01 02 03 Dear All, I've got some news: Η "προίκα" της δισκοθήκης. 04 05 15 16 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 31 32 33

Η "προίκα" της δισκοθήκης.

34


Όταν ήμουν μικρή (όχι ότι τώρα είμαι μεγάλη, να τα ξεκαθαρίζουμε αυτά), ο παππούς μου είχε ένα zastava λαδί, με κοτλέ καθίσματα (ό,τι πρέπει για τη μέση ετήσια θερμοκρασία της Κρήτης). Στο zastava είχαμε μια κασέτα για ν' ακούμε, όση ώρα δεν έπιανε το Ράδιο Κρήτη (π.χ. όταν πηγαίναμε στο εξοχικό).

Στην κασέτα υπήρχαν τραγούδια του Νταλάρα, του Ξυλούρη και το "Κόκκινο Φουστάνι" της Αρβανιτάκη. Αυτή την κασέτα άκουγα μέχρι να πάρει ο θείος το Zastava από τον παππού (δώρο και η κασέτα). Κατά τα υπόλοιπα, με την απελευθέρωση της ελληνικής ραδιοφωνίας, ό,τι ακούγαμε στο εξωτικό Ηράκλειο ήταν: τοπικά νέα (πόσο πάει το λίτρο το λάδι), "αθηναϊκές" ειδήσεις (έτσι τις έλεγαν) και mainstream τραγούδια της εποχής, όπως Αντώνη Βαρδή, Ζιγκ - Ζαγκ και άλλα έπη των τελών του '80 - αρχών του '90.

Στο δικό μας σπίτι υπήρχε ένα πικάπ πολύ καλό (τεχνολογικά) για την εποχή του, ωστόσο κανένας δεν ασχολιόταν ουσιωδώς με τη μουσική. Οι δίσκοι μας ήταν συνήθως δώρα σε γιορτές του πατέρα μου, δώρα επισκέψεων ή δώρα γενικώς.
Όταν πήγα στην 1η δημοτικού ανακάλυψα ότι είχαμε τον δίσκο της Αλέξιας (Βασιλείου, της γνωστής οικογενείας), με το χιτ "Τα κορίτσια ξενυχτάνε".
Μου άρεσε πάρα πολύ ο ρυθμός, μάλλον τα κρουστά κι εκείνη η τσαχπινιά του synthesizer κι όποτε τέλειωνα το διάβασμα και δεν ήθελα άλλες Μπάρμπι/playmobile, έλεγα στον πατέρα μου να μου βάλει το συγκεκριμένο δίσκο, να κάμω κέφι, βρε αδερφέ, μέσα στο σαλόνι μας.

Επειδή ο νταλκάς είναι έμφυτος, τί 6 χρονώ, τί 26, τί 36, περίμενα να έρθει το 3ο τραγούδι του δίσκου για να τα δώσω όλα. Το συγκεκριμένο τραγούδι ήταν το "Το ξέρω", που είναι η Αλέξια κι ένας που τα 'χει μαζί του τηνε κερατώνει κι εγώ να φωνάζω (ποτέ out of tune, διότι ήμουν και ταλέντο) "ΤΟ ΞΕΕΕΡΩΩΩ, ΤΟ ΞΕΕΕΡΩΩΩΩ, ΤΟ ΞΕΕΕΡΩΩΩ", μέχρι να μου πει κάποιος "Ξεράδια ξέρεις", πράγμα που δε συνέβη ποτέ, εξ ου κι έγινα δικηγόρος και δε βγάνω το σκασμό έκτοτε.


Ο νταλκάς με το νταλκά της Αλέξιας συνεχίστηκε επιτυχώς, διότι ο πατέρας μου άκουγε τραγούδια "της εποχής του" κι όλο και κάποιος Πασχάλης εμφανιζόταν (σε κασέτα), οπότε άκουγα το "Κορίτσι του Μάη", έβλεπα και κάτι ταινίες εποχής με τη Ζωίτσα τη Λάσκαρη, νόμιζα ότι η ελληνική μουσική σκηνή ήταν αυτό. Όταν λοιπόν έμαθα ότι κάπου στην Αθήνα τραγουδούσαν μαζί ο Πασχάλης και η Αλέξια, συγκλονίστηκα τόσο, που ένα βράδυ, κατεβαίνοντας με τη μάνα μου τη λεωφόρο Καλοκαιρινού, έπεσε το μάτι μου στον ως άνω δίσκο και της είπα - ίσως για πρώτη φορά στη ζωή μου τόσο (κακομαθημένα) απαιτητικά - "θέλω αυτό το δίσκο ΤΩΡΑ".
Που ήταν και τριπλός, με όλες τις μεγάλες επιτυχίες των Olympians, ένα κατεστραμμένο "Englishman in New York" και ένα ολόκληρο αφιέρωμα σε λάτιν (δεν ξέρω αν αυτοί έκλεψαν την ιδέα του Νταλάρα ή αν συνέβη το ανάποδο).

Στο επίπεδο αυτού του δίσκου ήξερα ήδη να βάζω μόνη μου τη βελόνα πάνω στο δίσκο, οπότε πάλι τραγουδούσα "ΤΟ ΞΕΕΕΡΩΩΩΩ, ΤΟ ΞΕΕΕΕΡΩΩΩ, ΤΟ ΞΕΕΕΕΕΡΩΩΩΩ", εμπλούτισα ωστόσο το ρεπερτόριό μου μ' εκείνα τα τραγούδια της αθώας εποχής των 60s.
Εννοείται ότι θεωρούσα ΔΕΔΟΜΕΝΟ πως ο Πασχάλης και η Αλέξια είναι ζευγάρι και περίμενα ν' ακούσω πότε θα παντρευτούνε.
Ουδέν γνώριζα περί Αλίκης Αρβανιτίδη - συζύγου Πασχάλη κι έφαγα ξενέρωμα μετά, επιπέδου "μου πέφτει το παγωτό - πατούσα σε λακούβα, μόλις το 'χω ανοίξει".

Καλά, αυτό σίγουρα ήταν δώρο από κάποιον pervert οικογενειακό φίλο. Περιέχει τις μεγάλες επιτυχίες "Ου γκα γκα μπου μπου γκι" και "Μονομαχία στις Σέρρες μάντρες". Η πρώτη επιτυχία είναι γνωστή στο πανελλήνιο. Η δεύτερη είναι ένας διάλογος ανάμεσα στον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου, που προσπαθούν να δούν τί θα πιούν. Ουίσκι έλεγε ο Χάρρυ με τη φωνή του Αντρέα, τεκίλα με τη φωνή του Καραμανλή. Επειδή το σόι μου ήταν (ορισμένοι είναι ακόμα) παπανδρεϊκό και είχα υποστεί βαριά πλύση εγκεφάλου, νόμιζα μέχρι τα 15 ότι η τεκίλα ήταν κάτι κακό. Ε, μετά ανακάλυψα τις μαργαρίτες.


Πού και πού, όταν ερχόταν κανένας άνθρωπος επίσκεψη (για βράδυ μιλάμε πάντα), έβαζαν οι δικοί μου το δίσκο με τις επιτυχίες της Μαίρης Λίντα, να παίζει στο μπαγκράουντ, όσο μασούσαμε τις μπριτζόλες. Για κάποιο λόγο που δεν ήξερα τότε, αυτός ο ήχος μ' ανάγκαζε να πλησιάσω το αριστερό ηχείο του πικάπ, να κολλήσω το αυτί μου και να επεξεργαστώ τη μελωδία. Δυο λέξεις: Μανώλης Χιώτης.
Δεν ξέρω αν ισχύουν οι αστικοί μύθοι περί Χέντριξ/Γκάλαχερ/Χιώτη.
Ξέρω, όμως, ότι αυτό το μπουζούκι "απενοχοποίησε" άμεσα στο μυαλό μου την ελληνική λαϊκή μουσική.
Έστω, το ελληνικό "κεκαλυμμένο" μάμπο.


Δεν την ήξερα την κυρία. Ούτε τώρα θυμάμαι ποιά είναι. Μπορεί να ήταν απλώς μια Ιταλίδα (αριστερόχειρας) που φωτογραφήθηκε γι' αυτό το δίσκο - ποτ πουρί ιταλικών επιτυχιών.
Τον έβαζα να παίζει τις ώρες που μ' έπιανε το grandeur μου (από μικρή βλαμμένη) κι ανοιγόκλεινα το στόμα μου, προσπαθώντας να "πιάσω" τις άγνωστες λέξεις και να τις προφέρω σωστά. Νόμιζα ότι μάθαινα ιταλικά. Λινγκουαφόν for dummies με Τζίμι Φοντάνα.
Σε κάθε περίπτωση, τα ιταλικά τραγούδια είναι από τα πιο ερωτικά που υπάρχουν στον κόσμο ετούτο και δε σηκώνω κουβέντα.
Σαπόρε ντι σάλε, σαπόρε ντι μάρε. Ρίο μάρε.

Αυτός ο δίσκος αγοράστηκε στην Αθήνα, το καλοκαίρι που ήμανε 10 χρονών και θα πηγαίναμε με τους γονείς μου στη Γαλλία κι επειδή είχα επίπεδο από τότε, ήθελα όλες τις κινηματογραφικές επιτυχίες της Αλίκης (του Δημήτρη όχι και τόσο), για να μπορώ να τις τραγουδάω σπίτι, χωρίς ν' αναγκάζομαι να βλέπω παράλληλα και την κάθε ταινία. Ήθελα π.χ. να τραγουδήσω (μόνη μου, επαναλαμβώνω, στο σαλόνι), το "Θα κεντήσω πάνω στου αλόγου σου τη σέλα", χωρίς να βάλω να δω το "Η νεράιδα και το παλικάρι".
Ο δίσκος εξυπηρετούσε και αντίστοιχες ανάγκες αγοριού της ηλικίας μου, π.χ. αν ήθελε να τραγουδήσει "Εγώ 'μαι του βαρκάρη γιος", αλλά τα παιδιά που κάναμε παρέα ήταν νορμάλ, οπότε δε χρειάστηκε.

Αυτά περνούσες, όταν είχες τουλάχιστον έναν παππού στην αντίσταση, έναν πατέρα στο Πολυτεχνείο κι ένα θείο στη νεολαία ΠΑΣΟΚ. Πράγμα εύκολο, αν καταγόσουν από την Κρήτη. Δε θυμάμαι ούτε μισό τραγούδι απ' αυτό το δίσκο. Καταρχάς μ' έσκιαζε η το εξώφυλλο. Κατά δεύτερον είχα δει τη Φαραντούρη στην τηλεόραση και φανταζόμουν ότι στο σπίτι της ξεχείλωνε ακόμα περισσότερο, προς τα πάνω και προς τα πέρα και ότι αυτή ήταν η αιτία που ο Χυτήρης είχε μικρύνει έτσι. Επίσης, δε μ' αρέσει η χροιά της και πέστε να με φάτε.

Hello, darkness, my old friend. Hello, Mrs Robinson.
Χαλόου γενικώς. Αυτός ο δίσκος δύο καλά μου έκαμε:
Πρώτον, μ' έμαθε ν' ακούω κιθάρα.
Δεύτερον, μου έμαθε ότι το "Mrs Robinson" ΔΕΝ είναι των Beatles. Μια κι όξω.

Είχα αρχίσει να μαθαίνω αγγλικά. "People talking without speaking". Η παιδική ανάμνηση του τότε δυσνόητου στίχου μού κατέστησε σαφές - πολύ αργότερα - τί χαρακτηριστικό θα ήθελα να έχουν οι κοντινοί μου άνθρωποι. Ό,τι έλεγε ο ποιητής.


Ομοίως με τα "Νέγρικα". Πόσο να πιάνει στο e-bay άραγε;

Είχα ξεκινήσει το Ωδείο. "Να παίρνετε δίσκους και κασέτες, το παιδί πρέπει ν' ακούει κλασική μουσική". Δε φταίω εγώ που ο μοναδικός ραδιοφωνικός σταθμός του Ηρακλείου έπαιζε κυρίως Λίτσα Διαμάντη και Καίτη Γαρμπή. Η κλασική παιδεία έμεινε (διπλής ανάγνωσης).

Ο Κώστας Τουρνάς δε με διέψευσε ποτέ. Ακόμα και μετά τους Poll. Μπορεί τα "Άνθρωπε, αγάπα" και τα "Έλα, ήλιε μου" να παραήταν χίπικα για τα γούστα μου και να μην μ'ενθουσίαζαν τόσο, ώστε να γίνω τεράστια φαν, αλλά τα χρόνια πέρασαν, το μαλλί - λασπωτήρας έμεινε, κι επιπλέον ο άνθρωπος έγραψε και ερμήνευσε τα εξής έπη: "Δεν το ξανακάνω σε autobianchi", "Όμορφη" (που, νταξ, πιστεύω ότι κάποια σαν εμένα είχε στο μυαλό του όταν το έγραφε, αντικειμενικά πάντα) και, φυσικά, το "o Αχιλλέας απ' το Κάιρο", από τα ελάχιστα τραγούδια της εποχής που έθιγαν το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας και του συνακόλουθου κοινωνικού αποκλεισμού.
Άσχετο, το αγγελάκι στη μέση του "Ο" στο δίσκο δεν είναι σαν αυτά που κολλούσαμε στους τοίχους του δημοτικού τα Χριστούγεννα ή μόνο εγώ θυμάμαι ό,τι να 'ναι;

Το "Παραδέχτηκα", σε μουσική Γκόραν Μπρέγκοβιτς (το OST της ταινίας "Ο καιρός των τσιγγάνων") και σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου, κυκλοφόρησε το 1991. Ένα από τα λίγα καλά που συνέβησαν επί πρωθυπουργίας του επίτιμου (δε γράφω ονόματα, μην πέσουν οι σέρβερς).
Θυμάμαι ποιός φίλος του πατέρα μου μας το έφερε δώρο, στη γιορτή του. Έχω να τον δω πολλά χρόνια, αν τον πετύχω πουθενά τώρα που βρίσκομαι στην Κρήτη, θα τον ευχαριστήσω αναδρομικά.

Χάλκινα, ρυθμός, κρύσταλλο η Άλκηστη, δε μπορούσα να διανοηθώ, βέβαια, πώς τα πράγματα θα ήταν καλύτερα, αν η "χαρά" δεν ήταν φερ' ειπείν, μια καινούργια Μπάρμπι ή μια τούρτα σοκολάτα, αλλά ένα "οικόπεδο". Η Λίνα όμως, τα έλεγε αυτά από τότε, έτσι, κοψοφλέβικα και γκρινιάρικα για μερικούς, προφητικά και στοχαστικά για κάποιους άλλους.

Πάσχα, 6η δημοτικού. Πήγαινα βόλτα με τη μάνα μου, να πάρουμε λαμπάδες για τα βαφτιστήρια (έχουμε περίπου όσα ο επίτιμος). Κάποιος συμμαθητής είχε φέρει ν' ακούσουμε στο σχολείο μια κασέτα μ' αυτούς τους Σουηδούς - και καλά διαδόχους των ΑΒΒΑ (κλάμα).
Πήγα στο ένα από τα δύο δισκάδικα που υπήρχαν τότε και αγόρασα αυτόν, καθώς και τον από κάτω:

Γύρω στα 10 χιλιάρικα και οι δύο.
Ως προς τους Ace of Base, αν και ο ήχος τους ήταν κάτι ανάμεσα σε συνθεσάιζερ ταβέρνας και ενορχήστρωση βοηθού του βοηθού του μαέστρου του Prince, κάπως μου άρεσε αυτή η "electropop", που ήταν εύπεπτη, σα ρυζάλευρο, για παιδάκι δημοτικού. Αυτό έβαλε τις βάσεις για να φτάσω στους Prodigy το '96 (facepalm).
Ως προς τη Μαράγια, τότες διάβαζα "Κατερίνα" φανατικά, όπου γραφόταν διθύραμβοι περί της φωνής της (ότι "κάλυπτε" οκτώ οκτάβες - μεταξύ μας, σιγά μην κάλυπτε και το Παγκράτι) και γενικώς επειδή είχε διασκευάσει το "Without you", είχανε λυσσάξει όλες (οι άφωνες) στο σχολείο να το τραγουδάνε, ενώ εγώ που 'κανα και φωνητική είχα τους λόγους μου, να πάρω το δίσκο και να κάνω τις πρόβες μου στο σπίτι.

Εννοείται ότι όλες αυτές οι "πρόβες" γινόταν απουσία οποιουδήποτε ζωντανού οργανισμού μέσα στο σπίτι, αλλιώς θα έπεφταν οι μούτζες σαν το χαλάζι.

Τα Χριστούγεννα του '94 μάς έφερε ένας φίλος μας δώρο το "Χαμόγελο της Τζοκόντας". Επειδή την είχα δει στο Λούβρο, γνώριζα ότι δεν επρόκειτο απλά για κείνο το σπαστικό σοκολατάκι με την μαύρη σοκολάτα απέξω, που χάλαγε όλο το νόστιμο κριτσανιστό καφέ "απομέσα".

Με το Χατζιδάκι δεν είχα ιδιαίτερες σχέσεις (είπαμε, Γαρμπή έπαιζε κυρίως ο ραδιοφωνικός σταθμός του Ηρακλείου) και ο ντουβρουτζάς που υπέστην από το άκουσμα ήταν ο αναμενόμενος. Εκείνη την εποχή ήταν πολύ της μόδας ο συγκεκριμένος δίσκος, υπό την έννοια του "δώρου" σε εκδήλωση/γιορτή. O Μάνος είχε πεθάνει σαν σήμερα, 15 Ιουνίου, του 1994. 

Αντί για φοντανιέρα, που ήταν εξίσου της μόδας, ο άνθρωπος "μας έφερε το Μάνο στο σπίτι". Από τότε παράτησα κείνη την αυτοβιογραφία του Θεοδωράκη που είχαμε σπίτι, καθώς και κάθε προσπάθεια να παίξω ο,τιδήποτε δικό του.

Μου είχαν φουσκώσει ένα συννεφένιο μπαλόνι από νότες και μου το είχαν σπρώξει στην αγκαλιά μου, να με χαρακτηρίζει για πάντα. Δεν απαξιώνω το Θεοδωράκη, αλίμονο, αλλά ο Μάνος είναι ο Μάνος κι αναβλύζει κείνη την τρυφερότητα που ποτέ δε βρήκα στα συγκεκριμένα σοκολατάκια, αλλά μόνο στο δίσκο.

Δευτέρα λυκείου. Νέο σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Δίναμε πανελλαδικές εξετάσεις δύο χρονιές. Μία στη δευτέρα λυκείου, μία στην τρίτη. 14 μαθήματα την πρώτη φορά, 9 τη δεύτερη. Ε, δε θέλει πολύ ο άνθρωπος. Το συγκεκριμένο δίσκο τον αγόρασα, όταν πλέον τα cd είχαν μπει για τα καλά στη ζωή μας (δηλαδή κανείς πλέον δεν αγόραζε δίσκους και κασέτες), δε θυμάμαι πόσο τον αγόρασα, αλλά θυμάμαι το λόγο: έβλεπα φα-να-τι-κά "Δυο Ξένους" και σ' ένα από τα πρώτα επεισόδια υπήρχε μία σκηνή με τον Κωνσταντίνο (το μακαρίτη) και τη Μαρίνα, στη σχολή υποκριτικής του πρώτου, όπου "χαλί" ήταν το τραγούδι "Θα πάθεις έρωτα". Τουτέστιν "Σημασία δε μου δίνεις και τρελαίνεσαι, παριστάνεις ότι πίνεις, αλλά φαίνεσαι". Δεν είχαμε τότε youtube, να το βάλω να το ακούσω, να μου περάσει.

Πέραν αυτού, θεωρώ τη συγκεκριμένη αγορά "επιτυχία", διότι περιείχε πολλά από τα καλτ -ίσως- τραγούδια που έπαιζε το μοναδικό κρητικό ραδιόφωνο, που έχω περιγράψει πιο πάνω. Τον "Τηλεφωνητή", τον "Φώσφορο" και άλλα τέτοια που τώρα είναι θαμμένα στις δισκοθήκες των γονιών μας - καλή ώρα.
Κάποιοι στη θέα/το άκουσμά τους ίσως έκαναν "ίου". Εγώ, όχι. Είναι η παιδική μου ηλικία και η εφηβική μου παρόρμηση.


Ο Cohen, καθώς και ο

Dylan, δεν ξέρω πώς βρέθηκαν στη δισκοθήκη αυτή. Μάλλον ήταν μίας από τις θείες μου, που ψαχνόταν περισσότερο (μουσικά) στην εποχή της και, λογικά, μας τα χάρισε.
Δύσκολα πράματα. Διάβαζα "Ποπ και Ροκ", ήξερα ότι ήταν πολύ σημαντικοί καλλιτέχνες και οι δύο, κάπως ο Dylan με κούραζε. Ο Cohen ήταν στο μυαλό μου ένας ποιητής που απλώς απήγγειλε μόνος του.
Οι Beatles, που τους άκουγα όμως μόνο από κασέτες στο δωμάτιό μου, ήταν το πιο καθοριστικό άκουσμά μου και ό,τι δεν έμοιαζε στη μουσική τους, μέχρι τα 14 μου, φαινόταν "περίεργο", άξιο περαιτέρω διερεύνησης, σε κάθε περίπτωση. 
Σημαντική λεπτομέρεια: δεν έχουμε κα-νέ-να δίσκο τους. ΓΙΑΤΙ;


Στο μεταξύ, όπως προείπα, είχαμε αρχίσει ν' αγοράζουμε cd, οι σταθμοί του Ηρακλείου πλήθαιναν, η ποικιλία των ακουσμάτων διευρυνόταν, τα μεγαλύτερα αδέρφια των φίλων μας αγόραζαν Blur, Radiohead, Lenny Kravitz και κάτι μαθαίναμε κι εμείς.
Περνούσα ήδη τη φάση "Τρύπες - μέταλ - Ξύλινα Σπαθιά - διαγώνισμα στην ιστορία τη Δευτέρα, όχι ρε πούστη μου", κάθε φορά που πλησίαζα (πολύ πιο αραιά πλέον) το πικάπ, έψαχνα επίτηδες το συγκεκριμένο δίσκο του Βοσκόπουλου (έρωτας της μάνας μου), να τονε δω με το γυαλιστερό πουκάμισο και να γελάσω μέχρι το επόμενο διαγώνισμα. Δεν ξέρω ούτε ένα τραγούδι, ποτέ δεν τόλμησα να του "βάλω τη βελόνα". Ίσως έπαιζε (ανάποδα ή κανονικά) σατανιστικούς στίχους.


Το τελευταίο lp που αγόρασα, όσο έμεινα στην Κρήτη. "Υπέροχο τίποτα". Γιάννης Αγγελάκας, Γιώργος Καρράς. Τυχαία το βρήκα, σε μια εκκαθάριση που έκανε το ένα από τα δυο παλιά δισκάδικα, όταν είχαν ανοίξει τα virgin και τα metropolis (πρόσφατα έκλεισαν και τα δύο αυτά στο Ηράκλειο και παρέμειναν μόνο τα παλιά δισκάδικα).

Μου άρεσε, πριν πάω στην Αθήνα για τις σπουδές, να βάζω ν' ακούω το "Είδα έναν άντρα να πέφτει, αλλά δεν πρόλαβα να κάνω ευχή".
Νόμιζα, γυναικουλίστικα, ότι ήταν αστεία εκδικητικό (πρός ποιόνανε, μωρή;). Τελικά ήταν κι αυτό ένα ποίημα του Αγγελάκα.

Οι δίσκοι μας είναι μια εκατοστή. Όχι παραπάνω. Άσχετοι μεταξύ τους. Μια ανερμάτιστη δισκοθήκη, που ποτέ δεν κατάφερα (δεν ασχολήθηκα) να φτιάξω όπως την ήθελα. Αρκέστηκα στην κασέτα και το cd. Και πλέον ούτε τα cd μου δε βρίσκω, γιατί τα δάνεισα/μετακόμισα/κάπου τα παράχωσα.

Ξεκίνησα ν' αγοράζω πάλι δίσκους, πριν μερικούς μήνες. Δεν έχω πικάπ στην Αθήνα. Τους αγοράζω,
τους αγγίζω και χαμογελάω. Ο τελευταίος, 7ιντσος, δώρο της φίλης μου της Λ, από το live των Playground Noise στο Six D.O.G.S. τον περασμένο Μάρτιο:



Επιστρέφω στο βινύλιο. Όποιος θέλει, ας έρθει, μαζί. Για παρέα.

35 36 37 38