01 02 03 Dear All, I've got some news: Ο Γάμος της Χρονιάς. Παρτ Του. 04 05 15 16 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 31 32 33

Ο Γάμος της Χρονιάς. Παρτ Του.

34

Ντίαρ ολ,

Το τελευταίο Σάββατο του Οκτώβρη (για τους εβραίους, το πρώτο Σάββατο του μήνα «Νεσχάν») ξύπνησα κάποια ώρα που δε θυμάμαι (2ο ξενύχτι στη σειρά), για να πάω σε ένα κομμωτήριο, που δεν ήξερα πού βρίσκεται. Η θέληση όμως είναι μεγάλο πράγμα κι έτσι έφτασα στα γραφικά Άνω Πατήσια, στο κομμωτήριο με το εμπνευσμένο όνομα «Κλάμερ εναντίον Κλάμερ», όπου δε σε λούζει η Μέριλ Στριπ, ούτε σε χτενίζει ο Ντάστιν Χόφμαν, ούτε πλακώνονται για καμιά κηδεμονία πρέσας, πετάγοντας μεταξύ τους λακ και αφρούς. Έχει κανονικές κομμώτριες (και πολύ υπομονετικές, αν σκεφτείς ότι είμαι ο λάιον κινγκ), από τις οποίες ζήτησα να μου φτιάξουν ένα σινιόν ψηλό και μπαμπάτσικο, γιατί το άουτφιτ του γάμου ερχόταν από τα 60s κι έπρεπε να έχει όγκο εκεί ψηλά (καλά, όχι και πολύ ψηλά, λίγο πιο πάνω από το 1,60).

Βγαίνοντας από το κομμωτήριο πέτυχα ένα ταξί που είχε ψηλό ουρανό κι έτσι η καούκα γλίτωσε το δίπλωμα στη μέση, μέχρι να φτάσω σπίτι. Ετοιμάστηκα πολύ γρήγορα (πάλι η θέληση), έχαψα 3 ταρτάκια (εδώ το ‘χασα λίγο), προειδοποίησα τον Μ, τον Α και τον Σ να με σταματήσουν στον 10ο μπεζέ και το 20ό κουφέτο και φύγαμε όλοι μαζί για το σπίτι του Ι. Η οικογένεια ετοιμαζόταν κι οι επισκέπτες κάναμε ντου στο μπουφέ με τα ποτά, μέχρι να μαζευτούμε όλοι και να ντύσουμε τον Ι γαμπρό. Αυτές τις μέρες είναι το Halloween, θα μπορούσαμε αντί για Giannetos να τον ντύσουμε κάτι στο πνεύμα αυτό π.χ. Μπάτμαν (που παραπέμπει και σε εβραϊκό επίθετο), αλλά κανείς δεν θα το ήθελε, οπότε δεν εξέφρασα καν την ιδέα, για να μην εισπράξω τη χλεύη.

Του έκαναν διάφορα οι άντρες της παρέας (highlight: στραβωκουμπωμένο πουκάμισο), μπήκαμε και οι γυναίκες μέσα στο δωμάτιο (μετά το στάδιο «σώβρακο»), τον ελέγξαμε, τον φτύσαμε και τον βγάλαμε στο σαλόνι για τις «αυθόρμητες» φωτογραφίες. Το μπαμπάς του Ι σούπερ κουλ, η μαμά του επίσης (με θεσπέσιο ταφταδένιο φόρεμα), στήθηκαν όλοι με τον αδερφό του στο σαλόνι της οικογένειας για να φωτογραφηθούν και μόλις ελέγξαμε ότι ο Ι είχε πάρει τις βέρες (μη χρειαζόταν ν’ αλλάξουν δαχτυλίδια αναψυκτικού, κρίμα ήταν), ξεκινήσαμε για το κέντρο.

Κατά τις 7:30 είχαμε παρκάρει στου Ψυρρή και φτάναμε στο στενό όπου βρίσκονται οι δύο Συναγωγές της Αθήνας, η Ρωμανιώτικη και η Σεφαραδίτικη (για ξεστράβωμα, Wikipedia και άλλα 15.000 links, thank you, internet, once again). Η Σεφαραδίτικη, όπου θα γινόταν ο γάμος, είναι ένα επιβλητικό κτίριο με μαρμάρινη επένδυση, περίβολο και κάγκελα, διακοσμημένα – για την περίσταση – με λευκές και κίτρινες κορδέλες. Στην είσοδο είχε ένα πανέρι με καπελάκια για τους άντρες. Εκατέρωθεν του διαδρόμου, που είχε στρωθεί με κόκκινο καρπουζί χαλί, υπήρχαν ξύλινα καθίσματα και την άκρη της Συναγωγής υπήρχε ένας υπερυψωμένος χώρος, όπου θα γινόταν το μυστήριο (μας σκέφτηκαν εμάς τους κοντούς οι κατασκευαστές). Έχει πολλά άλλα ενδιαφέροντα πράγματα, σύμβολα, επιγραφές, τις 10 εντολές ξυλόγλυπτες, να πάτε μια βόλτα να τα δείτε (συνδυάζεται άψογα με καφέ στη Θησείο).

Την ώρα που έφτανε η νύφη, μας μοίρασαν ροδοπέταλα για να τη ράνουμε όσο θα προχωρούσε επί του διαδρόμου προς το γαμπρό (εμψυχωτική ρίψη ανθέων σε μόουντ «προχώρα, σε θέλει όλη η χώρα»). Αν υπήρχε το αντίστοιχο έθιμο στον χριστιανικό γάμο, θα είχε εμπλουτιστεί και με το σπάσιμο πιάτων (ιστορικοί δεσμοί της ορθοδοξίας με τα μπουζούκια), οπότε καλύτερα που έχουμε παραμείνει μόνο στο ρύζι.

Όταν την παρέδωσαν οι άντρες της οικογένειας στον Ι, αυτός σήκωσε το πέπλο της και μας είπε «Παιδιά, αυτή είναι» (άντε καλέ, κι εγώ που νόμιζα ότι είχες αρραβωνιαστεί τη Ντέμι Μουρ), όπως προβλέπει η διαδικασία της «αναγνώρισης» στο τελετουργικό του εβραϊκού γάμου. Επειδή πλέον δε γίνονται στους γαμπρούς τέτοια χουνέρια, όπως έπαθε ο Ιακώβ με τη Λέα (άλλη του τάξανε κι άλλη του δώσανε), σκόπιμο θα ήταν στο στάδιο αυτό να μην αναγνωρίζει ο γαμπρός τη νύφη, αλλά να κάνει μια τελευταία επισκόπηση της πεθεράς, για να ξέρει αν πράγματι θα μπορεί ν’ αναγνωρίζει τη γυναίκα του στο μέλλον (οι γυναίκες της οικογένειας της νύφης είναι κούκλες οπότε του ‘φεξε του Ι).

Το ζευγάρι ανέβηκε στον υπερυψωμένο χώρο, όπου τέσσερεις συγγενείς των οικογενειών κρατούσαν από ένα μεταλλικό στύλο, που τέντωνε ένα μπεζ πανί (αναπαράσταση σκηνής, τότε ο κόΖμος ζούσε απλά, χωρίς βίλες και τα τοιαύτα). Μπήκαν τα παιδιά κάτω από το πανί, ξεκίνησε η χορωδία στα αριστερά να ψάλλει και συνέχισε σόλο ο ραβίνος. Πολύ ωραίες μελωδίες, λέξη δεν καταλάβαινα, εκτός από το «χατάν», που σημαίνει «γαμπρός» και το «κάλα», που σημαίνει «νύφη» (νταξ, το παραδέχομαι, αυτά τα ήξερα από το επεισόδιο του γάμου της Σάρλοτ στο SATC, πέστε να με φάτε). Η τελετή έγινε σε πολύ χαρούμενο κλίμα, στην εβραϊκή γλώσσα, εκτός από το σημείο που ο ραβίνος κάλεσε τους μάρτυρες να υπογράψουν και βέβαια το σημείο όπου μας διάβασε από ένα ανάγλυφο χαρτί το «συμβόλαιο του γάμου» (τυχεροί οι νεόνυμφοι, η κυβέρνηση δεν έκρινε μέχρι στιγμής σκόπιμη την επιβολή εξόδων παράστασης δικηγόρων και σ’ αυτά τα συμβόλαια).

Κάποια στιγμή το ζευγάρι μπήκε κάτω από μια μαντίλα, ενώ ήταν ήδη κάτω από το πανί (τελετή – Inception, ειδικά για τη νύφη που ήταν ήδη κάτω και από το πέπλο του νυφικού και από ένα αόρατο πέπλο λακ). Ο ραβίνος τους έδωσε να πιούν κρασί (ούτε στον εβραϊκό γάμο συνοδεύεται από ξηροκάρπι η κατάποση, για να μην ξεχνάει το άγχος του το ζευγάρι ούτε μεσούσης της τελετής) η χορωδία συνέχιζε να ψάλλει και ο γαμπρός επανέλαβε στα εβραϊκά ορισμένα λόγια που του πρόφερε ο ραβίνος (έπιασα και τη λέξη «Ιερουσαλήμ», νομίζω ότι τα εβραϊκά μου βελτιώνονται σταδιακά).

Μόλις ολοκληρώθηκε το τελετουργικό, η χορωδία έψαλλε χτυπώντας παλαμάκια μια πολύ ευχάριστη συγχαρητήρια μελωδία, το «μαζάλ τοβ», που σημαίνει «Καλή Τύχη» κι ο γαμπρός πάτησε κι έσπασε, σύμφωνα με το έθιμο, ένα ποτήρι. Ε, μετά αρχίσαμε το χειροκρότημα, τα συνθήματα, τα καπνογόνα, με αποτέλεσμα να διακοπεί ο αγώνας και να τιμωρηθούμε για 2 αγωνιστικές κεκλεισμένων, αλλά ασκήσαμε έφεση και περιμένουμε αισίως την απόφαση της δευτεροβάθμιας επιτροπής. Μπορείτε να παρακολουθήσετε σχετικές δηλώσεις του Ζεσουάλδο Φερέιρα.

Αυτό που δεν έπεσε ρύζι, πολύ βολικό, διότι βγήκαμε από τη Συναγωγή άνετα περπατώντας με τακούνια στο μάρμαρο και λύνοντας τις μπομπονιέρες με τα μπαμπάτσικα κουφέτα, χωρίς να πιανόμαστε από αγνώστους (μπαρδόν, αλλά γλιστράαααααει). Φτάσαμε στην «Αθηναΐδα» πολύ γρήγορα και κατάπιαμε το welcome drink (εγώ με την Π είδαμε και την έκθεση ζωγραφικής στον προθάλαμο της αίθουσας δεξίωσης, γιατί η κουλτούρα φωνάζει).

Μπήκαμε μέσα πριν ξυλιάσουμε («νεσχαν-ιάτικα» - sic – δεν είναι εύκολο να κάθεσαι όξω) και καθίσαμε στη ροτόντα μας, που ήταν δίπλα από το κέντρο της αίθουσας, όπου θα γινόταν όλο το τζέρτζελο (check), διαγώνια από το μπαρ (check), μακριά από το μπουφέ (check για μένα, διότι «όσο πιο κοντά, τόσο πιο πολύ»). Το ζευγάρι έφτασε κατά τις 11 παρά, μπήκε μέσα με το «Ive got a feeling» (κι εγώ, βρε παιδί μου, έχω την αίσθηση ότι παντρευτήκατε), μας καλωσόρισε στη δεξίωση κι αρχίσαμε το φαΐ (γιατί στο μεταξύ το feeling ήταν ότι είχαμε λυσσάξει).

Το μεγάλο χιτ του μπουφέ ήταν το ταμπουλέ και το ψητό μοσχάρι, μια κομμάτα να (με το συμπάθιο), ψημένη με χοντρό αλάτι, αλλά το ultimate hit ήταν το τουρτάκι λευκής σοκολάτας με σάλτσα lime. Λουκουμάδες δεν έφαγα, γιατί είχα κατεβάσει δυο πιάτα φαγητό και δεν ήξερα ποιο νοσοκομείο εφημέρευε, οπότε είπα να μην το ρισκάρω.

Μόλις το ζευγάρι έκοψε την τούρτα με το «I follow rivers», χόρεψαν το «Nothings gonna change my love for you» (ανάποδα έπρεπε, διότι ποτάμια ήταν τα σορόπια την ώρα του χορού) κι έτσι ξεκίνησε το πάρτυ (στο οποίο συνέβαλαν καθοριστικά τα ντεπόζιτα από δύο παραδοσιακά εβραϊκά ποτά, τη μαργαρίτα και το ντάκιρι φράουλα). Μετά τα ντίσκο κομμάτια Στέιν Αλάιβ – Ντάντυ Κουλ (σύμφωνα με τη μετάφραση του Θ «Πατερούλη Δροσερέ») έπαιξε ένα παραδοσιακό εβραϊκό τραγούδι τύπου «χασαποσέρβικο» (χωρίς τους χασάπηδες και χωρίς τους Σέρβους) και σε λίγη ώρα ακολούθησε το τραγούδι που ανταγωνίζεται σε διασκευές τη Μισιρλού, το «Hava Nagila», το οποίο επίσης ήξερα από το SATC (ο Α υποστηρίζει ότι του θυμίζει ενδεχόμενη διασκευή του Φλωρινιώτη στα ελληνικά, όποιος ξέρει κάτι να μου το πει, διότι ψοφάω). Σ’ αυτό βάλαμε τους νεόνυμφους πάνω σε καρέκλες και τους χοροπηδούσαμε στο ρυθμό, σύμφωνα με το εβραϊκό έθιμο του «ανεβοκατεβάσματος σε καρέκλες». Αυτοί που τους σήκωσαν ήταν επίσης εβραίοι κι ευτυχώς ήξεραν τί έκαναν και δεν τους έφυγε η νύφη να εκτοξευθεί στην άλλη πλευρά του Βοτανικού. Ο Ι κάποια στιγμή περί τις 4, έκατσε ξανά στη μέση της πίστας με την καρεκλίτσα του, χοροπηδώντας μόνος του αρχικά, για να φέρει τους υπόλοιπους στο φιλότιμο. Τελικά τον σήκωσαν με – σχετική – επιτυχία (η νύφη παρολίγο να έχει την τύχη του καρπουζιού δις), ωστόσο τους έφυγε το νεφρί κι αγκομαχούσαν για κανένα τέταρτο (κρυφό σχέδιο εξόντωσης των χριστιανών που είχαν απομείνει στο πάρτυ). Υπήρξαν διάφορες προσεγγίσεις μεταξύ των καλεσμένων (boy meets girl and so on), ωστόσο δεν ξέρω αν στέφθηκαν με επιτυχία, ο καιρός θα δείξει αν οι άνθρωποι έχουν ξεπεράσει το θέμα «διακρίσεις λόγω _____[συμπληρώστε κατά περίπτωση]».

Στο μεταξύ και παρά το κοπάνημα του χορού, το σινιόν είχε παραμείνει στη θέση του και μπορούσα πλέον να παίξω άνετα τη Μαρθούλα, κόρη της κυρα – Λαυρεντίας από το «Κλάμα που βγήκε από τον παράδεισο» (για να μπει στο κομμωτήριο). Φυσικά από νωρίς είχαμε βγάλει όλες τα παπούτσια και σφουγγαρίζαμε ανέμελες το πάτωμα, αλλά τέτοια ώρα, τέτοια λόγια, τέτοια τακούνια, ούτε ο Θεός δεν το θέλει να υποφέρεις πάνω τους (κάθε Θεός). Μόνη άξια των τακουνιώνε της η Ν, που έκατσε πάνω στα 12ποντα όλο το βράδυ (προφανώς διαθέτει τη σχετική υπερδύναμη).

Κάποια στιγμή είπαμε ότι είχε έρθει η ώρα να φύγουμε (νομίζω το προσωπικό ήταν έτοιμο να μας κυνηγήσει με τα κοντάρια), αγκαλιαστήκαμε, ευχηθήκαμε, πήραμε τις ανθοδέσμες από τα τραπέζια (τόσα λεφτά είχαν δώσει οι άνθρωποι, χαμένα να πάνε;) και γυρίσαμε στο σπίτι μας, για να ξεραθούμε στον ύπνο.

Νομίζω ότι ήταν η πιο χαρούμενη γαμήλια τελετή που έχω παρακολουθήσει ποτέ. Καλά, δεν είμαι και wedding crasher, για να έχω πάει σε πάαααρα πολλές, αλλά σίγουρα ανάδιδε μια βεριτάμπλ, ανεπιτήδευτη χαρά. Και την γαμήλια τελετή την κάνουν πρωτίστως οι άνθρωποι, μετά η διάθεσή τους και ύστερα όλα τ’ άλλα. Το πιο χαρούμενο και συγκινητικό απ’ όλα κατά τη γνώμη μου, είναι ότι οι φίλοι μας μπόρεσαν να παντρευτούν όπως ακριβώς ήθελαν, σύμφωνα με τη θρησκεία τους, τηρώντας όλα τα έθιμά τους, χωρίς κανένας να τους εμποδίσει με οποιονδήποτε τρόπο. Συγκλονιστικό πράγμα η «συνέχεια» μιας ομάδας ανθρώπων, όπως κι αν την αποκαλέσει κανείς (έθνος, κοινότητα, ποδοσφαιρική ομάδα κ.ο.κ.). Αν σεβόμασταν αυτή την «συνέχεια», χωρίς να ενοχλούμε ο ένας τον άλλο γι’ αυτό που είναι, η ζωή μας θα ήταν πιο εύκολη και πιο ανθρώπινη. Έτσι όπως ευχόμαστε όλοι να είναι η υπόλοιπη ζωή του Ι και της Μ.

Ετικέτες , , ,

35 36 37 38