01 02 03 Dear All, I've got some news: Νύχτες στο Βενιζέλο. 04 05 15 16 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 31 32 33

Νύχτες στο Βενιζέλο.

34

Ντίαρ ολ,


Την Πέμπτη το βράδυ ξεκίνησα να πάω στην Κρήτη. Η απόσταση δεν είναι μεγάλη, δεν είναι και μικρή, σε κάθε περίπτωση να το οδηγήσεις/κολυμπήσεις δε μπορείς και πρέπει να συρθείς ως το λιμάνι (όχι άλλο κάρβουνο) ή το αεροδρόμιο (για τη χρυσή κάρτα της Ολυμπιακής θα κάνω πιο πολλά απ' όσα για τη χρυσή αμέρικαν εξπρές).

Με τα εισιτήρια έγινε ένα μπάχαλο (έπρεπε ν' ανεβοκατέβω δυο φορές μέσα σε μια βδομάδα, στο πάτερν Εξάρχεια – Γκύζη, πετάξου δυο λεπτά να πάρεις ψωμί), οπότε κάπως εξομάλυνα τα ζητήματα μεταφοράς και κατάφερα να κανονίσω τη δουλειά, ώστε να το πάρω σερί, αλλάζοντας το ένα σετ εισιτηρίων για τα Χριστούγεννα (εδώ δεν ξέρουμε αν θα κάνουμε 28η, γουατέβα).

Ξεκινώντας από το σπίτι σου (από το κέντρο δηλαδή) για να πας στο αεροδρόμιο είναι παντελώς βέβαιο ότι θα συμβούν τα εξής πράγματα (όταν η μέρα είναι κακή ή όταν η μέρα ήταν καλή, αλλά στην πορεία σε μάτιασε καμιά ξινή συναδέλφισσα κι έγινε σκατένια):

Κατηγορία γεγονότων: “πού να 'ναι τέτοια ώρα η αγάπη μου”.

Κατηγορία γεγονότων:“όλα τα 'χα, εσύ μου έλειπες”.


Στο αεροδρόμιο οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας είχαν αυτό που λέμε “λευκή απεργία”, δηλαδή όχι ακριβώς λευκή, μπλαν κασέ θα την έλεγα, και δουλεύανε και δε δουλεύανε (και θα τους πάρει και θα τους σηκώσει), με αποτέλεσμα να καθυστερήσουμε αρκετά. Δηλαδή πολύ. Δηλαδή μου το σπάσανε, λες και μπορώ εγώ να πάω στη δουλειά μου και να πω “σήμερα κάνω λευκή απεργία, θα κάνω ότι πηγαίνω στην Ευελπίδων κι εσύ θα κάνεις ότι με βλέπεις εκεί”.

Το θέαμα στις αίθουσες αναμονής του αεροδρομίου είναι πλουσιότατο, δηλαδή όρεξη να 'χεις (δεν ξέρω πώς ακριβώς μπορείς να την έχεις μετά από τέτοια καθυστέρηση) να παρατηρείς. Αλλάξαμε θύρα καμιά 15αριά φορές (οι ελεγκτές βοηθάνε στη διατήρηση της σιλουέτας σας), οπότε είδα τις μισές ίντρα Σένγκεν πτήσεις της ξεχωριστής εκείνης βραδιάς, τουτέστιν:


Κατά τις 11, βγάλανε άλλη μία ανακοίνωση του τύπου “σας ανακοινώνουμε ότι θα σας ανακοινώσουμε αν θα φύγετε και σε ποιά μελλοντική ιστορική περίοδο θα συμβεί αυτό”, οπότε μας κάνανε την καρδιά περίβολο και είπα να αλλάξω το εισιτήριο και να φύγω την επόμενη το πρωί. Μέχρι ν' ανέβω από τη θύρα 30 στα γραφεία της εταιρίας, πέρασα ανάμεσα από δεκάδες αγανακτισμένους επιβάτες, που βρίζαν – για άγνωστο λόγο – τους καημένους τους συνοδούς εδάφους. Ένας φώναζε “να μας πάρετε τους ελεγκτές στο τηλέφωνο να τους μιλήσουμε (σε 10' μπαρμπα-Θανάση, γιατί περιμένουμε να σε πάρει ο Ομπάμα πρώτα, γι' αυτό που λέγατε πριν), ένας άλλος “και τί θα πώ εγώ στους πελάτες που θα με περιμένουν αύριο στο δικαστήριο; (ότι δεν έχεις πάρει ακόμα το πτυχίο του πιλότου ίσως;) κι ελάχιστοι πιο ψύχραιμοι έπαιρναν τηλέφωνο συζύγους/παιδιά/κουνιάδους/συμπεθέρους/γκόμενους “έλα να με μαζέψεις γιατί μας ωθούν σε μαζικό φονικό”.

Έβγαλα εισιτήριο με των 7 το πρωί, μπήκα σ' ένα ταξί κι έφτασα σπίτι σε τέτοια κατάσταση, που ούτε τη σοκοφρέτα δεν ήθελα να φάω (να πάρω ένα φορητό θερμόμετρο για κάτι τέτοιες rare occasions). Ξαναντούκου τ' αξημέρωτα έφυγα πάλι από το σπίτι, έφτασα μια ώρα πριν (η 6η ώρα του πρωινού πρέπει να καταργηθεί δια νόμου), κοπάνησα έναν εσπρέσσο με άδειο στομάχι και πήγα να πάρω περιοδικά, γιατί με τί μυαλό να συνεχίσεις το Χάρυ Πόττερ τέτοια ώρα πιο βάρβαρη κι απ' τον Βόλντεμορτ (καλά, το 'χεσα κι εγώ).

Η υπάλληλος του ξενόγλωσσου βιβλιοπωλείου του αεροδρομίου ήταν σίγουρα συγγενής της γειτόνισσας ψιλικατζούς. Παίρνω το αγγλικό Elle και το Marie-France, το πρώτο για να ξεστραβωθώ, το δεύτερο για να διαβάσω κανένα άρθρο, να κάμω πράκτις το βοκαμπιλέρ, για όταν γεννήσει η Κάρλα και θα θέλω να πάρω το γαλλικό Hello. Πάω στο ταμείο, της τ' αφήνω, μου δείχνει τη μαριφράνς και μου λέει με ύφος “κοπελιά δε βλέπεις τί παίρνεις”: “Αυτό είναι στα γαλλικά”. Άστοδιάλο. Κι εγώ νόμιζα ότι το Marie αναφέρεται στη Μαρί Κυριακού Φασολακομάνα και το France (και τα δύο με 24άρα γραμματοσειρά στο εξώφυλλο) αναφέρεται στον Ανατόλ Φρανς κι είναι συνταγμένο σε άπταιστη ινδονησιακή. Κρατήθηκα. Δεν έκαμα τον Αρτέμη Μάτσα. Δεν την έδειξα με το δάχτυλο και δε φώναξα στους 10 παρόντες, που είχε ακυρωθεί η πτήση τους: Κοιτάααξτεεε, μια ελεγκτήηης! Κακόγουστο, αλλά με 3 ώρες ύπνο, το γούστο δεν είναι το φόρτε σου. Ούτε κι οι μετακινήσεις βέβαια. Αλλά σάμπως εγώ το πέταξα το μπόινγκ στον προορισμό του;

Ετικέτες , , ,

35 36 37 38