01 02 03 Dear All, I've got some news: "To ντάμπλγιου εδώ ψηφίζει;" 04 05 15 16 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 31 32 33

"To ντάμπλγιου εδώ ψηφίζει;"

34

Ντίαρ ολ,

Την Κυριακή 6 Μαΐου, συμμετείχα κι εγώ στη «γιορτή της δημοκρατίας», ως δικαστική αντιπρόσωπος σε κάποιο εκλογικό τμήμα του Ηρακλείου Κρήτης. Κάνω εκλογές ως γραμματέας ή αντιπρόσωπος απ’ όταν ήμουν ακόμα ασκούμενη, το 2006. Δυο φορές έχει τύχει να διοριστώ αναπληρωματική (καναπές, σειρά στο λάπτοπ, σπιτικό φαΐ, διότι πάντα κάνω αίτηση να διοριστώ στην Κρήτη) και τις άλλες τρεις έχω κάνει απ’ όλων των ειδών τις εκλογές, δημοτικές και νομαρχιακές (τότε), εθνικές, ευρωεκλογές.

Ένας βασικός λόγος για τον οποίο υποβάλλω κάθε φορά αίτηση προτίμησης διορισμού, είναι η αποζημίωση του αντιπροσώπου, που τις καλές εποχές μπορεί να έφτανε και το 1200άρι. Ένας άλλος λόγος είναι ο «χαβαλές» των εκλογών, με την έννοια ότι, σε ένα κράτος με μηχανοργάνωση επιπέδου «οι δικαστικοί αντιπρόσωποι πρέπει να παρουσιαστείτε στον Εισαγγελέα Πρωτοδικών της έδρας του διορισμού σας αυτοπροσώπως ή με την αποστολή τηλεγραφήματος», είναι τουλάχιστον ενδιαφέρον να μπλέκεις με μελάνια, καρμπόν, εκλογικά βιβλία διαλογής ψήφων, που χρειάζονται ατελείωτη καταγραφή των ονομάτων των υποψηφίων, και άλλες τέτοιες χαρτογιακάδικες χαριτωμενιές του επιστήμονα της θεωρητικής κατεύθυνσης.

Ένας τρίτος λόγος είναι η επιθυμία τήρησης της ακριβούς διαδικασίας ψηφοφορίας και διαλογής των ψήφων, από καθαρή επιστημονική/ «δημοκρατική» διαστροφή: επειδή δηλαδή είχα μια πετριά με το συνταγματικό δίκαιο (ήταν ένα από τα πέντε μαθήματα που μου άρεσαν σ’ αυτή τη σχολή), αισθάνομαι πάντα μια (προσωπική) ικανοποίηση, όταν μπαίνω μέσα στην αίθουσα και επιβλέπω/κατευθύνω τη διαδικασία. A bitch who loves the Constitution, με άλλα λόγια.

Κάθε φορά λοιπόν που έχουμε εκλογές, κάνω αίτηση να διοριστώ στο νομό Ηρακλείου και συγκεκριμένα στο Δημοτικό Διαμέρισμα (πρώην Δήμο) Νέας Αλικαρνασσού, όπου πήγα γυμνάσιο/λύκειο (λόγω οικογενειακής μετακόμισης από το downtown Ηράκλειο στην εξωτική Άνω Αλικαρνασσό). Είναι πολύ βολικό να κάνεις εκλογές σε σχολείο που βρίσκεται 500 μέτρα από το πατρικό σου. Θέλεις π.χ. να πεταχτείς για ένα κατούρημα το μεσημέρι, μπορείς να το κάνεις, έχει ψήσει η γιαγιά σου μουσακά, είναι εύκολο να σου φέρει μια διακριτική γκουμούτσα για κολατσό.

Στις φετινές εθνικές εκλογές ασχολήθηκα με διάφορα πράγματα, τα οποία θα μπουν σε άλλο ποστ για λόγους ενότητας της ύλης, διότι εδώ σεβόμεθα τον αναγνώστη και δεν τον πρήζουμε με ανερμάτιστα λόγια  (Καψούλα – πραγματικότητα, μια σκέση πάθους, με νικητή την πρώτη συνήθως).

Παρέλαβα λοιπόν το διορισμό μου την Πέμπτη πριν από τις εκλογές και την Παρασκευή ξεκίνησα να κάνω τις διαδικασίες «παρουσίασης στον Έφορο των εκλογών» και σε άλλες δημόσιες αρχές. Ο Έφορος των εκλογών είναι αυτός που ζει το δράμα τους σε όλο του το μεγαλείο (αν και – εμπειρικά – η drama queen των εκλογών είναι η προϊσταμένη του κάθε Πρωτοδικείου). Είναι δηλαδή αυτός που επιβλέπει όοοολες τις εκλογικές διαδικασίες και υφίσταται τις ερωτήσεις των δικαστικών αντιπροσώπων, των οποίων το range είναι από: «σταυρός με λαχανί στυλό είναι έγκυρος» έως «πού έχω παρκάρει ρε γαμώτη».

Για να παρουσιαστείς στον Έφορο, τον Εισαγγελέα Πρωτοδικών της έδρας όπου έχεις διοριστεί αντιπρόσωπος και τον Περιφερειάρχη, με σκοπό να πεις «γειαχαραντάν, ανέλαβα καθήκοντα», προβλέπονται οι εξής υπερσύγχρονοι τρόποι:
(α) να πας από κει (σιγά μην πάω κι απ’ το σπίτι τους με φοντάν),
(β) να στείλεις τηλεγράφημα, τηλεφωνώντας στον ΟΤΕ. Το τηλεγράφημα βολεύει πάααρα πολύ, διότι πέραν του cutting edge technology που σπαρταράει μπροστά σου, είναι κλάσεις ανώτερο από το Telex και βέβαια, είναι προσβάσιμο από κάθε τηλέφωνο, σταθερό ή κινητό. Πέραν αυτού δε, πού να βρεις αξιόπιστο περιστέρι/κοράκι να μεταφέρει στις αρμόδιες αρχές το χαρμόσυνο νέο ότι κατέβηκες από το Knossos Palace και ψάχνεις να βρεις μια καλή ταβέρνα να φας βραστή κατσίκα με μακαρόνια, πριν πας να παραλάβεις εκλογικό σάκο.

Την Παρασκευή λοιπόν πήρα τηλέφωνο στο 136, που είναι η γραμμή του ΟΤΕ για τα τηλεγραφήματα – σημειώστε το, δε νομίζω να το θυμούνται ΟΥΤΕ στις πληροφορίες του ΟΤΕ – και είπα τα στοιχεία μου και το τμήμα στο οποίο διορίστηκα. Η υπάλληλος τα έγραψε σε έναν αιγυπτιακό πάπυρο με ένα φτερό τσαλαπετεινού και σινική μελάνη και παρέδωσε τον πάπυρο στον αγωγιάτη. Αυτός το φόρτωσε στο γάιδαρο και το πήγε 38 χιλιόμετρα τουρνέ σε όλες τις δημόσιες αρχές. Φαντάζομαι πως, αν είχε δημιουργηθεί κάποιο πρόβλημα, θα μας ειδοποιούσαν με φρυκτωρίες.

Λάθος. Ενώ δεν είχαν φτάσει τα τηλεγραφήματα στην Έφορο μέχρι τις 7 το απόγευμα, κανένας δεν αγχώθηκε που δεν είχαν παρουσιαστεί π.χ. 350 από τους 550 δικαστικούς αντιπροσώπους και οι αρχές θα έκαναν εκλογές με τους imaginary friends τους. Ευτυχώς πέρασε μια φίλη μου μια βόλτα από το Πρωτοδικείο, δήλωσε τα στοιχεία μου και βρήκε τα ονόματα της εφορευτικής επιτροπής, για να γνωρίζω ποιος θα πλήρωνε τη νύφη τα ξημερώματα της Κυριακής.

Το Σάββατο το πρωί κατέβηκα στο Δήμο Ηρακλείου, για να παραλάβω το τηλέφωνο με το οποίο θα πραγματοποιείτο η «ασφαλής μετάδοση των αποτελεσμάτων στο Υπουργείο Εσωτερικών», διότι το τμήμα μου συγκαταλεγόταν στο δείγμα 5.000 τμημάτων με βάση το οποίο θα γινόταν μια πρώτη εκτίμηση των αποτελεσμάτων από το Υπουργείο. Το πρότζεκτ αυτό τιτλοφορείται «Σύστημα ασφαλούς μετάδοσης αποτελεσμάτων S.R.T.», σα να λέμε Operation Witchcraft. Η υπάλληλος του Δήμου μου ανακοίνωσε ότι «θα παραλάβετε και τηλέφωνο» σα να μου ‘λεγε «μισό να έρθει ο Ομπάμα να σας δώσει τους κωδικούς για τα πυρηνικά, βγάλτε ένα ποστιτ να σημειώσετε».
Πήρα το κουτί, το άνοιξα και βρήκα μέσα ένα σάμσουνγκ slide-up, από αυτά που παίρνουμε στη γιαγιά μου για να βλέπει καλά τα γράμματα. Κακώς περίμενα κι εγώ κανένα υπερσύγχρονο σύστημα τύπου «δορυφορικό τηλέφωνο», με τα encryption codes του, τα σέα και τα μέα του (να κόψω το Homeland από την επόμενη σαιζόν, έχω υποστεί σοβαρή διαστρέβλωση της πραγματικότητας). Με εμπιστευτικό ύφος μου είπε «σας παρακαλώ, φορτίστε και ενεργοποιήστε το μέχρι το μεσημέρι, για να το εντοπίσει το Υπουργείο» και με εξίσου εμπιστευτικό ύφος της απάντησα «μείνετε ήσυχη, θα το προσέχω σα νεογέννητο λευκό τιγράκι, μη χάσει τα ίχνη μου το Υπουργείο και μ’ αρχίσει στα μένσιον ο Γιαννίτσης στο τουήτερ».
Τους εκλογικούς σάκους τους είχαν πάει στα τμήματα, προφανώς νοικιάζοντας γερανοφόρα οχήματα, διότι με τα ψηφοδέλτια των 27 υποψήφιων συνδυασμών κάθε σάκος ζύγιζε σαν έφηβος τρικεράτοπας. Φτάσαμε στο τμήμα με τον πατέρα μου, τη Χ και την Κ, φτιάξαμε το χώρο, τοποθετώντας το παραβάν στην κάτω γωνία της αίθουσας (για να μη μπαίνουν όλοι μέσα κατευθείαν, διότι έχει ξανασυμβεί). Διαμορφώσαμε τα θρανία με τρόπο, ώστε να βλέπω τι γίνεται περιμετρικά, να ελέγχω και να βγάζω τη μπιτσοσύνη μου προς πάσα κατεύθυνση, για την εξασφάλιση του αδιάβλητου της διαδικασίας.
Μετά πήγαμε και σ’ άλλο σχολείο, να φτιάξουμε την αίθουσα της Χ, η οποία διέθετε και καρέκλες με μαξιλαράκι, για να μην πιαστεί ο ποπουδίνος της Μαρίας – Αντουανέτας, ενώ εμείς τα λαϊκά κορίτσια, που αναλάβαμε τμήμα στη γειτονιά μας, είχαμε σχολικές καρέκλες από ξύλο ιτιάς – ιτιάς λουλουδιασμένης, να μας θυμίζει τις ένδοξες σχολικές ώρες της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Τα ψηφοδέλτια τ’ απλώσαμε σε κάθε τμήμα και τον υπόλοιπο σάκο τον πήραμε καθεμιά στο σπίτι, για να συμπληρώσουμε τα βιβλία ψηφοφορίας. Να μαζέψουμε υπογραφές από του χρόνου να μπαίνει το εκλογικό υλικό σε τσάντες Harrods, διότι με το σακί της ελιάς δουλειά δε γίνεται.

Μετά το φαΐ ξεκινήσαμε να συμπληρώνουμε τα βιβλία. Ο προβλεπόμενος από τη νομοθεσία τρόπος είναι η καταγραφή με το χέρι (μέχρι να κουλαθείς): όλων των συνδυασμών, όλων των ονομάτων των υποψηφίων, συνολικά έξι φορές, σε τρία διαφορετικά βιβλία, ώστε να γίνει στα δύο από αυτά η διαλογή των ψήφων και των σταυρών και στο τελευταίο να καταγραφούν τα τελικά αποτελέσματα, για να ενημερωθούν το Πρωτοδικείο, η Περιφέρεια, η Αντιπεριφέρεια, ο Δήμος, ο Τσακ Νόρις και ο Παπα-Στρούμφ. Εκτός από αυτά είχαμε να συμπληρώσουμε και τέσσερα τηλεγραφήματα, προς πάσα αρχή, αλλά αυτό το κάναμε στο τέλος της καταμέτρησης.

Επειδή φέτος οι υποψήφιοι ήταν αμέτρητοι, ακόμα και στην επαρχία, σε συνεννόηση με την Έφορο, φωτοτυπήσαμε τα ονόματα με βάση κάτι υποδείγματα που έφτιαξε κάποιος καλός άνθρωπος από τον Άρειο Πάγο και στρωθήκαμε στο τραπέζι της κουζίνας, να τα κολλήσουμε. Στο τέλος της χαρτοκοπτικής το πάτωμα ήταν σα νηπιαγωγείο, χωρίς τις δαχτυλομπογιές και τα παπούτσια της Μπάρμπη. Τελειώσαμε ό,τι κόλλα είχαμε στο σπίτι, ούχου, γιούχου και στικ, σκέφτηκα τη λύση «αλευρόκολλα» κάποια στιγμή (γιατί στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα), αλλά λέω, άσε, έρχεται πείνα, κράτα το αλεύρι, δεν είμαστε για τέτοια.

Κατά τις 9:30 είχα κολλήσει τα πάντα και είχα συμπληρώσει όλα τα στοιχεία πάνω στα βιβλία και τα επιπλέον έντυπα που έπρεπε να παραδώσω στις διάφορες αρχές, ενόσω η Κ αλφάδιαζε ακόμα τα τετραγωνάκια με τα ονόματα των υποψηφίων (σημαντική λεπτομέρεια: παρθένος στο ζώδιο, όλες οι άλλες κάναμε ένα κλαααατς και τα κολλήσαμε όπως όπως).
Κοιμήθηκα στις 12 και ξύπνησα στις 5:15, για να πάω να ετοιμάσω την κάλπη. Στις 6 το πρωί ήρθαν μια κυρία κι ένας κύριος, μέλη της εφορευτικής, βραβεία «φιλοτιμίας» 2012, από τα ελάχιστα άτομα που εμφανίστηκαν στα τμήματα του σχολείου όπου βρισκόμουν. Το μόνο που τους έβαλα να κάνουν ήταν να φτιάχνουν ντάνες με τα ψηφοδέλτια, για να τα δίνουν στον κόσμο. Διότι η φακλάνα η πρώτη στη σειρά δικαστική αντιπρόσωπος, είχε καθίσει κάτω απ’ το παράθυρο, κάπνιζε ένα πακέτο καρέλια την ώρα και είχε χώσει γραμματέα και εφορευτική να κάνουν τα πάντα όλα (ίσως και μασάζ στα πατουσάκια της). Από το ίδιο τμήμα ακούστηκε κάποια στιγμή αργά το βράδυ (την ώρα της καταμέτρησης) και ραδιόφωνο, συγκεκριμένα Βασίλης Καρράς. Γαρύφαλλα δεν είδα να παίζουν. Πάλι μισές δουλειές.

Συνολικά είχα 575 εγγεγραμμένους στον κατάλογό μου συν 70 άτομα ειδικό εκλογικό κατάλογο – οπλίτες από το παρακείμενο στρατόπεδο, σύνολο 645 άτομα, με γεια την τενοντίτιδα, στα ‘λεγα εγώ να γινόσουν φιλόλογος, δε μ’ άκουγες.
Ξεκίνησα τη διαδικασία για να σφραγίσω την κάλπη, η οποία παίρνει ένα λουκέτο στη βάση της και υποτίθεται ότι πρέπει να τυλιχτεί σα «δώρο» με κάτι γάζες, που δε μας είχαν βάλει φέτος στο εκλογικό υλικό (οικονομία στη γάζα έκανε το Υπουργείο) και με ΒΟΥΛΟΚΕΡΙ ΙΣΠΑΝΙΚΟ. Το βουλοκέρι εννοείται ότι έπρεπε να το ανάψεις με λευκό ΚΕΡΙ (αν μας έβλεπε κανένας ξένος θα νόμιζε ότι κάναμε καμιά περίεργη τελετή) και να το στάξεις σε δύο σημεία της γάζας (που δε μας δώσανε) και επιπλέον να το σφραγίσεις με τη σφραγίδα του εκλογικού τμήματος. Επειδή δεν είχα γάζα, είχα πάρει από το σπίτι ένα ρολό σκοινί μπουγάδας, το τύλιξα γύρω γύρω και έλιωσα το κερί πάνω του με αποτέλεσμα να κάψω τον αριστερό μου αντίχειρα. Η διπλανή αντιπρόσωπος, που ήταν πιο μικρή από μένα και είχε βάλει «τα καλά της», δηλαδή ένα εξαιρετικά άνετο κολλητό ΜΠΕΖ φόρεμα (σημείωση: ήμασταν σε παρατημένο τεχνικό λύκειο, όπου κοιτάς απλά τον τοίχο και λερώνεσαι, let alone να καθίσεις 20 ώρες) και ντακούνα αξιώσεων, μου είπε «έλα μωρέ, σιγά που θα βάλω και βουλοκέρι» (δε σου ‘πα κοπελιά ότι αυτό διασφαλίζει την κανονική ροή της διαδικασίας, αλλά είναι ΠΑΡΑΤΥΠΟ να μη βάλεις). Στο κάτω κάτω, αν δε σ’ αρέσει, για να δείξεις ότι δεν άνοιξε η κάλπη, κόλλα δυο αυτοκόλλητα με τη Σέηλορ Μουν πάνω στο σκοινί.
Τελικά μόνο εγώ κι άλλη μία τηρήσαμε τη διαδικασία και μείναμε με το έγκαυμα και το σκοινί στο χέρι (για να μην πω κάτι άλλο).

Από εκλογικούς αντιπροσώπους, εμφανίστηκε μόνο ένας κύριος του ΚΚΕ, ο οποίος ήταν πλήρως συνεργάσιμος και δε δημιούργησε κανένα πρόβλημα, σε αντίθεση με τον καραφλομαλλιά επόπτη τους, που μπήκε μέσα με ύφος «μετενσάρκωση του Πατερούλη meets Ρόζα Λούξεμπουργκ meets Στήβεν Σηγκάλ» κι επειδή τονε θυμήθηκα από κάπου τον ρώτησα «σας έχω γνωρίσει στου Τάδε», που ο Τάδε ήταν δεξιός και ο επόπτης ξίνισε σα ληγμένο ΝΟΥΝΟΥ και μετά του ‘δωσα το φάκελο, να πάει να ψηφίσει να χαθεί απ’ τα μάτια μου, ο ακοινώνητος (μου γέμιζε και τρίχες το τμήμα).

Από τις 07:05 είχα κόσμο, ο οποίος ερχόταν χωρίς σταματημό, δηλαδή κατά τις 8:30 είχαν ψηφίσει ήδη 120 άτομα. Γραμματέας ήταν η αδερφή μου. Εγώ έβρισκα τους ψηφοφόρους στον κατάλογο και τους έδινα φάκελο σφραγισμένο και υπογεγραμμένο κι αυτή τους κατέγραφε στο πρωτόκολλο ψηφοφορίας. Μόλις τέλειωσαν τα μνημόσυνα στην Αλικαρνασσό, κατά τις 9 δηλαδή και έως τις 11, ψήφισαν άλλα διακόσα άτομα, τα οποία ερχόταν με το κόλλυβο στο χέρι, ανά οικογένειες, που φώναζαν μέσα στο τμήμα «Γιώργηηηη, μα ποιόνανε είπαμε ότι θα ψηφίσομε φέτοοοο».

Εκτός από τους εκκλησιαζόμενους, ήρθαν μαζεμένοι κι οι οπλίτες του ειδικού εκλογικού καταλόγου μου, που είχαν βγει με ειδική άδεια και για τους οποίους έπρεπε να συμπληρώνω και ειδικές βεβαιώσεις ότι ψήφισαν.
Οι μισοί από αυτούς που ήρθαν, στο άκουσμα του ονόματός τους από το στόμα μου, προς επιβεβαίωση της ταυτότητάς τους, μου απαντούσαν σε ένα δέκατο του δευτερολέπτου και όσο φωναχτά μπορούσαν «Μάλιστα», σα να μιλούσανε στην υπολοχαγό Νατάσα. Ειλικρινά, δεν ξέρω τι τους κάνουν κει μέσα. Οι περισσότεροι είχαν γεννηθεί μετά το ’90 και ψήφιζαν για πρώτη φορά, οπότε έδινα αναλυτικές οδηγίες: «διαλέγετε τι θέλετε να ψηφίσετε, βάζετε έως τρεις σταυρούς, αριστερά από κάθε όνομα, αν δε θέλετε, δε βάζετε κανένα σταυρό, διπλώνετε προσεκτικά, τοποθετείτε το ψηφοδέλτιο στο φάκελο, τραβάτε την αυτοκόλλητη ταινία, κλείνετε». Δειγματοληπτικά, μερικές ατάκες που εισέπραξα μετά πιο πάνω κατατοπιστικό λογύδριο: «μέχρι τρία ψηφοδέλτια δηλαδή» (facepalm), «μέχρι τρεις σταυρούς σε όποιο σημείο του ψηφοδελτίου θέλω;», «βουλευτές Βέροιας μπορώ να ψηφίσω εδώ ή μόνο τους δικούς σας;». Μπορείς να ψηφίσεις και την Παντμέ Αμιντάλα για γερουσιαστή, αν γουστάρεις, αλλά, αναρωτιέμαι, πού πήγε εκείνο το μάθημα της «αγωγής του πολίτη» που είχαμε στο δημοτικό και μας μάθαιναν για την εκλογική διαδικασία. Ή μόνο οι φύτσουλες τα συγκρατήσαμε αυτά. Ενιγουέιζ.

Οι πιο μεγάλες ηλικίες ήρθαν μέχρι το μεσημέρι, γριές κομμωτηριασμένες με ντεπιές ραφτό, αγκαζέ ο Βρασίδας (σύζυξ), μην τυχόν και την αφήσει ν’ αναπνεύσει και να ψηφίσει ό,τι γουστάρει. Ξεκαθάριζα από την πρώτη στιγμή ότι «αν θέλετε βοήθεια, μόνο εγώ θα μπω στο παραβάν» κι επειδή γυάλιζε το μάτι μου από την αϋπνία, κανένας δεν έφερε αντιρρήσεις. Για να κάνεις βέβαια εκλογές σε τμήμα όπου ψηφίζουν οικογένειες άνω των 4 ατόμων, τουτέστιν σόγια ολόκληρα, πρέπει να είσαι αρκετά κουτσομπόλα από μόνη σου (καλή ώρα), διότι μόνο έτσι δε θα διαγραμμίσεις κατά λάθος τον παππού αντί για τον εγγονό ή τη γιαγιά αντί για την εγγονή. Εμένα είναι η καλύτερή μου, διότι μαθαίνω και τις ηλικίες τους (όσες φορές έχω κάνει εκλογές στη γειτονιά μου έχουν λυθεί πολλές απορίες, π.χ. η γυναίκα του ψιλικατζή είναι όντως πιο μεγάλη απ’ τη συννυφάδα της, κ.λπ.). Ότι ήμασταν στην Αλικαρνασσό το καταλάβαινες βέβαια και μόνο εξ ακοής. Τα μισά ρινγκτόουν ήταν Σφακιανάκης, τα άλλα μισά Τερζής. Όπα.
Στο τμήμα μου ψήφιζαν περίπου 10 μεγάλες οικογένειες της Ν. Αλικαρνασσού και μερικοί ξέμπαρκοι που κατά τύχη έμειναν εκεί (διότι οι περισσότεροι κάτοικοι είναι πρόσφυγες Μικρασιάτες και απόγονοί τους). Έξω από κάθε τμήμα είχαν αναρτήσει το όνομα του 1ου ατόμου του καταλόγου και το όνομα του τελευταίου. Δηλαδή στο δικό μου τμήμα έγραφε από «Καπλ…» έως «Κεχ…». Το μόνο που δε με ρώτησαν όσοι ήρθαν να ψηφίσουν και δεν περιλαμβανόταν στο δικό μου κατάλογο ήταν «αν εδώ ψηφίζει το ντάμπλγιου».

Οι μισοί από αυτούς είχαν έρθει με αυτοπεποίθηση Αντζελίνας Τζολί στο κόκκινο χαλί των Όσκαρ, ότι «αφού εδώ ψηφίζω κάθε χρόνο, σ’ αυτή την αίθουσα, εδώ θα ψηφίζω και φέτος». Οπότε σήκωνα το φρύδι και απαντούσα το τροπάριο β΄ «Λόγω του ‘Καλλικράτη’ υπέστησαν αλλαγές οι εκλογικοί κατάλογοι και προφανώς το επίθετό σας ψηφίζει αλλού». Για ν’ ακολουθήσει η ερώτηση «δηλαδή πού ψηφίζω;». Είκοσι μέρες πριν τις εκλογές είχε ανεβεί το σύστημα «Μάθε πού σκατά ψηφίζεις, να μη σπας το πουλί του αντιπροσώπου», κανένας κερατάς δε φιλοτιμήθηκε να πάρει ένα τηλέφωνο στο Δήμο/ να μπει στο ιντερνέ/να βάλει τον εγγονό του να το ψάξει για να βεβαιωθεί.
Από τις ερωτήσεις συνειδητοποίησα για ακόμα μια φορά, ότι το spelling είναι κάτι που δε μαθαίνεται στο δημοτικό ή τουλάχιστον θέλει συνεχείς επαναλήψεις μετά την αποφοίτηση. Καθόσον ήρθε μία που επέμενε ότι ψηφίζει σε μένα, με επίθετο που ξεκινούσε από «Κρ». Κρ και στη μούρη σου, που θα μου φωνάξεις κιόλας ότι «ε, τότε δεν πάω να ψηφίσω».

Εννοείται πως σε κάθε ερώτηση «και τότε πού ψηφίζω», τους παρέπεμπα στο μπάτσο της εισόδου, ο οποίος πρέπει να με έβρισε αγρίως, αλλά τι να έκανα κι εγώ που ήμουν το τελευταίο τμήμα και όλοι οι προηγούμενοι τους έστελναν «δίπλα» κι εγώ ήμουν το τελευταίο κατά σειρά «δίπλα».

Στις 18:30 μπήκε μέσα ένας μαλάκας που ξεκίνησε να μαζεύει μόνος του τα ψηφοδέλτια, ενώ τα είχαν έτοιμα σε πακετάκια, τα μάζεψε λάθος, έκατσε μέσα στο παραβάν 20 λεπτά και τα μετρούσε να του βγουν 27 και μετά άρχισε να κάνει φασαρία «γιατί δεν υπάρχουν όλα κι εγώ θέλω να τα δω όλα κι ας μην ψηφίσω κανένα». Άρχισα να του εξηγώ ότι, αν λείπει κάποιο, πρέπει να το πει σε μένα, να βρω από άλλο τμήμα ή από το σάκο με τα άχρηστα και έβαλε τις φωνές «σιγά μη σου πω εσένα τι θα ψηφίσω», «να βγουν όλοι έξω και να σου πω, γιατί αλλιώς δεν υπάρχει απόρρητο», «είναι η δουλειά σου να μου έχεις όλα τα ψηφοδέλτια». Οπότε αρχίζω να τον ξεχέζω πατόκορφα, ότι η δουλειά μου είναι να ταυτοποιώ τον κάθε ψηφοφόρο (και κατ’ επέκταση τον κάθε μαλάκα σαν εσένα), που έρχεται να ψηφίσει και να του δίνω το φάκελό του, προσέχοντας να μη «χιονιστεί» η κάλπη. Μπήκε μέσα και η ειδική φρουρός, που άκουσε τις φωνές, και του είπε να σταματήσει να δημιουργεί προβλήματα εκ του μη όντος, οπότε του μάζεψε ο κυριούλης της εφορευτικής ένα σετ ακόμα, του το έδωσε. Και βέβαια, τον κόβω σύριζα ότι ψήφισε Χρυσή Αυγή, γαμώ το θεό του μέσα του μαλάκα, που μας έκανε ολόκληρη φασαρία. Φεύγοντας του είπα «τα νεύρα σας να τα βγάζετε αλλού κι όχι στον αντιπρόσωπο της δικαστικής αρχής» και νομίζω ότι λάγκαρε γιατί μάλλον κατάλαβε ότι είμαι δικαστικός και όχι δικηγόρος, αλλά έτσι, the cruel bitch likes to frighten people. Σιχτίρια.

Μόλις έκλεισαν οι κάλπες ξεκίνησα τη διαλογή με τον εκπρόσωπο του ΚΚΕ και την αδερφή μου, βγάλαμε τα αποτελέσματα των κομμάτων κατά τις 21:30, είχα 17 ψηφοδέλτια της Χρυσής Αυγής και ακύρωσα άλλα 7 ή 8 δικά τους, διότι τα ζωάδια που ήρθαν να ψηφίσουν δε γνώριζαν ούτε να σταυρώνουν σωστά (με σταυρό και όχι με V) και σε αρκετές περιπτώσεις δεν ήξεραν ΚΑΝ ότι έπρεπε να κλείσουν τον φάκελο για να τον ρίξουν στην κάλπη. Φυσικά οι μισοί που ψήφισαν τους νεοναζί: (α) το έκαναν χωρίς να μπουν στο παραβάν, επιδεικτικά, σχεδόν μπροστά μου, (β) ήταν «γυμναστηριάκηδες», (γ) τους θυμάμαι από το σχολείο να μένουν στη β΄ γυμνασίου επί 2-3 χρόνια σερί, (δ) τώρα δουλεύουν στου πατέρα τους το μαγαζί ή ως πορτιέρηδες. Ένας είχε και τατουάζ με τον Ταζ στη δεξιά γάμπα. Να σε χαίρεται η μάνα σου και όλα τα Looney Tunes μαζί.
Σε γειτονιά που έβγαιναν παγίως αριστερά κόμματα, βρέθηκαν πάνω από 20 άτομα να ψηφίσουν Χρυσή Αυγή. Πάνω από 20 άτομα, των οποίων οι γονείς/παππούδες πολέμησαν τους ναζιστές. Που δεν έχουν ανοίξει μισό βιβλίο/εφημερίδα στη ζωή τους. Που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι, αφού δώσουν το ήδη κωλοφτιαγμένο κίτρινο punto στον αδερφό τους, ν’ αγοράσουν ένα Peugeot rallye, για να ρίχνουν κανα ξέκωλο τα βράδια που βγαίνουν με σηκωμένο το γιακά στην παραλιακή του Ηρακλείου.
Κατά τ’ άλλα, τελειώσαμε την όλη διαδικασία κατά τη μία (ήρθε και η Σ να μας βοηθήσει και να μας κατεβάσει με τον εκλογικό σάκο στο κέντρο).



Το βραβείο του μαλάκα το δίνω συλλογικά σε όσους ψήφισαν τους φασίστες δολοφόνους, αλλά θέλω να δώσω και ένα ειδικό βραβείο σ’ αυτόν που ήρθε να ψηφίσει και μου έδειξε την κάρτα με τον ειδικό εκλογικό αριθμό, που μοίραζαν τα ΚΕΠ πριν από 10 χρόνια, για να γνωρίζουμε το συγκεκριμένο αριθμό, τζαστ ιν κέις. Όταν του είπα «αυτό που μου δώσατε δεν είναι επίσημο έγγραφο ταυτοποίησης» μου απάντησε καμαρωτός «το ξέρω, απλά ήθελα να δω αν περνάει σε σας». Κράτησα τα στοιχεία του, γιατί μεγαλώνει και παιδί και καλό θα ήταν να ενημερωθεί η αρμόδια κατά τόπο κοινωνική υπηρεσία.
Αμόλησα το σάκο στο Πρωτοδικείο, το τηλέφωνο στην Αντιπεριφέρεια και τη σφραγίδα στο Δήμο και γύρισα σπίτι, για να επιβεβαιώσω την πληροφορία ότι οι φασίστες δολοφόνοι εξέλεγαν πάνω από 20 βουλευτές και την υποψία ότι πρέπει όλοι: (α) να κοιταχτούμε σ’ έναν ειδικό, (β) να συνεχίσουμε (όσοι το κάνουμε ήδη)/ ν’ αρχίσουμε (όσοι δεν το κάνουν) να ενημερωνόμαστε, να ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΣΤΑΜΑΤΗΜΟ και για ΤΑ ΠΑΝΤΑ, (γ) ν’ αναλογιζόμαστε το πώς διαμαρτυρόμαστε, αν αυτό είναι το νόημα.
Ξύπνησα τη Δευτέρα με πονοκέφαλο μεγατόνων, είδα το βίντεο του αρχιφασίστα με τους δημοσιογράφους, μου ανέβηκε η πίεση στο διακόσα, σκέφτηκα ότι ο πόλεμος πήρε άλλη τροπή και ότι «ο καθείς με τ’ όπλο του», κατά τον Ελύτη, πρέπει να δουλέψουμε, να συνεργαστούμε, να εξαφανίσουμε όλα αυτά τα ρεζιλίκια (σόρι, αλλά η λέξη «φαινόμενα» δεν είναι εύστοχη στην περίπτωση αυτή).


Το μεσημέρι της Δευτέρας γύρισα στην Αθήνα με ελικοφόρο – ιπτάμενο ταξί. Τα χιόνια στον Ψηλορείτη δεν είχαν λιώσει ακόμα, παρά τη ζέστη τόσων ημερών. Τελικά δεν καταφέραμε «να δοκιμάσουμε τη νιότη μας ακόμα μιαν άνοιξη» (αυτό, κατά τον Αναγνωστάκη).

Αλλά δεν τέλειωσε τίποτα ακόμα.




35 36 37 38