01 02 03 Dear All, I've got some news: Οι «Παπαδόπουλοι» 04 05 15 16 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 31 32 33

Οι «Παπαδόπουλοι»

34



Ντίαρ ολ,

Το επώνυμο «Smith» είναι, λέει (σύμφωνα με μελέτη του Ε.Μ.Π., φαντάζομαι), το πιο κοινό επώνυμο στις αγγλόφωνες χώρες, εκτός από την Ιρλανδία, όπου είναι 5ο στην κατάταξη (το καταλάβαμε, δεν θέλετε να είστε Άγγλοι, καθένας όπως τη βρίσκει). Αν δηλαδή οι Smiths ήταν Έλληνες απ’ την Κοζάνη π.χ., θα ονόμαζαν το συγκρότημά τους «Παπαδόπουλοι», ως αντίδραση στα κομπλικέ ονόματα των συγκροτημάτων της εποχής τους (εννοώ στον υπόλοιπο κόσμο, γιατί απ’ ό,τι θυμάμαι – αμυδρότατα – στην Ελλάδα της «αλλαγής», τα συγκροτήματα με την πιο «κομπλικέ» ονομασία ήταν οι Ζιγκ Ζαγκ και Τα Παιδιά απ’ την Πάτρα).

Εμείς οι μπητλικοί, κολλημένοι τύποι, με την αφίσα της κουστουμαρισμένης τετράδας πάνω απ’ το παιδικό/εφηβικό μας μονό κρεβάτι, δυσκολευόμαστε να αποδώσουμε στους Smiths τον τίτλο του «καλύτερου συγκροτήματος που έβγαλε ποτέ τούτη η γης που την πατούμε». Σε κάθε περίπτωση όμως, όσοι το πιστεύουν, πολύ καλώς πράττουν και σίγουρα καταφχαριστήθηκαν το χτεσινό Tribute στο Gagarin 205. Δηλαδή αν εγώ, η μέτρια φαν, γύρισα σπίτι πετώντας, φαντάζομαι τί έκαναν οι devotees.

Με αφορμή λοιπόν τα 25 χρόνια από την κυκλοφορία του άλμπουμ «The Queen Is Dead», με την actual Βασίλισσα της Αγγλίας ακόμα ζωντανή (τόσο δε, ώστε να έχει θάψει νύφη και να έχει παντρέψει και εγγονό), οι CoverLovers συγκέντρωσαν διασκευές των κομματιών του και το Gagarin 205 ανέλαβε να κάνει το πάρτυ.

Φτάσαμε στη Λιοσίων με τη Μ κατά τις 10, την ώρα που έβγαινε το πρώτο συγκρότημα, το οποίο δεν θυμάμαι ποιο ήταν (η Βασίλισσα είναι οχτακοσίων ετών, σε μένα έχει αρχίσει να εκδηλώνεται το αλτσχάιμερ).

Σε ελαφρώς random order (πώς το λέτε σεις εδώ, γιατί ξεχνάω πώς το λέμε εμείς εκεί), εμφανίστηκαν οι:

Egg Hell, ερμηνεύοντας Frankly, Mr. Shankly, όπως «Frankly my dear, I do give a damn, ‘cause its been great listening to you». Ωραία, βαθιά φωνή ο τραγουδιστής, μπορείτε να τον ακούσετε και το Σάββατο που έρχεται, το μεσημέρι, στον Indieground Radio, στην εκπομπή των κ.κ. Soundblender.

Nalyssa Green, νομίζω στο The Queen is Dead και σ’ ένα ακόμα που δεν θυμάμαι. Ήμουν αρκετά απρόσεχτη, γιατί χάζευα το πόσο κούκλα είναι η ίδια, με τη στραφταλιστή της τιάρα πάνω στα κόκκινα μαλλιά της. Εξαιρετική φωνή, πριγκηπική παρουσία.

Ilia Darlin, στο Never Had No One Ever, ή αλλιώς «Κάνε μας την Καρδιά Περίβολο» κι δώσ’ του να θυμάσαι πως κάποτε ήσουν απόξω απ’ το σπίτι του κι ότι ήθελες να μπουκάρεις, ακριβώς όπως ήταν ντυμένη η Ilia, μ’ ένα λευκό φουστάνι, να τον βουτήξεις, να μπείτε στο χιουντάι και να εξαφανιστείτε, μετά από μια σύντομη στάση για πολιτικό γάμο στο κοντινότερο δημαρχείο/κοινοτικό κατάστημα. Oh well, είκοσι χρόνια κράτησε ο εφιάλτης του Moz, είκοσι ήσουν κι εσύ, όταν συντηρούσες αυτή τη φενάκη στη μετεφηβική σου φορμόλη.

Matteus, στο Bigmouth Strikes Again. Ως Ματθαίος ευαγγελίστηκε καλή μουσική. Και πραγματοποίησε στο έπακρο την υπόσχεσή του, δίνοντας μία από τις καλύτερες ερμηνείες της βραδιάς, πηγαίος κι αεικίνητος. Για να χοροπηδάς από χαρά (χαλάλι το κάψιμο της Ζαν ντ’ Αρκ, if you know what I mean).

Tax Collectors, στο The Boy with the Thorn in Ηis Side. Μην ακούτε που βρίζουν τους εφοριακούς, αυτοί ήταν μια χαρά παιδιά, θα χαιρόσουν να περίμενες σε ουρά ΔΟΥ για πάρτη τους, έστω και για έλεγχο Βιβλίων. Έρως ο τραγουδιστής. Έρως σαν αυτόν που ήθελε να ζήσει το αγόρι με το αγκάθι.

Γιος της Αφής, στο Vicar in a Tutu. «Ακουστικός» ο Γιός, νομίζω είπε κι άλλο ένα, αλλά πάλι χάζευα και δε συγκράτησα ποιο ήταν. Αυτά είναι παιδιά προκομμένα, όχι σαν εμένα που μονίμως χάνομαι γιατί ρεμβάζω.

Lumiere Brother, στο Some girls are bigger than others. Ωραίος τύπος, ετοιμάζει άλμπουμ αυτή την περίοδο (δεν έχω άλλα να πω, ναι, το παραδέχομαι, χάζευα πάλι, sue me).

Betty Loop Loop, στο There’s a Light that Never Goes Out. Στη λάιβ ερμηνεία χανόταν κάπως τα μπάσα, σε βάρος των ψηλών, but thats just me (και ποια είμ’ εγώ να μιλήσω, μήπως είμαι κάποια) και σε κάθε περίπτωση μπράβο που πιάσανε το συγκεκριμένο κομμάτι και το άλλαξαν εντελώς.

(Ως προς το καυτό ερώτημα, με ποιόν/ποιάν ήθελες να σε πατήσει διώροφο λεωφορείο, νομίζω πως δεν είναι καιρός για απαντήσεις)

Kid Flicks και Saint Garlics, στο Cemetry Gates. Είναι μακάβριο να πηγαίνεις χωρίς λόγο πού και πού μια βόλτα απ’ το νεκροταφείο; Είναι άραγε θέμα συνοχής και συνέχειας; Και πάλι δεν είναι καιρός για απαντήσεις.

(μεταξύ μας, αρκεί per se το ερώτημα)

Pan – Pan, στο «Some girls are bigger than others», το τελευταίο λάιβ πριν το πάρτυ. Η ώρα που ήθελες να έχεις κάποιον να σου στείλει το μαξιλάρι του κι εσύ να του στείλεις το δικό σου. Αλλά επειδή είσαι ένα κορίτσι μεγαλύτερο από άλλα, σκέφτεσαι μήπως το μαξιλάρι δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, ότι ήταν ένας κομψός τρόπος να σου πει ο Moz ότι, αν είσαι μεγαλύτερη, έτσι θα παραμείνεις για πάντα, μεγαλύτερη, αλλιώτικη, μοναδική και μόνη. Αέρινη διασκευή (ίσως το μαξιλάρι να είναι συννεφένιο, ξερωγω, μπορεί).

Στα ενδιάμεσα των λάιβ έπαιζαν μουσική ο ένας εκ των δύο Laternative, Παναγιώτης Μένεγος και ο Θοδωρής Κανελλόπουλος.

Μετά το τέλος των λάιβ δεν καθίσαμε στο πάρτυ και είπαμε να μαζευτούμε σπίτια μας, γιατί το πρωί είχαμε δουλειές. Αν και κάθε πρωί θα έχουμε δουλειές και θα ξυπνάμε ασθμαίνοντας βαριά, μην τυχόν και δεν προλάβουμε να τις κάνουμε, περιμένοντας ταυτόχρονα να πεθάνει η Βασίλισσα για να αντικατασταθεί – άμεσα – από κάποια άλλη Βασίλισσα ή Βασιλιά.

Η απάντηση σε όλα, είναι να μένει το βασίλειο ακέραιο.

Long live the Kingdom, that is.

Ετικέτες , , , ,

35 36 37 38