στο αεροδρόμιο κουνιοτραμπαλίζοντας. Κλασικά δίπλα μουκάθισαν δυο μαλάκες (μάλλον εμπορικοί αντιπρόσωποι), που αντάλλαζαν φωναχτά τις εμπειρίες τους από ταξίδια σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και ήθελα να τους κοπανήσω την αεροσυνοδό στο κεφάλι, αφενός γιατί πού την έβρισκαν τόση όρεξη κι αφετέρου πού την είχαν αποκτήσει τόση γνώση για το Παρίσι (ούτε ο Πομπιντού δεν ήξερε ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ το Παρίσι).

Από την προσγείωση και μετά ξεκίνησε το φεστιβάλ κωλοφαρδίας και συντονισμού ΜΜΜ, διότι πήρα το Χ93 για τον Κηφισό και έφτασα στο εκδοτήριο του ΚΤΕΛ Αργολίδας δυο λεπτά πριν φύγει το λεωφορείο των 9 για το Άργος. Ξύπνησα στις Μυκήνες, νομίζοντας ότι είχα κοιμηθεί όσο η ωραία κοιμωμένη, αν και ήταν μόλις 10:30.

Συνεπώς πρόλαβα να ντυθώ κι εγώ (γιατί ήμουν με τα εκδρομικά και το μπάζο είχα φέρει μαζί μου να φορέσω ένα ρούχο της μάνας μου που ούτε καν είχα δοκιμάσει πριν), αλλά και να συμμετάσχω με τις άλλες δυο φίλες από τη σχολή στο ντύσιμο της νύφης. Περνούσαν από μπροστά μου οι εικόνες από τις αίθουσες της Νομικής (όπως τις βλέπαμε από την καφετέρια απέναντι, να διευκρινιστεί αυτό) και τα βραδινά τηλεφωνήματα "διάβασε εσύ νομή, να διαβάσω εγώ κυριότητα, κι ό,τι καταφέρουμε να αντιγράψουμε η μια απ' την άλλη".

Πήγαμε επίσης κομβόι τη νύφη στην εκκλησία, οπότε πάλι έχασα την τελετή παράδοσης - παραλαβής. Αυτός ο παπάς έκοψε τα μισά από αυτά που λένε, γιατί είχε και βάφτιση μετά και 'νοχλάγαμε οι προηγούμενοι. Το ρύζι μας μπήκε παντού, σ' εμάς που καθόμασταν πίσω από τη νύφη δηλαδή. Όταν λέμε παντού, η κουμπάρα - φίλη γαμπρού είχε γίνει ινσταλέισον πιλάφι με άνθρωπο και τα παπούτσια ήταν τίγκα.

Στο χαιρετισμό αναλάβαμε με τη Γ να μοιράσουμε αμυγδαλωτά και μπομπονιέρες. Φυσικά και έκοβα φάτσες "εσύ ξαναπήρες γλυκό, δεν έχει άλλο" (καλότροπη πάντα), ακούσαμε 652 φορές "και στα δικά σας", μερικές ρωτούσαν κιόλας "κορίτσια, ελεύθερες;" (σιγά μη σου πω και τον ωροσκόπο μου).

Βγάλαμε μερικές φωτογραφίες (εγώ είχα ξεχάσει τους φακούς στην Κρήτη και ήμουν με το γυαλί - πεταλούδα, οι μισοί γνωστοί δε με αναγνώρισαν) και μετά πήγαμε να απλωθούμε στο μαγαζί όπου θα γινόταν η δεξίωσις (πάντα στην καθαρεύουσα αυτή η λέξη). Φάγαμε πάρα πολύ ωραία (μέχρι και αρνί έφαγα, έχει να συμβεί από μια φορά που ήμουν μικρή και με κορόιδεψαν ότι ήταν μοσχάρι και το 'χαψα) και κάναμε το απόλυτο catch up (με μερικές είχαμε να βρεθούμε απ' όταν η Λιάνη ήταν αδύνατη).

Έμαθα αυτόν τον συρτό που χορεύουν στην Πελοπόννησο (κοιτώντας τις άλλες τον έμαθα, ξεκάθαρα οπτικός τύπος) και μπούκαρα στην πίστα στο "Στου παιδιού μου τη χαρά έσφαξα έναν κόκορα", που με αναστατώνει ως τραγούδι, για άγνωστους μέχρι στιγμής λόγους. Μάλλον φταίνε τα μακαρόνια τα εξάρια που συνοδεύουν τον κόκορα.

Με γύρισαν στην Αθήνα ο κ. Α και η κόρη του, ακούσαμε Γιώργο Παπαστεφάνου, μια εκπομπή με διασκευές παλιών τραγουδιών για παλιές τηλεοπτικές του εκπομπές (στη Μοσχολιού να ερμηνεύει Βασιλειάδη κρατήθηκα και δεν έκλαψα) κοιτούσα τη θάλασσα, σκεφτόμουν πόσα χρόνια πέρασαν, πόσο άλλαξαν οι ζωές μας και όλα τα συμπαρομαρτούντα που σκέφτεται κανείς μετά από γάμους ή άλλα ευχάριστα γεγονότα αγαπημένων προσώπων.
Η ουσία, βέβαια, δεν αλλάζει, όσο καιρό κι αν έχεις να δεις τους παλιούς σου φίλους, με ένα κλικ συνεννοείσαι και μπαίνεις σε mode σχολείου ή πανεπιστημίου ή φροντιστηρίου. Εξάλλου, το 'χε πει και ο Ρασούλης και ποιά είμαι εγώ να το αμφισβητήσω το "όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν". [Εδώ θα κόλλαγε μια κλισεδούρα από αυτές που έχει πει ο Ελύτης, νομίζω, τύπου "αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι", αλλά τα κλισέ τα αποφεύγουμε όπως ο γάβρος το fair play. Μισήστε με οι γάβροι, δε με νοιάζει, μ' αγαπάνε οι φίλοι μου και ιδίως οι γάβροι φίλοι μου].

Ακολουθεί συγκριτική παράθεση ντεσού και λεπτομερειών των γάμων, από τα στοιχεία που μπορώ να θυμηθώ μέχρι στιγμής, γιατί είμαι και μ' έναν καφέ από το πρωί και 800 μίλια στην πλάτη μου το τελευταίο διήμερο.


 Τοποθεσία
Ηράκλειο
Άργος
Νύφη
Παιδική φίλη και διπλανή στο γυμνάσιο.  Γνωριστήκαμε την πρώτη μέρα που πήγα στο γυμνάσιο. Η μόνιμη παρατήρηση που μας έκαναν: «σταματήστε να μιλάτε». Η απορία του Η: «όταν μιλάτε στο τηλέφωνο π.χ., ποια σταματάει για να μιλήσει η άλλη». ΚΑΜΙΑ, ΜΙΛΑΜΕ Η ΜΙΑ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΝΝΟΟΥΜΑΣΤΕ, 'ΝΤΑΞ;
Κολλητή στο Πανεπιστήμιο. Μας γνώρισε η κουμπάρα, με την οποία είχαμε γνωριστεί την 1η μέρα, στο μάθημα του συνταγματικού. Έχει μνήμη χρυσόψαρου, δε με θυμόταν, τη χαιρέτισα και της μίλησα εγώ κάποια στιγμή που είχαμε Ιστορία Δικαίου. Φράση κλειδί: «από πού θα παραγγείλουμε;». Δεύτερη φράση - κλειδί: "πάλι φάγαμε όλες τις ΙΟΝ;"
Νυφικό
Στράπλες με ρέλια και μπόλικη φούστα. Ευτυχώς δεν την πάτησα καμία φορά.
Μανίκι τούλινο και upper layer πουά. Ευτυχώς δεν την πάτησα καμία φορά.
Γαμπρός
Μισός συμπατριώτης. Τον αγαπάμε βαθιά. Πολύ κουράγιο, ν’ ακούει τη φωνή της καραμούζας όλη μέρα στ’ αυτί του. Βάζελος, από του χρόνου θα πηγαίνουμε μαζί στη Λεωφόρο.
Μισός συμπατριώτης. Τον αγαπάμε βαθιά. Αν δεν ήταν και γάβρος, θα δε τον έβριζα ποτέ.
Από του χρόνου θα πηγαίνω σπίτι τους, μόνο όταν βρίσκεται  στο «Καραϊσκάκη».
Μάνα νύφης
Σμαραγδί με απλικέ παγιέτες.
Σμαραγδί με δαντέλα.
Μετονομάζω επισήμως το «σμαραγδί» σε «πεθερί».
Μάνα γαμπρού
Δεν κατάλαβα ποια ήταν. Πόσο μπάζο είμαι, Θέ μου.
Ομοίως.
Γαμοπίλαφο
Είχε.
Δεν είχε.
Μουσακάς
Δεν είχε.
Είχε.
Πισίνα
Είχε, δε χρειάστηκε να πηδήξουμε.
Είχε, στο τσακ ήμουν να μπω με το σακ βουαγιάζ (και να μείνω εκεί, στον πάτο, με το μουσακά μαζί)
Παπάς
Πανοσιολογιότατος Μητροπολίτης. Βυζαντινός τύπος. Μικρός ήθελε να γίνει τραγουδιστής, αλλά τον τράβηξαν τα ριχτά, τα χρυσοποίκιλτα, τα ραμμένα πάνω του.
Wannabe δεσπότης. Ευαγγέλιο – ασπίδα για τα ρύζια. Είχε τα διαόλια του, γιατί αργήσαμε. Μπαρδόν, αλλά ξέρεις πόση ώρα θέλει μια νύφη να βαφτεί; Έχεις βάλει ποτέ μέικ απ, παπά μου;
Χορός
Δυο ώρες κρητικά και 5 απ’ όλα, ντίσκο, 60s, 70s, καθώς και αυτά που θυμόμαστε μόνο στο Ηράκλειο (π.χ. «βρήκα το κλειδί στην πόρτα σου επάνω»).
Moon walking Ινδού εξέκιουτιβ.
Δεν άκουσα τις «Αμπάρες». ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΠΙΑ ΤΙΣ ΑΜΠΑΡΕΣ ΣΤΟΥΣ ΓΑΜΟΥΣ;
Συρτά, τσάμικα, τύπου καλαματιανά και άλλα που δεν ήξερα. Συρτό έμαθα, ένεκα ο «κόκορας» (βλ. πιο πάνω). Και δώστου τα γαρούφαλα στην πίστα. Ζεϊμπέκικο για τους μεγάλος, σένιο και μάγκικο.
Ομοίως με τις «Αμπάρες». Μάκη, οι άλλοι σε ξεχνούν, εγώ όμως όχι.
Τραγούδι εισόδου
Ανέβηκαν παραδοσιακά, με τον πρώτο χανιώτικο συρτό (όοοοπαααα)
Ένα του Ρέμου που δεν το ξέρω. Αδιάβαστη πάλι.
Τραγούδι χορού
Ο χανιώτικος. Κρατάμε τσι παραδόσεις.
«Σε θέλω εδώ», αυτό το ντουέτο της Γαλάνη. Μα καμία δεν ήθελε το “Honeymoon song” των Μπητλς;
Τούρτα
Δεν κόψανε, τις σέρβιραν στο τραπέζι ολόκληρες. Δε βρήκε ο παπάς να θάψει. Ειδικά αυτή με τη τζαντούγια.
Έκοψαν και μας έφεραν τουρτίνια με τα μονογράμματά τους. Δεν ήξερα ποιο μονόγραμμα να φάω πρώτο.
Χανγκόβερ
Όχι, γαμώ το ένα Haig που πρόλαβα να πιω.
Όχι, γιατί θα κατουριόμουν στην Κακιά Σκάλα και ο συνδυασμός χανγκόβερ-κατούρημα είναι χειρότερος και από την ίδια τη Σκάλα.
ΑΓΑΠΗ
ΜΟΝΟ
ΡΕ



 Να μας ζήσουνε και ν' αγαπιόμαστε όλοι. Συμπεριλαμβάνω και τους γάβρους στο "όλοι", για να δείτε τί άνθρωπος είμαι.



















35 36 37 38