01 02 03 Dear All, I've got some news: Όσκαρ ζέβασοφτ. 04 05 15 16 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 31 32 33

Όσκαρ ζέβασοφτ.

34
Ντίαρ ολ,

Το μεσημέρι της Κυριακής, την ώρα που σιδέρωνα – γιατί η προκοπή δεν κρύβεται – βλέποντας ειδήσεις (ούτε ο μαζοχισμός κρύβεται) πέτυχα ένα μικρό απόσπασμα από την κηδεία της Whitney (Houston-she-had-a-lot-of-problems). Παρότι δεν συγκαταλεγόταν ανάμεσα στις αγαπημένες μου τραγουδίστριες, λόγω φωνάρας/ηλικίας/προτέρου ταλαιπωρημένου βίου, κ.λπ. συγκινήθηκα αρκετά. Νταξ, πιο πολύ απ’ όλους τους κατά καιρούς αποβιώσαντες καλλιτέχνες, το Μάικολ το Τζάκσον είχα κλάψει, αλλά το θέμα μας δεν είναι αυτό.

Διότι το ζήτημα «κλάμα και θέαμα» με είχε απασχολήσει το αμέσως προηγούμενο βράδυ του Σαββάτου, όταν έφευγα να πάω στης Θ, η οποία μου είχε πει «φέρε και καμιά ταινία, μπας και δούμε τίποτα». Φυσικά και δεν είδαμε τίποτα, αλλά το θέμα μας και πάλι δεν είναι αυτό. Όπως διάλεγα λοιπόν μερικές ταινίες τύπου «The International» έπεσα πάνω στο «Jeux dEnfants» ή «Αγάπα με, αν τολμάς» ή «Cap ou pas cap» ή με δυο λέξεις, μία από τις αγαπημένες μου ταινίες.

Έτσι ήρθαν στο μυαλό μου οι περισσότερες ταινίες για τις οποίες έχω κλάψει, με διαβαθμίσεις βέβαια (δεν πλαντάζεις το ίδιο μπροστά σε καθετί, π.χ. ταινία/κηδεία/χαλασμένη στο ψυγείο τούρτα).

Ακολουθούν σπόιλερΖ, αν και νομίζω ότι οι περισσότεροι τις έχουν δει και δεν είναι σαν εμένα, που περιμένω συνήθως πρώτα να βγει η ταινία, μετά να πάρει το πρωτάθλημα η Πανάθα και μετά να τη δω (στοκάρω δηλαδή και βλέπω μαζικά ανά 5 χρόνια κατά μέσο όρο).


Amen
, του Κώστα Γαβρά:
Δε με συγκίνησε τόσο η στάση του Γερμανού αξιωματικού των
SS, που κατάλαβε ότι: (α) το 3ο Ράιχ είναι κακό, (β) οι επιστημονικές ανακαλύψεις που του ανέθεσαν να πραγματοποιήσει στο πλαίσιο της υπηρεσίας του θα χρησιμοποιούνταν για την αθρόα εξόντωση εβραίων (γ) ο Πάπας ήτανε μαλάκας κι ευθυνόφοβος (σόρυ κιόλα, το αλάθητό μου μέσα), όταν τον ενημέρωσε για τα (α) και (β). Με συγκίνησε όμως η στάση του νεαρού ιησουίτη παπά, τον οποίο υποδύθηκε ο Ματιέ Κασοβίτς, ν’ ασχοληθεί με την υπόθεση που έφερε στο Βατικανό ο Γερμανός αξιωματικός και βέβαια, στο τέλος, να κολλήσει πάνω στο ράσο του το κίτρινο αστέρι των εβραίων, να μπει εθελοντικά σ’ ένα τρένο για ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης και να εξοντωθεί εκεί.

Βαθμός συγκίνησης: 7/10, δάκρυ: κι απ’ τα δύο μάτια, χαρτομάντιλο: 1. Αυτοσυγκράτησις.




· La vita è bella, του Ρομπέρτο Μπενίνι: Την είχα δει το ’97 σ’ ένα συνοικιακό σινεμά του Ηρακλείου, που – ευτυχώς – είχε κάτι τεράστιες πολυθρόνες, όπου βούλιαζες αναπαυτικά και ξεχνούσες κάπως την κατάθλιψη που σου ‘φερνε, πέρα από την πλοκή, η σκηνή του θανάτου του Guido, που συνέβαινε μ’ ένα απλό «μπαμ», out of sight, χωρίς σημασία, μιας και ο πόλεμος είχε πια τελειώσει. Ο Guido είχε κρύψει και δασκαλέψει το παιδί του, για να σωθεί, μέσα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, πριν γίνει το μάλε βράσε, την ώρα που ερχόταν ο αμερικανικός στρατός και οι Ναζί καθάριζαν όποιονα έβρισκαν εύκαιρο.

Βαθμός συγκίνησης: 8/10, δάκρυ: κορόμηλο επί 5λεπτο, ήταν κάτι συμμαθητές μαζί μου, περίμεναν, μου πέρασε, μετά πήγαμε Goodys, έφαγα ένα κλαμπ, όλα ok. Επί 5 χρόνια είχα την αφίσα της ταινίας πάνω από το κρεβάτι μου, στο φοιτητικό μου δωμάτιο.


· Amélie, του Ζαν – Πιερ Ζενέ: Η Αμελί είναι ένα freak. Yet, we’re all freaks. Ειδικά εγώ. Σ’ αυτή την ταινία ήταν όλα συγκινητικά, αλλά από υπαρξιακής/υποκειμενικής – πρωτίστως – άποψης. Η Αμελί είναι μελαχρινή, σαν εμένα, φορούσε κόκκινο κραγιόν, όπως εγώ, της άρεσε το πράσινο το βατραχί, όπως εμένα, σοκαρίστηκε με το θάνατο της Lady D, όπως κι εγώ, της άρεσε να βυθίζει το χέρι της σ’ ένα σακί με όσπρια, όπως κι εγώ, δεν μεγάλωσε «σαν κανονικό παιδί» γιατί «δεν ήταν κανονικό παιδί» όπως κι εγώ, πάσχει από συναισθηματική δυσλεξία, όπως κι εγώ και δεν περιγράφω άλλο γιατί δε θέλω να σας φρικάρω. Άλλο. Η σκηνή που μ’ έκανε να κλάψω ήταν εκείνη που αυτή φτιάχνει μια δαμασκηνόπιτα κι εκεί που φαντάζεται διάφορα της χτυπάει το κουδούνι ο Ματιέ Κασοβίτς (όπου δάκρυ στη ζωή μου, να ‘σου ο Ματιέ) και μετά φιλιούνται και πιο μετά κάνουν βόλτες στο Παρίσι με το μηχανάκι του Ματιέ.

Βαθμός συγκίνησης: 9/10, Δάκρυ: κάμποσο, με ύφος «ασταδγιάλα μεσημεριάτικο», είχα σουφρώσει και χείλια, Χαρτομάντιλα: 4 (πολλή μύξα). Όποτε την ξαναβλέπω ξανακλαίω την ίδια στιγμή. I know, I’m a freak and I’m not afraid to say it.


· Milk, του Γκας Βαν Σαντ: Η ιστορία του Harvey Milk, του γκέι ακτιβιστή, του οποίου η πορεία σημάδεψε το γκέι κίνημα, στις ΗΠΑ και τον υπόλοιπο κόσμο. Παράγοντες υψηλής συγκίνησης: η συγκλονιστική ερμηνεία του Σον Πεν, η εύστοχη σκηνοθεσία, η εναλλαγή των πολύχρωμων εικόνων ευτυχισμένων ανθρώπων, το υψηλό ιδανικό της ισότητας των ανθρώπων, ο αγώνας για την εδραίωση του γκέι κινήματος, η διεκδίκηση των θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων, η δολοφονία του Milk. Ήταν απόγευμα Σαββάτου, είχε νυχτώσει ήδη, είχα πιάσει το μπράτσο του καναπέ και σπάραζα με λυγμούς. Από τότε είπα ότι δε θέλω να ξαναχάσω gay parade στην Αθήνα ή όπου αλλού είμαι.

Βαθμός συγκίνησης: 10/10 (ένεκα η ευαισθησία στο θέμα «διαφορετικότητα και σεβασμός», Δάκρυ: Πηνειός, Χαρτομάντιλα: νομίζω σκουπίστηκα στο ριχτάρι.



· Jeux dEnfants, του Γιαν Σαμιουέλ: Βέλγιο, αγόρι, κορίτσι και καλά φίλοι κιέτς, διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, πείσματα, ένα κατιτίς να πλανιέται από το πρώτο βλέμμα μεταξύ τους, εσώρουχα πάνω από τα ρούχα για πλάκα, γάμοι με άσχετους, για πλάκα, όλα παιδιάστικα παιχνίδια. Φιλιά κάτω απ’ τη βροχή, ύστερα μπήκαν σε μια οικοδομή κι πνίγηκαν στο υγρό τσιμέντο, αχώριστοι για πάντα. Σε αβάν πρεμιέρ το είχα δει, στο IFA, σοκαρίστηκα, γιατί τραβιόμουν επί έτη μ’ ένα γκόμενο κατά παρόμοιο τρόπο (αν εξαιρέσεις ότι ποτέ δεν έχασα κανένα μεταξύ μας στοίχημα, για να βγω έξω με το σουτιέν πάνω απ’ τη μπλούζα). Τρε σοκέ, αποφάσισα ότι δεν ήθελα να θαφτώ στα τσιμέντα κι έκαμα τα κουμάντα μου.

Βαθμός συγκίνησης: 8/10, η ζωή μου όλη, είναι μια ευθύνη, όλα μου τα παίρνει, είχε έρθει η ώρα να της δώσω κι εγώ το κατιτίς μου, Δάκρυ: απροσδιόριστο μπούκωμα, ανέβαινα την Ιπποκράτους τρε σοκέ, δε νομίζω να έκλαψα κανονικά, Χαρτομάντιλα: γι’ αυτά που ακολούθησαν 3 μήνες μετά την προβολή. Έλα καμιά μέρα για καφέ, να στα πω, αν δε βαριέσαι.



Πάνω απ’ όλα:

· Ο Νονός, Παρτ Θρη, του Φράνσις Φορντ Κόπολα: κει που λέει στη Μαίρη Κορλεόνε ο Βίνσεντ «Love someone else» κι αυτή πάει στον πατέρα της και του φωνάζει απεγνωσμένη «Γιατί μου το ‘καμες αυτό» και μετά κατεβαίνουν όλοι μαζί τα σκαλιά της Όπερας του Παλέρμο κι αυτή συνεχίζει να φωνάζει κι εσύ νομίζεις ότι, ok, κανείς δε θα πεθάνει, τη γλίτωσε το Κορλεοναίικο, μπουμ, να τη η σφαίρα στον ώμο του Νονού και στην καρδιά της Μαίρης, πάρτηνα κάτω. Δε λέω, αταλάντου η Σοφία Κόπολα μέχρι τότε, αλλά κάτι που τηνε χώρισε ο Άντις ο Γκαρσίας, κάτι που έβλεπε ότι οι επιλογές της οικογένειας τής χαλούσαν τη σούπα, κάτι που πήγε σαν τα κρύα τα νερά, από σφαίρα που προοριζόταν για τον πατέρα της (που ‘χε χάσει ό,τι γυναίκα στ’ αλήθεια αγαπούσε), κάτι απ’ όλα θα σ’ έκανε κι εσένα να σπαράξεις. Έτσι, για να μη με λες υπερβολικιά. Έστω δηλαδή ότι σε χώριζε ο Άντις ο Γκαρσία, για όποιο λόγο και να το ‘κανε, δε θα θελες δυο χρόνια σ’ ένα rehab; Άκου που σου λέω.

Βαθμός συγκίνησης: 7/10, Δάκρυ: για το δράμα όλου του σογιού (σα δικούς μου ανθρώπους τους νιώθω τους Κορλεοναίους), Χαρτομάντιλα: ρολό κουζίνας. Απολέπιση στη μύτη. Ούτε μετά από 10ήμερο συνάχι.

Όσοι τις έχετε δει, νομίζω ότι μια κάποια συγκίνηση θα τη νιώσατε, από μνήμης, έστω. Εκτός αν η καρδγιά σας είναι από πέτρα/ δε συμπαθείτε τους γαλλόφωνους/ χεστήκατε για τον ανθρώπινο αγώνα για την ισότητα/ σας είχε πάρει ήδη ο ύπνος στον καναπέ και χάσατε τα ¾ κάθε ταινίας.

Αλλά μιας κι άρχισα με τη Whitney, ας αναφερθώ συνοπτικά και στις κηδείες στις οποίες έκλαψα, ήτοι: (α) Αλίκη Βουγιουκλάκη, (β) Ρίτα Σακελλαρίου και θα το κλείσω εδώ το θέμα, να πούμε και τίποτα ευχάριστο, όπως π.χ. ότι μάλλον μπαίνει η άνοιξη σιγά σιγά.

Ας μη συγκινηθούμε, όμως, γι’ αυτό. Ας πάμε καλύτερα να περπατήσουμε.

Ετικέτες , , ,

35 36 37 38