01 02 03 Dear All, I've got some news: Γιατί έτσι. 04 05 15 16 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 31 32 33

Γιατί έτσι.

34


Ντίαρ ολ,

Φέτος έγιναν πολλά πράγματα. 
Σχεδόν όλα όσα θα ήθελε η Βάνα, για να λέει ότι είναι ευχαριστημένη.

Σε τυχαία σειρά:

Η "θεία απ' το Σικάγο" μας ανακοίνωσε ότι παντρεύεται. 
Ο μέλλων "θείος" με είχε πάει στους Prodigy, όταν κανένα άλλο παιδάκι δεν ήθελε να έρθει μαζί μου.
Άρα είναι ένας καλός μέλλων "θείος".  

Συμμαθητές έκαναν παιδιά και στη συνέχεια παντρεύτηκαν με μαύρα κοστούμια και πουκάμισα Μότορχεντ.

Ο Μόρρισεϋ ήρθε στην Αθήνα.
Τραγούδισε κιόλας.
Χαθήκαμε μέσα στον(πάρα πολύ) κόσμο. 
Βρεθήκαμε αλλιώς.
Στο "I know it's over" με ρώτησε ο Η, αν είχα συγκινηθεί.
"Στραβός είσαι, παιδί μου; Πλάνταξα."

Τέλειωναν οι παλιές ζωές (παλιοζωές) όλων, 
στις πλαστικές καρέκλες του θεάτρου του Λυκαβηττού.

Πλατεία Προσκόπων - Πλατεία Κοτζιά - Πλατεία Ευτυχίας. 
Yes, it did. 

Εφτά μέρες στον οδοντίατρο. 

Εφτά μέρες παραισθήσεις μετά το Avengers.
Είμαι ο Hawkeye κι έχω βάλει στο μάτι όλες τις σοκοφρέτες που κρύβετε στα ντουλάπια σας.

Μετά το Avengers, τρεις μήνες στην Κρήτη. Μπορεί και παραπάνω. 
Σίγουρα παραπάνω.
Internal turmoil. 
Με άλλη διατύπωση, "σιχτίρια". 

Φασολάκια από τον κήπο του παππού και παπάρες με άσπρο ψωμί. 
Pure class. 

Δώδεκα μήνες low fat διατροφή.
(δηλαδή με βλέπουν τα μαρούλια και επιστρέφουν στο Μαραθώνα με το ΚΤΕΛ)
Δέκα μέρες στη Νέα Υόρκη.
Μια ζωή κι ένας δρόμος στο Παρίσι.

Οι φίλοι μου έχουν κόψει τις εξαρτήσεις. 
Πίνουν λεμονάδα με ανθρακικό στην αυλή του 6 d.o.g.s. και πλένουν τα πιάτα εναλλάξ.
Ο ένας ζεσταίνει παπουτσάκια στον άλλο.

Ο ένας ζεσταίνει πατουσάκια στον άλλο.

Μείον πέντε κιλά. Κυρίως από σαβούρα.

Το Hoboken είναι χαριτωμένο. 
Δεν το είχα καταλάβει, μόνο όταν γύρισα. 

Τρυπήσαμε τοίχους.

Η αδερφή μου πήρε πτυχίο. Το πτυχίο δεν το ξέρει ακόμα. 
Του το κρατάμε για έκπληξη. 

Η αδερφή μου θέλει δώρο για τα Χριστούγεννα βερνίκια νυχιών. Θα βάψει τα νύχια των καλικάντζαρων, θα τους βάλει περούκες και τεατράλε μεϊκάπ, θα τους κάνει Drag Queens του τζακιού μας. 

Οι φίλες μου διάβαζαν και υπέφεραν, ζούσαν με το όνειρο της μετακόμισης. Το φορτηγό τις περιμένει πλέον στην είσοδο. 
Οι φίλες μου έχουν η μία την άλλη. 

Άλλες φίλες μου έχουν νέες δουλειές, φιόνκους στα βλέφαρα, σγουρά μαλλιά με μπλεγμένες κιθάρες μέσα στις μπούκλες, μάτια πρησμένα από τις εργασίες μπροστά στο λάπτοπ, δίσκους νοτισμένους απ' τη μυρωδιά του κάρυ, καπέλα από βουτυρόκρεμα και βαλίτσες με σοκολατάκια Βελγίου, τοπογραφικά με κρυφά σύμβολα από μπουγάτσες πάνω, πανκ μωρά, τρυφερές ερωτήσεις στις άκρες των δακτύλων τους.

H κοτόπιτα.

Το Battlestar Galactica.

Κίτρινοι φάκελοι.

"Στο μέλλον, που θα είναι όλα καλά"

Πάντα έλεγα "όσοι πέθαναν" και όχι "όσοι έφυγαν".
Αυτό έκανα και φέτος, έτσι έλεγα κι έτσι θα λέω.



Είμαι 29 και είμαι μπουχτισμένη. Ένα από τα δυο μετράει περισσότερο.

Στο μέλλον θα είναι όλα καλά. 
Γιατί έτσι.




 












35 36 37 38