01 02 03 Dear All, I've got some news: Ο Γάμος Της Χρονιάς. Παρτ Γουάν. 04 05 15 16 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 31 32 33

Ο Γάμος Της Χρονιάς. Παρτ Γουάν.

34

Ο Ι και η Μ πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος του καλοκαιριού στο Πόρτο Ράφτη, στο εξοχικό των γονιών του Ι, που βρίσκεται μέσα σε ένα σύμπλεγμα εξοχικών κατοικιών, με μια πισίνα στη μέση (αναμνήσεις Melrose Place, ο Rob o Estes, εντάξει, μαζεύομαι πάραυτα), γρασίδι γύρω γύρω κι ένα τραμπολίνο στη μία πλευρά της πισίνας (χαρούμενο καλοκαίρι με τον ορθοπεδικό).

Τους καλοκαιρινούς μήνες, ο Ι και η Μ ζοριζόταν χρονικώς (ούτε αυτοί έχουν διαστολέα χρόνου), παρότι δροσιζόταν στα βάθη της πισίνας, διότι πλάναραν το γάμο τους το φθινόπωρο τούτο. Όρισαν ημερομηνία την 29 Οκτωβρίου (πάει το τριήμερο, το κλάψαμε νωρίς, τι’ν’ τούτοι που μπλέξαμε).

Η αρχική επιλογή της ημερομηνίας των παιδιών (που δε μας χάλαγε το τριήμερο της 28ης Οκτωβρίου, αλλά ας μην επαναλαμβάνομαι), ήταν η 17 Σεπτεμβρίου, το σούρουπο, το δειλινό, που σύμφωνα με το εβραϊκό ημερολόγιο μέτραγε για 18 του μηνού, που σύμφωνα με το ραβίνο είναι τυχερός αριθμός, που τελικά τον καβάτζωσε ένα άλλο ζευγάρι, που είχε τους ίδιους σχεδόν καλεσμένους στο γάμο με τα παιδιά, που πήρανε μεγάλη σύγχυση. Τι ‘χες Rabbi, τι ‘χα πάντα.

Πολύπλοκο το πρότζεκτ του γάμου, σα να φτιάχνεις lemon pie (και πιο δύσκολο μη σου πω). Δεν ξέρεις πόσες δουλειές έχεις και πόσες άλλες θα σκάσουν κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας (να ψάχνεις μάνα/πεθερά/κουνιάδα/ό,τι άλλο βρίσκεται με ιδιότητες project manager να αναλάβει μια δραστηριότητα και καμιά να μη θέλει). Εκτός από τις στάνταρ δουλειές, να ντυθείς δηλαδή (το όνειρο κάθε γυναίκας, ντε), να παπουτσωθείς (το όνειρο κάθε, μα κάθε γυναίκας), να βρεις μπομπονιέρες (το όνειρο κάθε λιχούδη καλεσμένου), να τυπώσεις προσκλήσεις (το όνειρο της μάνας σου, να το δει γραμμένο ότι παντρεύεσαι κι ας μη γίνει κιόλας, που λέει ο λόγος, γιατί μ’ αυτά δεν παίζουνε), σκάνε ένας σωρός άλλες εκκρεμότητες, που δεν τις είχες φανταστεί καν (εκτός αν είσαι ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές στο θέμα «πώς να δυσκολέψετε κι άλλο τη ζωή σας προετοιμάζοντας το γάμο σας»), όπως π.χ. τι θα βάλεις πάνω στα τραπέζια (ξέρω ‘γω, φαΐ ίσως;), πώς θα στολίσεις το χώρο της δεξίωσης (πιατέλες με φαΐ ίσως;), πώς θα καθίσουν οι καλεσμένοι (πόση ώρα θα κάθονται, νομίζεις;), πώς δεν θα κουλαθείς να χαιρετήσεις 350 άτομα και πάει λέγοντας μέχρις εξαντλήσεως (δικής σου).

Αναγκαστικά θα μοιραστείς τις δουλειές μ’ αυτόν που θα μοιραστείς και τη ζωή σου (creepy, or what), πότε θα σ’ ενθουσιάζει το αποτέλεσμα, πότε θα λες στο έτερόν σου ήμισυ «ο Στέφανος δεν θα το έκανε ποτέ αυτό» (σε περίπτωση που θέλει πλαστικό τούλι – ΙΟΥ – στη μπομπονιέρα π.χ.), πότε θα μουτζώνεσαι που δεν πήγες σ’ ένα συμβολαιογράφο να υπογράψεις τη σύγχρονη κατάκτηση του οικογενειακού δικαίου (aka σύμφωνο συμβίωσης), πότε θα περάσουν οι μέρες και δεν θα προλαβαίνεις να φας (καλύτερα, για να χωρέσεις και άνετα στο νυφικό).

Έτσι πέρασαν οι μέρες για τον Ι και τη Μ, που κανόνισαν το γάμο στη Συναγωγή του Θησείου (χάσαμε που χάσαμε το τριήμερο, τουλάχιστον μας βολεύει η τοποθεσία) και το πάρτυ παραπλεύρως, στο Γκάζι. Το βασικό που πρέπει να κάνεις, όταν παντρεύονται φίλοι σου στη Συναγωγή είναι να ανοίξεις τα γκαβά σου και να δεις καμιά ταινία/σίριαλ/βίντεο στο γιουτιούμπ με εβραϊκό γάμο, για να γνωρίζεις τα έθιμα, μη χάσκεις σα να είδες εξωγήινους, όταν θα ανεβάσουν τη νύφη και το γαμπρό πάνω στις καρέκλες και θα τους χοροπηδάνε πάνω κάτω. Ανέχτηκα το επεισόδιο του SATC που η υστερία της Σάρλοτ είναι περισσότερη κι από τα λεφτά που τρώει ετησίως η Κάρι σε παπούτσια, για να καταγράψω τα έθιμα, να ξέρω τι βλέπω, μη με ρωτήσουν καμιά μέρα σε κανένα τηλεπαιχνίδι και χάσω το εκατομμύριο (αξία βραβείου σε λεμονοστύφτες, in this economy).

Το πρώτο έθιμο που παρακολούθησα ήταν το «μίκβε», δηλαδή το μπάνιο. Πριν το γάμο της, η εβραία νύφη πρέπει να κάνει ένα μπάνιο σε νερό που έχει μαζευτεί με φυσικό τρόπο. Τι εννοείς και το «Κορπή» είναι φυσικό. Νερό της βροχής θέλει ή της θάλασσας ή της πηγής ή της λίμνης Βαϊκάλης, νερό να μην έχει υποστεί ανθρώπινη παρέμβαση σε κάθε περίπτωση. Ο σκοπός του μπάνιου είναι να προσεγγιστεί ξανά η νύφη με τη Θεότητα, στη λογική του ότι, μέσα στο νερό δε μπορείς να επιβιώσεις (δεν είσαι σαργός π.χ.), οπότε ό,τι κι αν έχει συμβεί πριν το «μίκβε» (π.χ. έχεις αρνηθεί σθεναρά να περάσεις γιαγιούλα σε απέναντι δρόμο, έχεις διαπράξει ένοπλη ληστεία, and so on) «ξεπλένεται» από πάνω σου κι είσαι πλέον εξαγνισμένη, τσίλικη, έτοιμη για να προχωρήσεις στο επόμενο στάδιο της ζωής σου. Το μπάνιο δεν περιλαμβάνει παρελκόμενα, αφρόλουτρα, λάδια, σκραμπ, απλώς βουτάς κατεβαίνοντας μερικά σκαλιά σε μια δεξαμενή (μαρμάρινη, πέτρινη ή ό,τι άλλο, αναλόγως πού βρίσκεται), μπαίνεις ολόκληρη μέσα στο νερό τρεις φορές συνολικά και καθάρισες (both ways). Φυσικά αν είσαι η νύφη πρέπει να κάτσεις να διαβάσεις την ιστορία του τελετουργικού (όχι αυτοσχεδιασμοί, δεν είμαστε το «Κουν»), θα σε καθοδηγήσει όμως και ο ραβίνος ή η γυναίκα του.

Την Πέμπτη το απόγευμα μαζευτήκαμε στο εβραϊκό δημοτικό σχολείο στο Παλιό Ψυχικό για το μίκβε της Μ, οι συγγενείς, οι φίλοι της και 15 ταψιά τυροπιτοειδή. Κατεβήκαμε στην αίθουσα εκδηλώσεων του σχολείου, πίσω από την οποία βρίσκεται ο χώρος του μπάνιου, στρωμένος με λευκά πλακάκια, με μια ευχή για το τελετουργικό κορνιζωμένη αριστερά στην είσοδο. Φυσικά το μπάνιο είναι μικρό, γιατί η νύφη μπαίνει μέσα όπως την έκαμε η μάνα της και δε χρειάζεται να τη δει μια πλατεία άνθρωποι, αρκούν η μάνα, η πεθερά, οι αδελφές, καμιά θεία και η γυναίκα του ραβίνου (αν ο ραβίνος έχει νοικοκυρευτεί).

Αφού μασουλήσαμε μερικούς μπεζέδες (ωραία αυτά τα κοινά σε όλες τις θρησκείες έθιμα), μας εξήγησε η γυναίκα του ραβίνου (που είναι θεολόγος) την ιστορία του μπάνιου (ενστικτωδώς αναζήτησα χαρτί για σημειώσεις. Μια φορά φυτό, για πάντα φυτό.) και η Μ μπήκε μέσα στο δωματιάκι για να προχωρήσει τη διαδικασία. Βγαίνοντας, η μαμά της Μ είχε δακρύσει από συγκίνηση, το ίδιο και η αδελφή της (η οποία στην προετοιμασία του γάμου έχει ρίξει τόσο κλάμα, που αν ενωθεί σε ρεύμα μετακινεί και το Τείχος των Δακρύων). Η μαμά του Ι, επίσης συγκινημένη, αλλά πιο ψύχραιμη (καθότι δασκάλα), προχώρησε στο επόμενο εβραϊκό έθιμο γάμου: η νύφη είχε πακέτο (μπόγο, για την ακρίβεια) από την πεθερά. Σύμφωνα με τις προπολεμικές παραδόσεις των εβραίων της Θεσσαλονίκης (απ’ όπου κατάγεται ο Ι), η πεθερά έδωσε στη νύφη ένα λαχταριστό goody bag. Η μαμά του Ι έβγαλε από μια λευκή κούτα: μια μαξιλαροθήκη κοφτή (έχει δύσκολο σιδέρωμα, αλλά το αξίζει, νομίζω, και με το παραπάνω), ένα μπουρνούζι, μια πετσέτα, κολόνιες, καπιτονέ παντόφλες μεταξωτές, το δαχτυλίδι της μιας προγιαγιάς του Ι (συνονόματης της Μ), ένα νεσεσέρ με χτένα και άλλα είδη καλλωπισμού, νυχτικιές (μία καινούργια και τη νυφική νυχτικιά της προσφέρουσας) κι ένα σεντόνι επίσης κοφτό (εκεί να δεις σιδέρωμα, αντίκα ωστόσο, καταπληκτικό κομμάτι). Αν είχε κι ένα iphone 4s με σύνδεση στο πρόγραμμα «talktil you drop», θα ήταν το καλύτερο πακέτο like ever.

Σε όλες μας μοιράστηκε μια γυάλινη πιατέλα, το «κορμπάν» του γαμπρού, που είχε μέσα κι άλλα γλυκά του γάμου (σήμα της νίκης από τη λιχούδα και με τα δυό της χέρια), αμυγδαλωτό, μπεζέ, κι άλλο αμυγδαλωτό, γλυκό ψωμάκι, μαντολάτο, καθώς κι ένα μικρό βάζο με καρπούς (σιτάρι, ρύζι, κ.ά.) κι ένα γυάλινο μάτι (ναι, για το «μάτι»). Στην κορυφή του βάζου είχαν βάλει βαμβάκι, που συμβολίζει τη μακροζωία, το «να ζήσει ο γαμπρός μέχρι να μπαμπακιάσουν τα γένια του»/να βγει η χώρα από την κρίση/να πάρει ο Εργοτέλης το πρωτάθλημα.

Στο τέλος η μαμά του Ι έβγαλε και μια τούρτα (επειδή την προηγούμενη μέρα είχε γενέθλια η νύφη), που την είχε παραγγείλει να μοιάζει με την τούρτα που είχε η νύφη στα πρώτα της γενέθλια (εκεί ήθελα να κλάψω κι εγώ, που γενικά με λες χοντρόπετση και γαϊδούρα σε κάτι τέτοια). Κόψαμε και την τούρτα, όρμηξαν τα πιτσιρίκια να γλείψουν τα βίντατζ ζαχαρωτά και να τα παρατήσουν με ξεβαμμένο καραμελόχρωμα στα πλαστικά πιάτα (ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΜΕΝΟΥΝ ΖΑΧΑΡΩΤΑ ΠΑΡΑΜΕΛΗΜΕΝΑ, okthanxbye).

Μετά το φαγητό, το γλυκό και το τσιτ τσατ, περάσαμε στο χορό, δηλαδή στη Ντάνα Ιντερνάσιοναλ κι άλλες γιουροβιζιονικές επιτυχίες, στο Μιχάλη Ρακιντζή (ευχαριστώ τη ντιτζέι-σα από τούτο το βάθρο για την επιλογή της), στην Απόλυτη Ελληνίδα Σταρ, στον Πασχάλη (σύζυγο Αλίκης). Εκτός από τη νεολαία, χόρευαν και οι πιο μεγάλες κυρίες (του δώκανε και κατάλαβε, για την ακρίβεια), ιδιαίτερα μια από τις αρκετά πιο μεγάλες, πολύ τρέντι, τον ακάθιστο είχε, είπα στη φίλη της νύφης τη Μ να την στριμώξει, για να μάθουμε το μυστικό της καλής ζωής, το πώς κρατιέται, το τί φαίνεται να κάνουμε εμείς λάθος και δε μπορούμε να πάρουμε τα πόδια μας. Βλέπω τη συγκεκριμένη κυρία στο γάμο να μας σέρνει χοροπηδώντας στα αφτεράδικα κι εμείς να παριστάνουμε τα κουνέλια.

Εξαιρετικό το πάρτυ, αλλά κάποια στιγμή έπρεπε να μαζευτώ στο σπίτι μου, οπότε περπάτησα κανένα δεκάλεπτο για να βγω στην Κηφισίας προς άγραν συγκοινωνίας. Έχει τόσα δέντρα το Παλιό Ψυχικό που ορκίζομαι ότι η αναπνοή μου δυσκόλεψε. Όσα εκτείνονται προς τα πεζοδρόμια, τα έχουν κουρέψει ακριβώς στο ύψος μου, οπότε περνάω από κάτω κυρία, χωρίς να ξεστρατίζω στους δρόμους (έχει και τα καλά του το να είσαι κοντή).

Δεν έφαγα ούτε μισό γλυκό στο δρόμο (βράχος), βρήκα ένα ταξί και γύρισα στο κέντρο, σκεπτόμενη πόσες δουλειές έχουν να κάνουν τα παιδιά μέχρι τη μέρα του γάμου (καλά, και το πόσο νόστιμα ήταν τα μελιτζανοπιτάκια). Κι άλλα έθιμα θα δούμε κι άλλα τελετουργικά, είμαι κατενθουσιασμένη, παρά το ότι δεν είμαι τόσο της παράδοσης. Σημασία πάντως έχει να τηρείς το έθιμο και να το χαίρεσαι. Τουλάχιστον θα θυμόμαστε την ημέρα της επιλεκτικής χρεοκοπίας (ή όπως αλλιώς τη λένε) με κάπως πιο ευχάριστο συναίσθημα. Το πράματα είναι σκούρα, αλλά ο φρέσκος μπεζές διαλυόταν σε κάθε κίνηση των δακτύλων κι ο αφρός του ζέσταινε κάπως τα μέσα σου.

Ετικέτες ,

35 36 37 38