01 02 03 Dear All, I've got some news: Blogofoivos - Παρτ Του 04 05 15 16 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 31 32 33

Blogofoivos - Παρτ Του

34


10. Tί ήμουνα για σένανε – Αντώνης Ρέμος
Παρντόν, που θα σε λυπήσω, αλλά τίποτα δεν ήσουν γι' αυτήνανε, αλλά έννοια σου, την έχει στολίσει ο συνθέτης σε άλλο δίσκο. 
Κλασικός Ρέμος, από τις στιγμές που φεύγουν τα γουίσκια στον αέρα και τα πανέρια στην πίστα.
Από τις πρώτες μεγάλες επιτυχίες, προ Μακρυπούλια, προ Υβόννης, προ Χριστού.

9. Ανεμώνα – Δημήτρης Κόκοτας
Nothing like his father ο Δημητράκης, πήγε να τον κάνει άνθρωπο ο συνθέτης, του 'γραψε 3-4 καλά, 
αλλά άμα δεν έχει φωνή ο άλλος, τί να το κάνεις, και τους "Γάμους του Φίγκαρο" να του έγραφε, πάλι δε θα 'κανε καργιέρα. 

8. Ασυμφωνία χαρακτήρων – Καίτη Γαρμπή/ Αντώνης Ρέμος

Όλα μέσα απ' τη ζωή βγαλμένα, Μέρυλ μου. Και Ντάστιν μου.

Το πρώτο τους ντουέτο, αγαπημένο κομμάτι με πολλές αναφορές σε στοιχεία οικογενειακού δικαίου,
"μα ευθύνη εμείς δεν έχουμε καμία" (αδικοπρακτική ευθύνη με βάση τον αστικό κώδικα), "κατά τη γνώμη όλων των μαρτύρων" (πολιτική δικονομία, κεφάλαιο "απόδειξη"), "του χωρισμού μας η ετυμηγορία" (verdict όπως ποινικό, μακριά από μας κι όπου θέλει ας μπει), "απλή ασυμφωνία χαρακτήρων" (μ' αυτό το αιτιολογικό έπαιρναν παλιά διαζύγιο στις ελληνικές ταινίες).

Συναινετικό το έβγαλαν τα παιδιά, μπράβο για τον πολιτισμό που επέδειξαν, αλλά τα συναινετικά τα χρεώνουμε λιγότερο κι έτσι δεν κάνουμε δουλειά εμείς οι του κλάδου.

7. Έχτιζα παλάτια – Άντζελα Δημητρίου


Πχιουρ ποίηση, αυτό θα πω μόνο, παραθέτοντας τους πρώτους δύο στίχους και τα συμπεράσματα τ' αφήνω πάνω σας.

Άνοιξη και δυο πετροχελίδονα
στα χείλη τα φιλήδονα να χτίζουνε φωλιά


Κανένας Αρθούρος Ρεμπώ.


6. Χαμένα – Καίτη Γαρμπή


Το άσμα που έθεσε νέα δεδομένα στο γυναικείο (ή γενικότερα, καψούρικο) sing-along πίστας, με κλασικό "Καιτίσιο" βίντεο κλιπ, γαλάζιο φόντο, παγιέτα επί Καίτης, κούνημα κεφαλής λίγο παραπάνω απ' όσο σηκώνει (κατάλοιπο ερμηνείας της μεγάλης επιτυχίας "Περασμένα Ξεχασμένα"), το μπαλέτο του Γιώργου του Ζαμπέτα (40 χρόνια νεότερο) να χορεύει μέσα στην αχλύ του σκηνικού.

Στίχος "δώσε βάση":

Νιώθω το κλίμα να μη με σηκώνει

ΚΑΙ μέλος Γκρηνπής η Καιτούλα. Όχι σαν το Δεσποινάκι, που νομίζει ότι η Γκρηνπής είναι μάρκα κορσέ.

Tip: Τα μποτάκια που φοράει η Καιτούλα στο εξώφυλλο είναι πάλι στη μόδα!!!11!!1! 

5. Άφησέ με μόνο –  Πασχάλης Τερζής

Μη, Τζον, μη το "ζουμπιζουδάκι"

Guys' song, αναπτύσσει κομψά το ζήτημα "'σαπέρα μωρή κάμπια, που μου 'φαγες τα καλύτερά μου χρόνια".
Επικό το πιο πρόσφατο σχόλιο κάτω απ' το βίντεο κλιπ στο γιουτούμπ.
Όπου ο Πασχάλης και η κατά 60 χρόνια και 3 κιλά φρύδια μικρότερη παρέα του πίνει σφηνάκια "Μαλαματίνα" στο καρνάγιο της Σαλονίκης και συγκρατιέται μη μπλαντάξει κι αυξηθεί η στάθμη του Θερμαϊκού και γίνουν τα μαγαζιά στη Νίκης ολυμπιακές πισίνες.

4. Είναι κάτι χαρακτήρες – Άντζελα Δημητρίου


Δεν έχω να πω κάτι για τη Λαίδη, θ' αφήσω τους στίχους να μιλήσουν μόνοι τους, παρότι στο συγκεκριμένο άσμα στο Φοίβο ανήκει μόνο η μουσική.

Είναι κάτι χαρακτήρες
τελειωμένοι αναπτήρες,
η καρδιά τους είναι άδεια,
σου αφήνουνε σημάδια


Κοινώς, πάρε το zippo και βάλτονα εκεί που ξέρεις.


3. Απορώ αν αισθάνεσαι τύψεις –  Βασίλης Καρράς

Καταρχάς ευχαριστώ θερμά την αδερφή μου @myrtouska δια την παραχώρηση της φωτογραφίας του Συλλόγου Φίλων Βασίλαρου. 
Κατά δεύτερον, το άσμα αποτελεί το επικότερο βασιλοτράγουδο, μετά το "Ποιά με καταράστηκε" του αγαπημένου Μιχάλη Ρακιντζή. Καλά, και το "Αγάπα με, τις ώρες που μπορείς", καλό ήτανε.

Σε κάθε περίπτωση, μαθαίνει ο Βασίλαρος ότι η λεγάμενη του τα φοράει και πολύ ορθά κι αντρίκια εκ μέρους του της κάνει την ξήγα του, και της λέει "βγες έξω απ' το λαγούμι σου, μοιχαλίδα", "απορώ αν αισθάνεσαι τύψεις, όταν πας ξένα χέρια ν' αγγίξεις". Δηλαδή η φάση είναι κάτι ενδιάμεσα στο "σε οικτίρω" και το "απαξιώ να σου απαντήσω" και το "με πήρες μπουμπούκι και με κατάντησες θάμνο".
Αντί να της αστράψει δυο ξανάστροφες, που τονε σχολιάζει όλη η Καλαμαριά τώρα.
Μπράβο, Βασίλη, όχι, μπράβο.


2. Έφυγες – Γιώργος Μαζωνάκης
Εδώ έχω δει σχεδόν να φεύγουν τραπέζια, με τα παρελκόμενα των ουισκιώνε πάνω. Κρίμα τα Αιγίνης. Ή και όχι.
Στο πλαίσιο του - τότε - comeback του Μαζώ, ο δημιουργός με στιχουργική μαεστρία συνδέει το ζήτημα της απώλειας με αναφορές στον ασπρόμαυρο κινηματογράφο και το νησί του Lost.

Έφυγες εσύ κι όλα μοιάζουν
μ' έρημο νησί, με τρομάζουν
έφυγες κι εσύ κι η ζωή μου
μια βουβή ταινία χωρίς ουσία.


Και τώρα, θα κάμω quote το Μένιο τον Κουτσόγιωργα, "συγγνώμη κύριε Πρόεδρε, δεν δύναμαι".
Δε μπορώ να συνεχίσω, να το ξανακούσετε για να καταλάβετε.


1. Το δηλητήριο – Βασίλης Καρράς/ Κωνσταντίνα
Είναι καλοκαίρι του 2010 κι έχω πάει στην Πάτρα για μια βάφτιση. Τελειώνει το τραπέζι και με πάνε στο "Χάραμα", χωρίς να μου πουν πού με πάνε.
Και με το που φτάνω κάτω απ' την πίστα, σκάει μύτη η Κωνσταντίνα και ξεκινάει μ' αυτό.
Ολ δε ρεστ ιζ χίστορι.
Βασίλης Καρράς dubstep (κανένας James Blake).

ΑΛΛΑ

Η εκτέλεση του συγκεκριμένου ούμπερ ντουέτου έγινε μοναδικά από ένα και μόνο άτομο, το οποίο δε θα μπορούσε να είναι άλλο από το Μπάμπη Μπατμανίδη.
Πάρτε το κόβερ κι εντζόι



 


35 36 37 38