01 02 03 Dear All, I've got some news: Νορβηγικό ξύλο (αυτό το πουλί προσπάθησε να πετάξει). 04 05 15 16 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 31 32 33

Νορβηγικό ξύλο (αυτό το πουλί προσπάθησε να πετάξει).

34

Ντίαρ ολ,

Στη Νορβηγία δεν έχω πάει (πλέον δεν προβλέπεται ούτε μέχρι το Κιάτο να πηγαίνω), ξέρω όμως ότι είναι μια πλούσια χώρα, με λίμνες και κρύο. Πιο πολύ κρύο απ’ ό,τι λίμνες. Α, επίσης δεν είναι μέλος της Ε.Ε. (ίσα που είχα πιάσει τη βάση στο ευρωπαϊκό δίκαιο, μέχρι εκεί ξέρω). Μ’ αυτές τις πολύ πλούσιες γνώσεις πήγα την Κυριακή στο σινεμά, στην avant première της ταινίας «King of Devils Island», του νορβηγού Marius Holst, που διοργάνωσε η Feelgood Entertainment και πάλι για τους μπλόγκερΖ.

Εννοείται ότι στο λεωφορείο με το οποίο ανέβαινα την Κηφισίας πάλι έζησα έναν έντονο τσακωμό, ανάμεσα σε δύο μεγάλους σε ηλικία κυρίους, επειδή ο ένας που ανέβαινε δεν άφησε τον άλλο να κατέβει (ή το ανάποδο) και μέσα σε 30 δευτερόλεπτα έφτασαν στο σημείο να αποκαλεί ο ένας τον άλλο γαϊδούρι, ουρλιάζοντας (συμπέρασμα: ποτέ ξανά χωρίς ακουστικά).

Στο σινεμά δεν είχε τόση ένταση (πόση ένταση να δημιουργήσουν πιτσιρίκια με ποπ κορν στο χέρι), μάλιστα η μέρα ήταν ηλιόλουστη (αν και δροσερούτσικη, όχι όπως στη Νορβηγία το Γενάρη, αλλά όπως στη Σαλονίκη με Βαρδάρη, ναι, θα το ‘λεγες).

Ακολουθούν ολίγα σπόιλερΖ για την ταινία, η οποία είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα:

Το Μπαστόι είναι ένα νησί μια ώρα έξω από το Όσλο. Στις αρχές του 20ού αιώνα ιδρύθηκε πάνω σ’ αυτό ένα σωφρονιστικό κατάστημα ανηλίκων. Το νορβηγικό κράτος το τροφοδοτούσε με «κοινωνικά απροσάρμοστους», «προβληματικούς» ανήλικους, με απώτατο σκοπό την προετοιμασία τους για την επιτυχή επανένταξή τους στην κοινωνία, κάποια μέρα, κάποια χρονιά (σε κάποιο άλλο σύμπαν). Ο νεαρός Έρλινγκ, ναυτικός, διέπραξε κάποιο αδίκημα (μάλλον σοβαρό) και κατέληξε λόγω της «καλοσύνης» των αρχών, αντί για τη φυλακή, στο Μπαστόι. Οξύθυμος, αδικημένος από τη ζωή, εντάσσεται στην καθημερινότητα των τροφίμων του Μπαστόι με μεγάλη δυσκολία πειθαρχίας. Παραμένοντας συνειδητά απροσάρμοστος, χτίζει σχέσεις συντροφικότητας με τους υπόλοιπους ανηλίκους του νησιού, διαλέγοντας το δύσκολο μονοπάτι της εσωτερικής – πρωτίστως – αντίστασης προς τη Διοίκηση του αναμορφωτηρίου και των αντιλήψεων που αυτή πρεσβεύει.

Το Μπαστόι είναι – τηρουμένων των αναλογιών – η Σπιναλόγκα της χώρας με τους αγγελικά πλασμένους, σαντρέ κατοίκους. Οι «ρυπαροί» νέοι εγκληματίες, χωρίς κανένα κριτήριο διαχωρισμού της ποιότητας των πράξεων για τις οποίες τιμωρούνται, κλείνονται άνευ ετέρου στο ευαγές ίδρυμα του Μπαστόι (που φυσικά χρηματοδοτείται από την Εκκλησία), για να μην «κολλήσουν» παραβατικότητα τους «φυσιολογικούς» ανθρώπους. Παρά ταύτα η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η επιθυμία για ελευθερία εκκολάπτονται ανάμεσα στους υποσιτισμένους και κακοποιημένους έγκλειστους. Όσες τιμωρίες κι αν χρειαστεί να εκτελέσουν ο Έρλινγκ και οι σύντροφοί του, κόβοντας και κουβαλώντας τεράστιους κορμούς δέντρων στο δάσος του νησιού, δε θα «σπάσουν» τόσο, ώστε να παρατήσουν την όποια προσπάθεια ανατροπής του κατεστημένου του αναμορφωτηρίου. Εκεί είναι που θα γουστάρεις. Με τα λόγια των Beatles: «isnt it good? Norwegian wood».

Η ταινία είναι πολύ δυνατή, σου θυμίζει κάτι από τις διαχρονικές παθογένειες της ίδιας της χώρας σου, κυρίως όμως – σε ευρύτερο επίπεδο – σου δίνει τροφή για σκέψη, ενόψει της προσπάθειας που καταβάλεις (αν ισχύει κάτι τέτοιο) για να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Με αφορμή την ταινία, κάπως μαυρίζει η ψυχή σου, αναλογιζόμενος τί συνέβαινε (και τί μπορεί να συμβαίνει ακόμα βέβαια, στις σύγχρονες κοινωνίες) στα αναμορφωτήρια ανηλίκων. Η χρηματοδότηση και η επίβλεψη του αναμορφωτηρίου Μπαστόι από την Εκκλησία, ίσως εξηγεί την μετέπειτα άνθιση του νορβηγικού μπλακ μέταλ και το ασορτί κάψιμο εκκλησιών. Αστειεύομαι. Σίγουρα εξηγεί πως το «φαινόμενο» της «καμηλοπάρδαλης» είναι διεθνές και διαχρονικό.

Μη χώσετε το κεφάλι στο χώμα, αλλά πάτε να τη δείτε.

Ετικέτες , ,

35 36 37 38