01 02 03 Dear All, I've got some news: Να μαζευτούμε, να παίξετε. 04 05 15 16 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 31 32 33

Να μαζευτούμε, να παίξετε.

34

Ντίαρ ολ,

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να σκοτώσεις την Καψούλα. Μπορείς να την πας σε αγώνα της Μπαρτσελόνα, να την ταΐσεις με το ζόρι λαχανόρυζο, να τη βάλεις να ξεσκονίσει ένα σκρίνιο με πορσελάνες Limoges, να την πυροβολήσεις σε απόσταση ενός μέτρου.
Όλα τα παραπάνω μπορούν να αποτύχουν, γιατί το κακό κανίς - γκριφόν ψόφο δεν έχει. Μία μέθοδος είναι η σίγουρη για την αποτελεσματική εξόντωση της Καψούλας:
να την καλέσεις σπίτι σου κι εκεί που είναι ανέμελη και (λογικά) μασουλάει ό,τι έχει το τραπεζάκι μέσης, να ανακοινώσεις με ενθουσιασμό στους παρευρισκόμενους ότι: "παιδιά, βγάζω τα επιτραπέζια, για να δούμε ποιά θα παίξουμε".
Η χαριστική βολή έρχεται όταν οι παρευρισκόμενοι ενστερνιστούν με ενθουσιασμό την πρότασή σου, ως σπιτονοικοκύρη, κι αφήσουν την Καψούλα μόνη κι απροστάτευτη μπροστά σε παρδαλές κούτες με βαρετό - για την ίδια - περιεχόμενο και κανένα απολύτως - και πάλι για την ίδια - νόημα. 

Ποιά είναι λοιπόν τα όργανα αυτά του εξαποδώ που μπορούν να ξαποστείλουν τη hater Καψούλα (και τους άλλους haters, διότι είναι κάμποσοι απ' ό,τι έμαθα σε πρόσφατη έρευνά μου);
Γιατί οι haters, ενώ φαίνονται κατά τα λοιπά φυσιολογικοί, έχουν καταλήξει να μισούν κάτι αγαπητό σε όλους, πλην του φίλου κι αδερφού Εμπενίζερ Σκρουτζ;
Τα παιχνίδια που μισούμε εμείς οι μονίμως στραβοξυπνημένοι άνθρωποι είναι αυτά:

Monopoly - Εναλλακτικός τίτλος: όπα, ρε Ωνάση.
Έχει για σήμα ένα μουστακαλή λαδέμπορα με ημίψηλο καπέλο, ντυμένο - υποτίθεται - κυριλάτα, από το Sak's, απλά και μόνο για να ξεγελάει τον αθώο κοσμάκη. Αν είσαι αγνός και άβγαλτος όταν διαβάσεις πρώτη φορά τις οδηγίες, σου δίνεται η εντύπωση ότι, μόλις παίξεις 5-6 φορές, θα είσαι σε θέση να συντάξεις το μπίζνες πλαν που θα εκτοπίσει Στηβ Τζομπς ΚΑΙ Ρίτσαρντ Μπράνσον από το τοπ-30 των πιο επιτυχημένων επιχειρηματιών έβερ. 
Κι όλο αυτό, γιατί θα ακινητοποιήσεις τον ποπουδίνο σου σ' ένα καναπέ για δυο ώρες, κατά τις οποίες θα "αγοράζεις" με ΨΕΥΤΙΚΑ ΛΕΦΤΑ, γνωστούς κωλόδρομους της Αθήνας (βλ. Ακαδημίας, Σόλωνος) ή, αν είσαι πιο ονειροπαρμένος και παίζεις το Νιου Γιορκ Εντίσιον, την 5η Λεωφόρο ή το Bowery. Αυτό για όση ώρα δεν κάνεις κάποιο "επενδυτικό" (γελάνε στο μεταξύ τα πλακάκια) ατόπημα ή ρίξεις τη λάθος ζαριά, που θα σε στείλει φυλακή, έτσι απλά, ακόμα κι αν κονομάς τ' άντερά σου σε - ψεύτικα, ε; - λεφτά. 
Είναι το αγαπημένο παιχνίδι κάθε καταπιεσμένου Ασοεε-ίτη ή wannabe μεγαλομανάβη, καθώς και κάθε δικηγόρου που κάνει το μεταπτυχιακό για μπίζνες στο ΠΑ.ΠΕΙ. και νομίζει ότι, εκτός από όλα αυτά που ξέρει ήδη (ΟΛΑ, δηλαδή ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΛΑ), μπορεί να μάθει και μια δυο λεπτομερειούλες που - ίσως - του διαφεύγουν. 
Διότι δεν είναι ένα απλό παιχνίδι, κύριοι, είναι το Χάρβαρντ Μπίζνες Ρηβιού σε cardboard edition. Λαϊκή γνώση μπροστά στα μάτια σας, με πηγή το μουστάκι του λαδέμπορα. 
Μια φορά στο 3ο έτος αναγκάστηκα να παίξω monopoly με τον εξάχρονο ανηψιό μιας φίλης της μάνας μου κι ακόμα θυμάμαι την εφιαλτική αυτή ώρα, που έκανα το παν να δείξω στον εξάχρονο ότι δε μ' ενδιαφέρουν τα λεφτά και οι επενδύσεις και ότι "ίδια είν' τ' αφεντικά, δεξιά κι αριστερά".
Ο εξάχρονος κέρδισε κι εγώ έχω να πάω στη φίλη της μάνας μου από τότε.



Uno - Εναλλακτικός τίτλος: Ότι δηλαδή δε μπορούσες να το παίξεις αυτό με τα κανονικά χαρτιά και ήθελες τη ντελούξ εντίσιον.
Η εξέλιξη του φοβερά καινοτόμου (στην κοινωνία των ροφών πάντοτε) παιχνιδιού με χαρτιά, που έχει το - επίσης πρωτοπόρο - όνομα "αγωνία". Φόρος τιμής στον Τόλη Βοσκόπουλο, αγωνία με λαχτάρα να μοιράσεις τις κάρτες, γιατί ποτέ δε θυμάσαι πόσες δίνεις στον καθένα και τί ακριβώς κάνει κάθε μία από αυτές. Έχω χάσει τρία μερόνυχτα από τη ζωή μου να ρωτάω"τί κάνει το 8; το 7; το 9;" και άλλα νούμερα, κατά τη διάρκεια φοιτητικών ταξιδιών με καράβι και υπό απεχθέστατο  ψυχολογικό εκβιασμό των φίλων συνταξιδιωτών μου: "έλα μωρέ να παίξουμε ένα, να περάσει η ώρα, να, αν καθίσεις να παίξουμε, θα σ' αφήσω να φας τα υπόλοιπα πιτσίνια, τώρα που έκλεισε το μπαρ και δε μπορείς να πάρεις άλλα".
Τελευταία φορά έπαιξα Uno πέρσι των Φώτων. Έδινα διαρκώς αφορμές στο τρίχρονο πιτσιρίκι που ήταν στο συγκεκριμένο σαλόνι, να καβαλήσει το τραπεζάκι, να χαλάσει όλο το σύστημα και να κατουρήσει πάνω στο τετράδιο με τα σκορ. Το σκασμένο μ' έγραψε κανονικά. Ορίστε τί ανατροφή δίνουν στα παιδιά τους αυτοί που παίζουν Uno.
(Uno, λες και είναι μοντέλο της Φίατ).




Ταμπού - Εναλλακτικός τίτλος: το Ρουκ - Ζουκ χωρίς τη Μαίρη Μηλιαρέση.
Αναγνωρίζω την προσφορά της Μαίρης στη σύγχρονη ελληνική τηλεόραση. Κατά τούτο: ΑΡΝΟΥΜΑΙ.



Jenga - Εναλλακτικός τίτλος: να βγάλουμε έξω τις λεπτές κινητικότητές μας, να τις μετρήσουμε.
Ατόφιο χάσιμο χρόνου, ενδείκνυται για μαθητές δημοτικού με μοναδική εξωσχολική δραστηριότητα το φρίσμπι και για φοιτητές του πρώτου έτους, που τους έχουν βαρέσει οι πανελλαδικές στο κεφάλι και δεν ξέρουν τί κάνουν, άρα συγχωρούνται και για το τζένγκα.
Βάνεις τα τουβλάκια το ένα πάνω στ' άλλο, όμορφα κι ωραία και μετά προσπαθείς να τα ξαναβγάλεις και να τα ξαναβάλεις.

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΤΑ ΞΑΝΑΒΓΑΛΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΞΑΝΑΒΑΛΕΙΣ, ΕΦΟΣΟΝ ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΒΑΛΜΕΝΑ, ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΞΑΝΑΜΠΟΥΝ;

Η συντριπτική πλειοψηφία των τζενγκαφάνς ψήφισε Πάνο Καμμένο, γιατί ηδονίζεται με την απόχρωση που έχουν τα μάγουλά του και γιατί νομίζει ότι μας ψεκάζουν, καθόσον, τα τελευταία δυο χρόνια, τα τουβλάκια έχουν πάρει μια περίεργη απόχρωση στο χρώμα της σημύδας.
Σα να μην έφτανε η απλή έκδοση, υπάρχει και η "προχωρημένη", όπου το συγκλονιστικό αυτό παιχνίδι στρατηγικής συνδυάζεται με το αγαπημένο γυμνασιακό παιχνίδι "θάρρος ή αλήθεια". Που, τα χρόνια εκείνα, το "θάρρος ή αλήθεια" είχε ένα νόημα, έναν σκοπό, αν ήθελες και καλά να "πιέσεις" το συμμαθητή σου τον Κωστάκη να σου πει αν είναι ερωτευμένος με τη διπλανή σου, που στα είχε κάνει νταούλια με δαύτον. Αν είσαι τριάντα χρονώ γάιδαρος/γαϊδάρα, δε νομίζω ότι ενδείκνυται ως τρόπος ντελικάτης - αχ-συγγνώμη-μου-'πεσε ανάκρισης.
Στο επεισόδιο 12 του 6ου κύκλου του The Big Bang Theory, ο Σέλντον και ο Λέοναρντ παίζουν τζένγκα με κάτι τουβλάκια ξύλινα 48 φορές πιο μεγάλα από τα κανονικά, γιατί λέει είχε "real danger" η συγκεκριμένη εκδοχή.
Θέλεις να γίνεις μια μέρα σαν το Σέλντον; Ε; Θέλεις;


Tichu - Εναλλακτικός τίτλος: βλέπε φωτογραφία.
Θα ξεκινήσω με το ότι tichu παίζει φανατικά η αδερφή μου. Μια φορά προσπάθησε να μου εξηγήσει από κοντά τους κανόνες και λάγκαρα. Παίζεται, λέει, σε ομάδες. Μοιάζει με το πόκερ και τη μπιρίμπα, αλλά είναι το κινεζικό υβρίδιό τους. Άρα, πρέπει πρώτα να μάθεις πόκερ και μπιρίμπα (πρώτο ανησυχητικό σημάδι).

Έχει κάτι αλλοπρόσαλλα χαρτιά με απεικόνιση αντικειμένων του Κομφούκιου (το σκυλί του Κομφούκιου, ο δράκος του Κομφούκιου, η μπανιέρα του Κομφούκιου, κ.ά.).
Η βασική ιδέα είναι ότι πρέπει να ξεφορτωθείς όλα τα χαρτιά. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας, ισχύουν ορισμένοι (πολλοί, πάρα πολλοί, για την ακρίβεια) κανόνες, που έχουν διατυπωθεί από σαδιστές κινέζους μαθηματικούς - φιλοσόφους.
Παραδείγματα:

"Η μπόμπα νικάει οποιονδήποτε συνδυασμό έχει παιχτεί και τελειώνει ο γύρος, εκτός αν χτυπηθεί από άλλη μεγαλύτερη μπόμπα. Η μπόμπα μπορεί να παιχτεί οποιαδήποτε στιγμή ακόμη και εκτός σειράς."
Μπόμπα να 'ναι δηλαδή, κι ό,τι να 'ναι. Να σας ζήσει.

"Ο Φοίνικας δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε μπόμπα. Επίσης δε μετράει +0,5 όταν χρησιμοποιείται σε κέντα."
Ο φοίνικας απειλείται από εκείνο το μαμούνι που ήρθε από την Αίγυπτο. Επίσης, δεν κατάλαβα τί κέντησαν.

"Ο παίκτης Α δηλώνει Grand Tichu και τελικά βγαίνει πρώτος ο παίκτης Δ που έχει πει Tichu. Τότε η ομάδα των Α&Γ χάνει 200 πόντους και η ομάδα των Β&Δ κερδίζει 100 πόντους." 
Κι εγώ έχω δηλώσει κατά καιρούς σοσιαλίστρια, αλλά το μετάνιωσα, γιατί να ρισκάρω ξανά και να δηλώσω Τίτσου ή Γκραντ Τίτσου;




Trivial Pursuit - Εναλλακτικός τίτλος: ΞΕΡΑΔΙΑ.
Ο πόνος καθεμιανού (sic) ξεχωριστά, σ' ένα τετράγωνο κουτί κι έξι "τυράκια". Είναι το αγαπημένο όλων, ως το ιδανικότερο για επίδειξη γνώσεων, σε όποιο τομέα κι αν έχει καθείς την πετριά του. Παρακολουθείς π.χ. τ' αθλητικά. Μπορεί να μην ξέρεις την πρωτεύουσα της Γαλλίας, αλλά θυμάσαι πόσα μετάλλια κατέκτησε η Νότια Κορέα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες. Αυτή είναι η ευκαιρία σου. Μόλις πέσει η ερώτηση στην ομάδα σου, θα πάρεις ύφος, θα ξαπλώσεις αναπαυτικά στον EKTORP καναπέ σου και θα απαντήσεις "204 βέβαια. Γιατί, δεν είναι πασίγνωστο;".
Η αντιπαθέστερη κατηγορία όλων είναι αυτοί που "ξέρουν ιστορία" και διαλέγουν πάντα την αντίστοιχη ερώτηση. Αν υπάρχει πάνω από ένας τέτοιος στην ίδια ομάδα (πράγμα που εύχομαι να μη σας τύχει ποτέ), θα φάτε το μισό βράδυ ν' ακούτε τις απίστευτα βαρετές διαφωνίες των "ιστόρων" σε θέματα όπως: πόσα παιδιά είχε στην πραγματικότητα η "Ιωάννα η Τρελή", αν ήταν συμβατικός ή ουσιαστικός ο γάμος της με τον "Φίλιππο τον Ωραίο", αν ο Ιωάννης Μεταξάς ήταν κάτω από 1,55 μ. κι αν Μαρινέλλα είχε καταφέρει να συμπεριληφθεί στην τελική πεντάδα της Eurovision του '74.
Εκτός δηλαδή από τα αμιγώς ιστορικά, έχουν άποψη και για τα ιστορικοκουτσομπολίστικα. Κλέβουν τη δικιά μας ύλη δηλαδή(ς).
Ειδική ομάδα νοσταλγών του ροκ εν ρολ, αυτή που θέλει να παίζουν τις ειδικές εκδόσεις, π.χ.80s, 90s, ταινίες, κ.λπ. Ότι θυμούνται τί έφαγαν χτες και μπορούν να αντεπεξέλθουν σε ερωτήσεις όπως: πόσες φορές τα 'φτιαξε και τα χάλασε ο Μπράντον με την Κέλυ.
Την επόμενη φορά που θα με πιέσουν να συμμετάσχω σε τρίβιαλ, θα δίνω σε όλα την απάνηση: "της θειάς σου το μπουγαδοκόφινο". Δε μου αφήνουν άλλη επιλογή. 

 


Scrabble - Εναλλακτικός τίτλος: μίλα μου μπαμπινιώτικα.
Το μόνο παιχνίδι που μπορεί και ν' ανεχθώ να παίξω μία (1) φορά ανά έτος. Η ανεκτικότητά μου αυτή πηγάζει ξεκάθαρα από την καταπιεστική μου φύση και την καλοσύνη (νοτ) που επιδεικνύω απέναντι στον πλησίον, κάθε φορά που του τη λέω για την ορθογραφία του.
Π.χ. γράφει κάποιος το "περαιτέρω" με ανάποδα τα "ε" και "αι", κι αμέσως παίρνω ύφος φιλολόγου σε εμμηνόπαυση, κουνάω απαξιωτικά το κεφάλι και τον κάνω σκουπίδι, δε μπα να 'ναι κι ο Στήβεν Χώκινγκ, "ελληνικά δεν έμαθες, παιδί μου; Δε ντρέπεσαι λιγάκι; Τον Τριανταφυλλίδη στον έδωσαν στην πρώτη γυμνασίου για ν' ακουμπάς πάνω του το νες καφέ; Ποιός ηλίθιος σου 'δωσε απολυτήριο;" (και πάει λέγοντας).
Η εκδίκηση του φύτσουλα, που έβγαλε για πρώτη φορά φρύδια στο 2ο έτος. 





Άποικοι του Κατάν - Εναλλακτικός τίτλος: Απαξιώ.
Ο ιδανικός τρόπος για να ξεπροβάλουν στην επιφάνεια τα καταπιεσμένα ένστικτα του ιμπεριαλιστή - αποικιοκράτη. Γιατί ο προ-προ-προ-προ-προ-προ-πάππος σου ήταν μούτσος σε καραβέλα του Μαγγελάνου και είχε ζήσει από κοντά τη λαχτάρα του καπετάνιου να "μεταφέρει τον πολιτισμό" πέρα από τη θάλασσα, πέρα από τα δάση.
Επειδή λοιπόν αφενός ο αποικισμός ως άποψη κυλάει στο αίμα σου κι αφετέρου είσαι και πολύ νοικοκύρης, από αυτούς που πλένουν το τογιότα κάθε Κυριακή πρωί με το λάστιχο, θέλεις να οργανώσεις τη ζωή της ομάδας σου στο Κατάν, ώστε να φας λάχανο όλους τους άλλους αποίκους, κλέβοντάς τους στο ζύγι και παριστάνοντας ουσιαστικά το Σπύρο Καλογήρου στη "Δασκάλα με τα χρυσά μαλλιά".
Δυο φορές να το παίξεις, θα σου μείνει κουσούρι και θα στοκάρεις τα βιτάμ στο μπαλκόνι, μην τυχόν και χρειαστεί να τ' ανταλλάξεις αύριο μεθαύριο για να πάρεις κουβάρια μαλλιού.


Pictionary - Εναλλακτικός τίτλος: απέτυχα στη Βακαλό, κουράστηκα να ψάχνω τοίχους για γκραφίτι, θα με φάτε στη μάπα εσείς, οι φίλοι μου.
Είναι το Ρουκ Ζουκ, χωρίς τη Μαίρη Μηλιαρέση ΣΥΝ ένα μπλοκ από λευκές κόλλες, για να ζωγραφίζεις αυτό που σημαίνει η λέξη. 
ΑΡΝΟΥΜΑΙ (Ε). 




Κλασικά παιχνίδια με χαρτιά - Εναλλακτικός τίτλος: εκατό μπόμπα χαρακίρι (δεν κατάλαβα τί είπα).
"Θανάσης", μπιρίμπα, κουμκάν, πόκερ, μπλακ τζακ, 31, πόκα, πρέφα. Μια φορά είχα παίξει μπιρίμπα, το 2003 (πάλι ήμουν φοιτήτρια και ταξίδευα με καράβι). Πολλά νούμερα και πολλά χρώματα κι όλα μπερδεμένα. Σιγά μην πρέπει να κάνω και διδακτορικό για να περάσει ευχάριστα μια ώρα.
Η αδερφή μου τριγύριζε τον παππού μας να της μάθει πρέφα, αλλά αυτός της είπε ότι, για να μάθει, πρέπει ένα εξάμηνο να ασχολείται μόνο με αυτό. Άμα είναι έτσι, μαθαίνω και πλέξιμο, να μου μένουν και τα ζακάρ.
Το μόνο καλό που έχουν τα χαρτιά είναι ότι, αν πεις ότι δεν ξέρεις, σπάνια θα βρεθεί κάποιος να θέλει να σου μάθει, ειδικά την ώρα που έχουν στρώσει όλοι οι Τζων Τάραμας την τσόχα (μην τους χαλάσεις και το καρέ).
Μπορεί να σκυλοβαρεθείς βλέποντας τους υπόλοιπους να κάνουν ακατανόητα πράγματα, τουλάχιστον όμως θα τους φας ΟΛΑ τα πατατάκια.




Παντομίμα - Εναλλακτικός τίτλος: αυτό το κακό δεν το είχα προβλέψει.
Ο χειρότερός μου εφιάλτης. Γιατί εκεί που έχεις πάει την επίσκεψη και κάποιος τσαχπίνης ρίχνει την ιδέα "βρε παιδιά, να παίζαμε ένα επιτραπέζιο, βρε παιδιά" κι απογοητεύονται όλοι, μόλις ο σπιτονοικοκύρης αναγγείλει πως, "λυπάμαι, τα πάτησε όλα η νταλίκα της μετακόμισης πριν ένα μήνα", θα πεταχτεί ο ίδιος - συνήθως - τσαχπίνης και θα πει: "βρε παιδιά, να παίξουμε παντομίμα, βρε παιδιά, που δε θέλει και τίποτα".
Κι αν τους πεις ότι δε θέλεις, λυσσάνε "μα, δε θα σε παρεξηγήσει κανείς έτσι όπως θα κάνεις". Δεν είναι, άνθρωπε, ότι φοβάμαι μην παρεξηγηθώ "έτσι όπως θα κάνω". Είναι ότι ΒΑΡΙΕΜΑΙ ΚΑΙ ΠΡΟΤΙΜΩ ΝΑ ΣΚΑΒΩ ΑΥΛΑΚΙΑ ΚΑΤΩ ΑΠ' ΤΟ ΧΑΛΑΖΙ, παρά να προσπαθήσω να μιμηθώ τον τίτλο του "Τρελού γουικέντ στου Μπέρνι". Αφήκετέ με να φάω τα φοντάν μου και παίξτε μόνοι σας, εγώ θα βλέπω και δε θα ενοχλώ (και σίγουρα δε θα ξαναμιλήσω ποτέ του τσαχπίνη). 
Στην επόμενη "χαλαρή" επίσκεψη που θα πάω, θα περιμένω να σκάσει η μπόμπα και μετά θα πετάξω φέιγ βολάν με το πιο πάνω ποστ. Δε μπορεί, όλο και κάποιος άλλος/η στραβοξυπνημένος/η θα είναι στον ίδιο χώρο, να ξεκινήσουμε μαζί την "επανάσταση του καναπέ".

Οι φωτογραφίες είναι από το tumblr, εκτός από αυτή του Uno, που είναι από τη wikipedia και αυτή για το Tichu, που είναι της @myrtouska.

35 36 37 38