01 02 03 Dear All, I've got some news: Καλέ, άψητα τα τρώτε; 04 05 15 16 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 31 32 33

Καλέ, άψητα τα τρώτε;

34

Ντίαρ ολ,

Η έθνικ κουζίνα μας συγκινεί και καμιά φορά μπορεί και να μας συγκλονίζει συθέμελα, ειδικά αν περιέχει σκόρδο, ταμπάσκο και κιμά, πολύ κιμά, πάρα πολύ κιμά (θυμήθηκα το μεξικάνικο της Νάξου, γκαρσόν, μια πετσετούλα για το σαλάκι). Καλά, εμένα πέραν του προφανούς (τορτίγια, κοτοπουλάκι, καλαμπόκι and so on) δε με πεθαίνει κιόλας, θα βρω κατιτίς να φάω πάντως, αυτό που έχει τις λιγότερες άγνωστες λέξεις ή, έστω, τις λιγότερες ίνες (όχι κρεμμύδια, όχι μαραθόριζες σε γουόκ και κουτιά ντελίβερι).

Την Τετάρτη το βράδυ πήγαμε στη συντρόφισσα Λάο Τσε (βλ. επεισόδιο Ιουλίου «Η Αντίπαρος σιμώνει»), που «το τυλίγει το μάκι» και μας κάλεσε για να φάμε τα έργα της. Εννοείται ότι δεν είναι για χόρταση η ιαπωνική κουζίνα (τους βλέπεις όλους πώς είναι σαν τον Άγιο Ονούφριο, 40 κιλά ο υπέρβαρος), οπότε καβάτζωσα on the go και τρεις πίτσες από το σούπερ. Δεν ήμουν ρηχή, ήμουν πεινασμένη (ναι, ξέρω, πεινασμένη βλάχα).

Για να φτιάξεις σπιτικό σούσι, χτυπώντας την κρίση στην καρδιά (τόσο χτύπημα στην κρίση ούτε η αυξημένη ρευστότητα) χρειάζεσαι τα παρακάτω:

· Ρύζι. Όχι καρολίνα, όχι μπαρμπα-Μπέν, όχι κανένα βλαχο-ρύζι από τα Φάρσαλα, όοοχι, όχι, θέλει ειδικό γιαπωνέζικο ρύζι. Το βάζεις να βράσει με ένα ειδικό γιαπωνέζικο ξύδι. Όχι ξύδι τοπ, όχι μηλόξιδο, όχι μπαλσάμικο, όοοχι, όοχι. Ειδικό. Γιαπωνέζικο. Ξύδι. Που αλίμονό σου αν ξεχαστείς ποτέ και το ρίξεις σε καμιά μαρουλοσαλάτα. Βράζεις το ρύζι, το σουρώνεις, το αφήνεις λίγο. Πιάνεις μια κουτάλα. Όχι ειδική γιαπωνέζικη. Μια κουτάλα. Τη βάζεις μέσα στην κατσαρόλα κι αρχίζεις το γύρω γύρω, μέχρι να λασπώσει. Εγκεφαλικό για όσους έχουν μεγαλώσει με γαμοπίλαφο. Ναι, ξέρω, βλάχα, τελευταία.

· Φύκια. Δε βγαίνεις με μαχαίρι στους βυθούς του Σχοινιά. Έτσι μαζεύουνε τους τσόχους, ντάρλινγκ. Πας στο ντέλι (ντέλι ντέλι, κάλπικε ντουνιά) και παίρνεις έτοιμα, συσκευασμένα, ραδιενεργά (possibly maybe) φύλλα, ανά πεντάδες, κυπαρισσί, φρεσκότατα (I doubt that), 10 επί 10 εκατοστά, σαν πλακάκια.

· Ψαρικά. Καπνιστό σολομό, σουρίμι (μη σας πω από τί φτιάχνεται αυτό, δεν θα ξαναφάτε), αν είσαι η Γιάννα Αγγελοπούλου και το φυσάει η τσέπη σου (αλλά δεν το περιέχει) καβούρι, γαρίδες, μπρικ, χαβιάρι (το ‘χασες, κουκλίτσα μου, 40% μείωση μας κάνανε προψές). Τα κόβεις λωριδίτσες, όλα εκτός από τη γαρίδα και τ’ αφήνεις σ’ ένα πιάτο. Αν είναι μαζί σου η Αφροδίτη, την απομακρύνεις, γιατί θα τα φάει όλα μέχρι να έρθει η ώρα του ρολαρίσματος. Μην πεις ότι δεν στο ‘πα.

· Λαχανικά. Αβοκάντο, φρέσκο κρεμμυδάκι, αγγουράκι, όλα σε λωριδίτσες (κοίτα τα, μωρέ, τι χαριτωμένα!). Κι από αυτά μασουλάει η Αφροδίτη, οπότε ισχύει το ίδιο με πιο πάνω.

· Σάλτσα σόγιας (και το σούσι θέλει την παπάρα του), σουσάμι (Προαιρετικά. Καλά, κάνε πρώτα τα βασικά και μετά πας στο σουσάμι. Σούσι με σουσάμι, σούσι με σουσάμι. Δοκίμασε να το πεις 10 φορές γρήγορα. Μαμά, κοίτα, μιλάω γιαπωνέζικα).

· Τετράγωνο εξάρτημα – μπαμπουδάκι για το ρολάρισμα (τα πουλάνε στα καταστήματα ειδών σπιτιού).

· Έμπειρα δάχτυλα. (δεν τα πουλάνε στα καταστήματα ειδών σπιτιού. Σε κανένα κατάστημα δεν τα πουλάνε. Αν τα θέλετε απεγνωσμένα, νοικιάζουμε τη συντρόφισσα).

Εμείς είχαμε όλα τα παραπάνω και όση ώρα ψηνόταν οι πίτσες, η συντρόφισσα Λάο Τσε ετοίμασε μπόλικα ρολά με διάφορα υλικά, για την επιλογή των οποίων δημοκρατικά ρωτούσε τις υπόλοιπες παρευρισκόμενες (-Τι να βάλω μέσα; -Λοιπόν, βάλε: σουρίμι, σολομό, γαρίδα, να γίνει πολύ ψαρένιο, -Στο επόμενο τι να βάλω; - να βάλεις, να βάλεις…Μμμ, βάλε γαρίδαα, σολομόοο, αβοκάντοοο, αγγουράκιιι, - Σώνει, δε θα κλείνει. Στο επόμενο τι να βάλω; -Μερέντα. *Υποτιμητικό βλέμμα από τις υπόλοιπες, σήκωμα φρυδιού σε ύψος «μμμ, βλάχα»*). Δοκίμασα κι εγώ, ωραία ήταν, αλλά πόσα να φας για να χορτάσεις. Δέκα; Είκοσι; Πεντακόσια; Ε, πεντακόσια δεν είχαμε.

Εννοείται ότι λυσσάξανε και τρώγανε επιτόπου ό,τι κι αν ρόλαρε, μέχρι που η Μ τις εκλιπάρησε με puppy eyes «Μη φάτε τα δυο τελευταία, να βγάλουμε καμιά φωτογραφία» (αυτές θα τρώγανε και τη φωτογραφία, σε πίξελς). Φυσικά και δυο τρεις μασουλήσανε όλως καταχρηστικώς και από τις πίτσες.

Το σπιτικό σούσι συμφέρει, αν ξέρεις πώς να το φτιάχνεις (ή αν το φαντάζεσαι, έστω) διότι σου βγαίνει μια τιμή ανά άτομο περίπου στο 1/3 αυτής που θα πληρώσεις για να το φας έξω. Κι επειδή τα πολλά «έξω» κοπήκανε κι όσα μείνανε θα περιοριστούν κι αυτά, αν θέλεις σώνει και καλά να φας κάτι γιαπωνέζικο και να μην στον πιάσουνε, υπάρχει τρόπος.

Το τρίβιαλ μετά τη σουσοφαγία είναι προαιρετικό. Αν και «τυράκι» με ψάρι δεν ταιριάζει. Ε, κάπως πρέπει να ταπεινώσεις με τις πλούσιες γνώσεις σου και τις ντεγκουστατρίς φίλες σου. Ναι, ξέρω. Βλάχα.

Βγάλ’ την πίτσα, μην καεί.

Ετικέτες , , ,

35 36 37 38