01 02 03 Dear All, I've got some news: Δώσε και σε μένα, μπάρμπα. 04 05 15 16 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 31 32 33

Δώσε και σε μένα, μπάρμπα.

34

Ντίαρ ολ,

Στις γιορτές έχει δεκάδες πράγματα να κάνεις, στη λίστα υποχρεώσεων/δραστηριοτήτων συνήθως κυριαρχούν τα τραπεζώματα, οι κατανάλωση αλκοόλ, κανένα χαρτί για να μπει καλά ο χρόνος, ο ακατάστατος αλλά μπόλικος (για όσους μπορούν) ύπνος, το φαΐ (το ξαναείπα, αλλά όσες φορές κι αν το πω, πάλι δε θα φτάσει να περιγράψει την ποσότητα που είσαι ικανός να καταναλώσεις), οι επισκέψεις, η ανταλλαγή δώρων κι ό,τι άλλο τελοσπάντων αρέσει στον καθένα.

Υπάρχουν βέβαια και οι άνθρωποι που, ταυτόχρονα με τα παραπάνω, θα αποφασίσουν να επιδοθούν σε πιο ασυνήθιστες δραστηριότητες, μιας και την περίοδο των γιορτών έχουν τον ελεύθερο χρόνο που τους στερεί η καθημερινότητα. Τέτοιες δραστηριότητες μπορεί να είναι η ανασυγκρότηση δίσκων, η τακτοποίηση εμπιθρή και αναδιάταξη καλσόν.

Το τοπ, όμως, ασυνήθιστης δραστηριότητας που μπορείς να παρακολουθήσεις τις γιορτινές μέρες – όπως έγινε στα φετινά μου Χριστούγεννα – είναι η διανομή ακίνητων περιουσιακών στοιχείων μεταξύ συγγενών.

Σε κάθε (ευρύτερη) οικογένεια υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων: αυτοί που ασχολούνται με την ακίνητη οικογενειακή περιουσία (ιδίως την αγροτική) και μάλιστα το κάνουν με χαρά, κι αυτοί που ζορίζονται να θυμηθούν πού πέφτει το χωριό, γιατί την τελευταία φορά που είχαν πάει πριν 15 χρόνια, ήταν σ’ ένα γάμο ξαδέρφης κι ήταν νύχτα βαθιά και κατουριόταν και μέχρι να φτάσουν στο κέντρο ν’ ανακουφιστούν δεν πρόσεχαν ιδιαίτερα τη διαδρομή.

Κάποια στιγμή όμως αυτοί που ασχολούνται θα σου πουν (εννοείται πως εσύ ανήκεις στη δεύτερη κατηγορία) «ήρθε η ώρα να αναλάβεις τις ευθύνες σου» ή, αν σε λυπηθούν κάπως (επειδή είσαι νέο παιδί κι έχεις ήδη πολλά στο κεφάλι σου/ μένεις πολύ μακριά) απλώς θα θέλουν να χωρίσουν την περιουσία, για να ξέρεις τί πρόκειται ν’ αναλάβεις (διάβαζε: ξεπουλήσεις) σε κάποια χρόνια.

Την ημέρα των Χριστουγέννων ήρθε λοιπόν σπίτι μας το σόι, κι αφού επιδοθήκαμε στην πατροπαράδοτη κτηνωδία, με κύριο εμψυχωτικό σύνθημα το «φάε κι από αυτό, δεν έχεις ξαναφάει ωραιότερο ______[insert kind of food]», ο μεγάλος θείος είπε αποφασιστικά ότι είχε έρθει η ώρα να μοιράσουμε ό,τι χωράφι/οικόπεδο/αγρό δεν είχε μοιραστεί με παλιότερα συμβόλαια, γιατί «άνθρωποι είμαστε, ποτέ δεν ξέρεις» (εν οίδα, ότι έχω σκάσει απ’ το ρολό κι εσύ θες πνευματική εργασία).

Σε περίπτωση λοιπόν που το σόι σου αποφασίσει να πραγματοποιήσει τέτοιου είδους άσκηση Χριστουγεννιάτικα/Πασχαλιάτικα/όποτε-μαζευτεί-και-δεν-έχει-τούρκικο-στην –τηλεόραση-για-να-σας-τα-σπάσει-η-γιαγιά-που-θέλει-ησυχία, το καψουλομπλόγκ σε προειδοποιεί για το τί μπορεί να συμβεί μπροστά σου:

· Ο πρόεδρος της «επιτροπής αξιοποιήσεως» (συνήθως ο γηραιότερος), έχει φάει σα να μην υπάρχει αύριο/χτες/χρόνος/χώρος, έχει βαρύνει και θέλει να τηνε πέσει κανα μισάωρο (δηλαδή τρίωρο). Κατά βάθος ίσως δεν θέλει να προβεί και στη μοιρασιά, όχι επειδή τα θέλει δικά του, αλλά επειδή νιώθει ότι παίρνει δεύτερη φορά σύνταξη (αν και πάλι αυτός θα τρέχει για κλαδέματα/περιφράξεις). Όμως μ’ ένα - ακόμα - κομμάτι κορμό ξεχνιέται, οπότε κάθεται υπομονετικά στο τραπέζι και εκτελεί χρέη τοπογράφου/αγρονόμου, απαντώντας καίριες ερωτήσεις των μικρότερων, όπως «τι είναι ο ντέτης» ή «πότε βγαίνουν οι μπάμιες».

· Ο συντονιστής της διαδικασίας (ο αμέσως μικρότερος ηλικιακά, κάτω από τον πρόεδρο) έχει ζοριστεί να θυμηθεί όλα τα τοπωνύμια, να τα χωρίσει σε κατηγορίες: ελαιόφυτα, αγριάδες, αμφισβητούμενα δασικά και πάει λέγοντας, να τα καταγράψει και να προσδιορίσει με λεπτομέρεια πράγματα που εσένα δε σου κάνουν καμία εντύπωση, αλλά προφανώς έχουν μεγάλη σημασία, όπως π.χ. αν περνάει ο δρόμος από κοντά (στο φεγγάρι φτάσαμε, ένας κωλόδρομος δε θα περνάει κι από αυτό δίπλα), αν έχει αρδευτικό δίκτυο (σε ποιο ελληνικό με τη Βουγιουκλάκη ήταν που πλακωνόταν για το νερό, άμα είναι να μαλώνουμε μεταξύ μας, εγώ δεν το θέλω), πόσες ρίζες ελιές έχει απάνω (πες μου ότι τις μετράς κιόλας, εδώ δε μετράω πόσα τζιν έχω), ποιος ξάδερφος έχει το διπλανό (η μόνη χρήσιμη πληροφορία, γιατί κάποιος πρέπει να θυμάται πού βρίσκεται, καθόσον όταν θα πάω πάλι θα κατουριέμαι και πάει λέγοντας). Κάποια στιγμή θα τα πάρει στο κρανίο, που κανείς δε θα προσέχει τι λέει. Αλλά με ένα – ακόμα – κομμάτι κορμό, θα του περάσει. Στις μικρότερες συγχύσεις η γυναίκα του θα του τραβάει κομψά το μανίκι προς τα κάτω.

· Ο μικρός θείος δεν θα την παλέψει και θα πάει για power nap. Στο γυρισμό θα έχει αποκτήσει ατύπως την κυριότητα σε: 1 αγριάδα στη θέση «Αγριόκλημα», 15 ρίζες ελιές στη θέση «Κάτω Λάκκος», ένα οικόπεδο στη θέση «Καστέλι Ζουλίνο», δυο αχλαδιές στο οροπέδιο του χωριού και έναν φούρνο μικροκυμάτων 15 lt., προσφορά του Κωτσόβολου. Με γειά. Να δω πώς θα τα θυμάται την επόμενη.

· Η γιαγιά θα θυμηθεί ποιος μακρινός μπάρμπας της άφησε τις 30 αρδευόμενες ρίζες ελιές, δίπλα από τις οποίες περνάει ο δρόμος και θα προγραμματίσει μνημόσυνο, οπότε να έχεις μια δικαιολογία πρόχειρη, για να γλιτώσεις το πρωινό ξύπνημα την επόμενη Κυριακή.

· Η μάνα σου θα έχει ημικρανία/ίωση/κούραση από το μαγείρεμα για ένα στρατόπεδο και θα πάει να ξεραθεί δίπλα από το τζάκι. Η γάτα θα δείξει πιο πολύ ενδιαφέρον για τη διαδικασία. Αν μη τι άλλο, στα χωράφια θα έχει και κανένα ποντίκι για να κυνηγήσει.

· Κάποια στιγμή (επειδή θα βαριέσαι) θα κάνεις το μοιραίο λάθος να ρωτήσεις «πού είναι αυτό που λέτε» ή «ποιος είναι αυτός που λέτε». Πες όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, με αποφασιστικό ύφος και χωρίς τρεμάμενη φωνή: «ναι, κατάλαβα, είχαμε πάει όταν ήμουν μικρή/ ναι κατάλαβα, τον θυμάμαι τον άνθρωπο» and nobody gets even more bored από τις (μάταιες) εξηγήσεις.

· Αν κληθείς να δώσεις τη γνώμη σου για ο,τιδήποτε, ρώτα ποιόν 2ο ξάδερφο/συμπέθερο/άλλο συγγενή θα έχεις γείτονα και απάντησε αναλόγως. Απόφυγε τις ξαδέρφες που επανειλημμένα στην Ανάσταση προσπάθησαν να σου κάψουν το μαλλί με τη λαμπάδα – Μπάρμπι φασιονίστα.

· Οι πιο τυχεροί απ’ όλους είναι οι γαμπροί/νύφες, που δεν τους πέφτει λόγος, οπότε αραχτοί, κουμκανάκι, Θανάσης, εικοσιμία κι άστους να χτυπιούνται, φέρε και τον υπόλοιπο κορμό, τίποτα δεν αφήσανε.

· Ο πιο υπομονετικός και tech enthusiast απ’ όλους κάποια στιγμή θ’ ανοίξει το λάπτοπ για να μπει στο γκουγκλ έρθ, να δείξει την περιοχή στους παππούδες. Ξέχνα το ίντερνετ για το υπόλοιπο απόγευμα. Η γιαγιά σου, για να σου προσδιορίσει ακριβώς τη θέση του «καλού οικοπέδου», θα σου πει κάποια στιγμή: «κοίτα τον καλά τον υπολογιστή, αποκλείεται να μην δείχνει την ταμπέλα ‘Κοτόπουλα Νεραντζούλης’. Ε, εκεί δίπλα είναι».

· Το πιθανότερο είναι πως, ό,τι λεφτά μαζέψετε από το πούλημα των ακινήτων, θα τα δώκετε σε ακουστικά, γιατί μέχρι να γίνει η μοιρασιά ο συντονιστής θα έχει ξελαρυγγιαστεί.

· Κάποια στιγμή θα χρειαστεί να «παίξει» κλήρωση. Έχε το μπολάκι έτοιμο και ζήσ’ το, όπως στην κλήρωση του Εθνικού Λαχείου. Η κλήρωση θα τους βγάλει από τη δύσκολη θέση, που συμπυκνώνεται στη φράση: «εσύ πάρτο, όχι, εσύ πάρτο». Στα πολιτισμένα σόγια. Στα υπόλοιπα μπορεί να αποτρέψει και φονικά (που λέει ο λόγος).

· Μην είσαι σίγουρος ότι δεν θα το ξαναπεράσεις κάποια στιγμή στο μέλλον. Όλο και κάποια εκατονταετής θεία θα πεθάνει (η δικιά μας είναι βετζετέριαν, οπότε αργεί ακόμα) και θα χρειαστεί να επαναληφθεί η διαδικασία, με την ακόμα πιο ευρεία οικογένεια παρούσα. Τότε ετοίμασε και μια κάμερα. Θα τα βάλεις σε σίριαλ και δε θα σε πιστεύουνε.

Σε κάθε περίπτωση, μην τα περιφρονείς τα ελαιόφυτα, μια μέρα (που θα ‘ρθει σύντομα), όλοι θα τρέχουμε να μαζέψουμε λάδι (ε τι, μόνο θα μας το βγάζουν). Δε θα μας χάλαγε βέβαια να μοιράζαμε μεταξύ μας διαμερίσματα στο Παρίσι, ΑΛΛΑ:

Αφενός δεν έχουμε.

Αφετέρου ό,τι σου δίνουν, εκτός από ξύλο, να το παίρνεις.

Ετικέτες ,

35 36 37 38