01 02 03 Dear All, I've got some news: Το καλοκαίρι ήρθε και σε πήρε κι εσένα μαζί*. Παρτ γουάν. 04 05 15 16 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 31 32 33

Το καλοκαίρι ήρθε και σε πήρε κι εσένα μαζί*. Παρτ γουάν.

34

Ντίαρ ολ,


Το τριήμερο της Παναγίας πήγαμε οικογενειακώς στον Άγιο Νικόλαο Λασιθίου, μιας και ξεκίνησε και η άδεια του πατέρα μου (η μάνα μου εμπίπτει στην κατηγορία “Ιούνιος – Ιούλιος – Αύγουστος', τρεις καλοί λόγοι για να γίνετε εκπαιδευτικός), γιόρταζε κι η γιαγιά μου, ήθελε και το σπίτι ένα σφουγγάρισμα and so on.

Τη διαδρομή απ' το Ηράκλειο στον Άγιο Νικόλαο, και από τους δύο δρόμους που υπάρχουν (ενάμισης ουσιαστικά), την ξέρω απέξω. Αν δηλαδή μου κλείσεις τα μάτια από την αρχή της διαδρομής και με ρωτάς σε ανύποπτο χρόνο πού βρισκόμαστε, σου απαντάω με ακρίβεια google maps. Τόσο καλά δεν ξέρω ούτε που είναι οι κάλτσες στο συρτάρι μου. Τα κραγιόν στο μπάνιο μου. Οι σοκοφρέτες στα ντουλάπια μου.

Όποτε πάμε στο εξοχικό σαββατοκύριακο (πάνε δηλαδή, γιατί εγώ λείπω εκτός λεβεντογέννας), εκτός από τα ρούχα, τα παπούτσια, τα κομπιούτερ και όλα τα άλλα τσάρτσαλα, κουβαλάνε και όσα υπάρχουν στο ψυγείο και πρέπει να καταναλωθούν. Ουσιαστικά δεν πάνε διήμερο, πάνε βόλτα την τσανάκα το γιαούρτι (μη χαλάσει, αμαρτία είναι). Εννοείται ότι το ξαναγυρίζουν πίσω την Κυριακή το βράδυ, διότι εκεί έχουν άλλα τόσα πράματα κι άλλα τόσα κουβαλάει η γιαγιά μου απ' το δίπλα σπίτι. Η γιαγιά μου έχει επιλέξει συνειδητά ένα λόγο ύπαρξης, ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες, που κάνουμε guest εμφάνιση τα εγγόνια της: να μας ταΐζει σαν σφαχτάρια (αν μπορούσε θα μας ξύπναγε και τη νύχτα ανά δίωρο, να μας δίνει λίγο κρεατάκι, μια μπουκιά φασολάκια, ένα ρυζόγαλο εσύ, που έχεις κι αναιμία, πρέπει να τρως”).

Εννοείται ότι φυσούσε δυνατά, όπως το περίμενα (απαγορευτικό για full skirts), τουλάχιστον είχε δροσιά, γιατί στο Μουντιάλ του '98 μας έκανε ένα καύσωνα με 49 βαθμούς κελσίου, οπότε η άπνοια δε συνδυάζεται ποτέ με την ευχάριστη παραμονή στο εξοχικό.

Στον Άγιο Νικόλαο το χειμώνα δε μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα. Το καλοκαίρι μπορείς να τσαλαβουτήσεις παντού, διότι ακόμα και μέσα στην πόλη έχει παραλίες με μπλε σημαία (in your face, Ibiza), να φας πολύ καλό φαγητό, ΜΠΑΜΙΕΣ (βλέπε προηγούμενο ποστ), ΛΑΔΕΡΑ (ομοίως), ό,τι κρέας θες, ό,τι ψάρι θες, μυζηθρόπιτες (μεγάλο χιτ, υπάρχει και σχετική γιορτή μυζηθρόπιτας) και βέβαια μπορείς να βγεις μέχρι πρωΐας, μεσημεριού ή όσο αντέξεις τέλος πάντων.

Αν δεν πας σαν τουρίστας, αλλά σαν ημι-ντόπιος, αν έχεις έναν χριστιανό να σου μαγειρεύει (μάνα, γιαγιά, θεία, συμπεθέρα), αν βαριέσαι να βγεις έξω, διότι κατά βάθος θεωρείς ότι βρίσκεσαι σε rehab, μπορείς να σαπίσεις στον ύπνο, να βλέπεις κανένα επεισόδιο σειράς, να τρως γεμιστά και ν' αλλάζεις στάση στον καναπέ, ξεβολεύοντας τους υπόλοιπους. Όλη. Μέρα. Κάθε. Μέρα.

Παλιά, όταν δε δούλευα και δε χρειαζόμουν 620 ώρες ύπνου στις διακοπές, για ν' αντεπεξέλθω στις απαιτήσεις της επόμενης σεζόν, έβγαινα κι εγώ σαν άνθρωπος, μιας και υπάρχουν μερικά ωραία μπαρ (μέχρι και σε κλαμπ πήγαινα, party animal, or what), τα οποία όταν έκλειναν προς τα ξημερώματα, μας έβγαζαν έξω και μας ανάγκαζαν να αναζητήσουμε άλλους τρόπους συνέχισης της διασκέδασης (πόση αϋπνία άντεχα τότε, απορώ με τον εαυτό μου). Παίρναμε τα τραπεζομάντιλα από τα κλειστά εστιατόρια, τ 'απλώναμε στις παραλίες της πόλης και καθόμασταν μέχρι να ξημερώσει. Παρά τη φασαρία, ποτέ δε μας φέραν την αστυνομία, σ' όποια παραλία κάτω από σπίτια κι αν είχαμε καθίσει. Ή είναι πολύ ανεκτικοί οι κάτοικοι ή ο πληθυσμός παρουσιάζει υψηλά ποσοστά κώφωσης.

Τα τελευταία χρόνια προτιμώ να σαπίζω στο σπίτι, ενίοτε βέβαια πηγαίνω για κανένα ποτό, αρκεί να μην είναι ο μέσος όρος ηλικίας σε φάση “γράφουμε διαγώνισμα στην άλγεβρα τη Δευτέρα”. Το Σάββατο πήγα με την αδερφή μου και δυο φίλες της (όλες 22 στα 23) για ένα γρήγορο ποτό (γρήγορο για μένα, διπλοβάρδια για τα νιάτα), στην “παραλιακή” του Αγίου Νικολάου. Αυτές ντυθήκανε για γάμο (από την πλευρά της νύφης), χίλια μπράβο να τους δώσω, που βάλαν τη μάσκαρα, όσο το μάτι έκλεινε πεισματικά απ' τα απανωτά ξενύχτια. Στην παραλιακή βαράγανε νταούλια από τα μεγάφωνα (τα είχαν στήσει συνεταιρικά όλα τα μαγαζιά, διότι η ηχορύπανση ενώνει τη νύχτα). Στο μπαρ η νεολαία είχε πιάσει το θέμα συζήτησης “κάμπινγκ και έντερο: λύσεις για δυσκοίλιους και μη”, όσο εγώ μέτραγα τα 4x4 που περνούσαν από μπροστά μας (πασαρέλα με το ζωοκλεφτικό, πρώτη φορά στη ζωή μου έβλεπα). Έφυγα την ώρα που έδιναν τις λύσεις για τους μη δυσκοίλιους, πριν πέσω με τη μούρη στο μαρτίνι. Δεν ήμουν πάντα τόσο ξενέρωτη. Απλά παλιά ήμουν πιο χορτάτη από ύπνο. Γύρισα σπίτι, όπου οι γονείς μου βλέπανε τούρκικο σε dvd (τα τούρκικα σίριαλ εκτοξεύσανε τις πωλήσεις στο Τηλέραμα φέτος). Κοιμήθηκα 11,5 ώρες. Ευελπιστώ να ξαναπάμε από βδομάδα (το σκέφτομαι και νυστάζω ήδη).

Facts about εξοχικό:

Επιστρέψαμε στο Ηράκλειο κι άνοιξα το ραδιόφωνο, που ήταν συντονισμένο στον πιο δημοφιλή σταθμό (υποτίθεται ότι είναι και ενημερωτικός), που έπαιζε Ειρήνη Μερκούρη και Νότη Σφακιανάκη, ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΤΟΥΣ. Η τρύπα στο χρόνο διατρέχει σπίτια σε δύο διαφορετικές πόλεις. Σα να νύσταξα όμως...


*Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από το τραγούδι του Φοίβου Δεληβοριά, “Το καλοκαίρι θα 'ρθει”. Το καλύτερό (μου) τραγούδι για το καλοκαίρι. Για κάθε καλοκαίρι.


Ετικέτες , , ,

35 36 37 38