01 02 03 Dear All, I've got some news: Το Τζέλα Δέλτα δεν είχε μπάμιες. Οι τελευταίες διακοπές. 04 05 15 16 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 31 32 33

Το Τζέλα Δέλτα δεν είχε μπάμιες. Οι τελευταίες διακοπές.

34

Ντίαρ ολ,


Την προηγούμενη βδομάδα, λίγες ώρες μετά την έναρξη της φετινής άδειας, πήραμε την ιπτάμενη γάτα και πήγαμε στη Νάξο. Φυσικά και στην πίσω ακριβώς θέση καθόταν η πιο γλωσσού συνταξιδιώτισσα της αποβάθρας. Φωτογράφιζε τα κύματα που σκάγαν στο πλοίο με κραυγούλες θαυμασμού (κύματα είναι, κύ-μα-τα, όχι ιπτάμενοι πειρατές) και έκανε υποδείξεις στο σύζυγό της (σκέτο “σύζυγος”, όχι ταλαίπωρος, τα ήθελε ο πισινούλης του), με αποτέλεσμα να μην κλείσω μάτι, παρότι επικρατούσαν ιδανικές συνθήκες κούνιας, λόγω μελτεμιού (πέερα, δώωθε, πέερα, δώωθε, όπα, έσκασε).

Το δωμάτιο βρισκόταν στην Πλάκα, ευθεία κάτω απ' τη Χώρα, στη μέση περίπου της τεράστιας παραλίας που διατρέχει τη δυτική πλευρά της Νάξου. Το κριτήριο επιλογής της διαμονής για φέτος, ήταν η απόσταση από την αμμουδιά: το πιο παράνομο ψάχναμε, αυτό στο οποίο καμία μπουλντόζα της Πολεοδομίας δεν θα κώλωνε να κάνει μπρος. Αντικειμενικά υπήρχε μια μικρή δυσκολία πρόσβασης, διότι περνούσαμε κάθετα έναν ολόκληρο χωματόδρομο και μετά ανεβαίναμε ένα ολόκληρο λοφάκι άμμου, αλλά δε βαριέσαι, όλα για τον άνθρωπο είναι. Ευτυχώς δεν είχαν ξεπατώσει τα αρμυρίκια από το συγκεκριμένο σημείο, οπότε μπορούσες να καθίσεις όλη μέρα χωρίς να γκανιάσεις, δεδομένου ότι ομπρέλες δεν είχε (πανάδες εν όψει).

Η συγκεκριμένη παραλία χρειάζεται περιστάσεις όπως η απόβαση των Συμμάχων για να γεμίσει, οπότε κάθε μέρα ήταν ήσυχα, άκουγες το κυματάκι να σκάει και τον αέρα να σηκώνει μπουγάδες. Φάγαμε αρκετή άμμο βέβαια, δεδομένου ότι, ξαπλώνεις να διαβάσεις, σουφρώνεις την περιοχή γύρω από τα μάτια σου, επειδή σ' ενοχλεί ο ήλιος, αντανακλαστικά χάσκεις, να 'σου μια ριπή, ευγενική προσφορά των 8 μποφώρ (φτου).

Από την Πλάκα, αν σου άρεσε η περιπέτεια και το λούσιμο με αργιλόχωμα, έπαιρνες έναν στενό δρόμο κι έβγαινες σιγά σιγά στην ενδοχώρα, διασχίζοντας λακούβες, χωράφια και στάβλους με αγελάδες. Και στην άσφαλτο να βρισκόσουν βέβαια, περνούσαν από μπροστά σου τα κατσίκια ανενόχλητα, καλή ώρα όπως στη Λεβεντογέννα (μία από τις πολλές ομοιότητες των δύο νησιών). Όμορφα ορεινά χωριά είναι το αμφιθεατρικά χτισμένο Φιλότι, καθώς και η Απείρανθος, που είναι ακόμα πιο βαθιά χωμένη στα βουνά. Στην Απείρανθο είχαν μετοικήσει συμπατριώτες Κρητικοί (μετά από βεντέτες φυσικά, δεν κάνανε Εράσμους), με αποτέλεσμα να μιλάνε ακόμα κρητικά στο χωριό (συνεννοηθήκαμε). Εκεί πετύχαμε και το Μήτσο το Διαμαντίδη με παρέα (πάμε μωρή Πανάθα αρρώστια, τώρα ΚΑΙ στις διακοπές). Γραφικό χωριό είναι και το Χαλκί, όπου καθίσαμε με το φίλο Σ και το σόι του, που κατάγεται απ' το Φιλότι και μας έκαμε επάξια τον ξεναγό, να φάμε μια πορτοκαλόπιτα, να πιούμε το τοπικό λικέρ Κίτρο, να πάνε κάτω τα φαρμάκια (που δε θα ξαναπάμε διακοπές τα επόμενα 10 χρόνια – πουτάνα κρίση).

Εντυπωσιακό ήταν το Κάστρο της Χώρας, η παλιά πόλη, που είχε οχυρωθεί από τους Ενετούς (και ιστορία διδάσκουμε) και σήμερα διατηρείται σχεδόν αναλλοίωτη (ψάχνω δουλειά ρεπόρτερ στο Μένουμε Ελλάδα, μπας και ξαναπάω διακοπές και κάνω πρόβα τα λόγια του ρεπορτάζ). Στο κατώτερο μέρος του Κάστρου βρίσκεται η Παλιά Αγορά, με στοές, ανηφοροκατηφόρες, καμάρες και σκάλες, βουκαμβίλιες και - βέβαια - πολλά μαγαζιά. Στην κορυφή του Κάστρου έχει μουσείο, καθολική εκκλησία, Σχολή Ουρσουλίνων, σπίτια πλουσίων, σπίτια πολύ πλουσίων, σπίτια τυχερών κληρονόμων. Και πολύ αέρα. Πάρα πολύ αέρα.

Δεν είναι το πιο όμορφο νησί που έχω πάει, αλλά είναι μεγάλο, έχει αρκετά πράγματα να δεις και μπορείς να περάσεις ξεκούραστες διακοπές (με διαβάζετε, κύριε Αμυρά μου; πάρτε με καλέ στη δούλεψή σας κι εγώ μέχρι ποδήλατο θα μάθω).

Facts about this year's vacations:

Ξημερώματα Παρασκευής μπήκαμε με το πλοίο στο λιμάνι του “Δημοκρατικού Ηρακλείου”. Η ασχήμια του ήταν διακριτή ακόμα και στο φως της χαραυγής (κύριε Αμυρά μου, ό,τι θέλετε, μου λέτε τώρα που γνωριστήκαμε, ε;). Αλλά οι μπάμιες βρισκόταν ήδη μέσα στη χύτρα. Με τη ντομάτα τους ολόκληρη.

Ετικέτες , , , ,

35 36 37 38