01 02 03 Dear All, I've got some news: Αν έχεις τοίχο, διάβαινε. 04 05 15 16 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 31 32 33

Αν έχεις τοίχο, διάβαινε.

34

Ντίαρ ολ,

Το Σάββατο το βράδυ πήγαμε με τη «θεία απ’ το Σικάγο», τον Κορνήλιο και το Σπάρτακο στη συναυλία του Roger Waters, στο κλειστό γήπεδο μπάσκετ του ΟΑΚΑ. Οι δύο αυτοί λαμπροί νέοι είχαν πραγματοποιήσει απόβαση στην Αθήνα από την εξωτική Κρήτη και πήγα να τους μαζέψω το μεσημέρι του Σαββάτου απ’ το κέντρο, να πάμε στη θεία, που μένει κοντά στο ΟΑΚΑ (πάντα βολική η θεία).

Όταν τους είδα απέναντι από το φανάρι της Κοραή, τρεις και είκοσι, πλησίασα ένα ακόμα βήμα προς τη θερμοπληξία, καθόσον και οι δύο φορούσαν ΜΑΥΡΑ ρούχα στο ντάλα του ήλιου (η απάντηση που έλαβα: «μααα, θα πάμε σε συναυλία». Μααα, θα πας στα επείγοντα).

Η θεία είχε μεγάλη αζιτασιόν για τη συγκεκριμένη συναυλία, διότι οι Pink Floyd ήταν το αγαπημένο της συγκρότημα, όχι επειδή παίζανε ωραία μουσική, αλλά επειδή είχαν το ροζ ως α’ συνθετικό του ονόματός τους (κάποια άλλη στιγμή θα αναπτύξω το θέμα «ο νεανικός έρωτας της θείας με τον Φίλιππο τον Πλιάτσικα»).

Φτάσαμε στο Μαρούσι, ο Κορνήλιος έκραξε τα «βόρεια προάστια» («σιγά το βορρά, κι εδώ ήλιο έχει»), φάγαμε ένα ταψί γεμιστά και ξεκινήσαμε για το γήπεδο. Ο Κορνήλιος φορούσε μια μπλούζα των Beatles (έχω την ίδια, ευτυχώς δεν την έβαλα, σαν τα ζαβά θα ήμασταν), εγώ έβαλα μία των Nirvana, ως tribute στον μακαρίτη τον Kurt και στο ομώνυμο παγωτό. Το κάραμελ εντ πεκάν, όχι το κούκιΖ.

Βρήκαμε να παρκάρουμε απέναντι από τη Σπύρου Λούη και ξεκινήσαμε το περπάτημα μέσα στο ντάλα του ήλιου, έχοντας επιστρέψει στο 1997 (συναυλία χωρίς κινητά. Δε χόρορ. Τρία διαφορετικά πλάνα, σε περίπτωση που χανόμασταν. Κοντρόλ φρηκ.). Ειδυλλιακό σου λέω. Παραισθήσεις μετά τα 5 πρώτα λεπτά (ότι μας καλωσόριζε προσωπικά ο Ρότζερ, ότι το ΟΑΚΑ είχε πάρει τη μορφή γουρουνιού, ότι βλέπαμε μια όαση με παρκαρισμένες καμήλες).

Μετά τον έλεγχο των εισιτηρίων κι αφού πέσαμε πάνω σ’ ένα συμμαθητή μας (πόσο μικρός ο κόσμος, κι εσύ εδώ, μα τί σύμπτωση, μπλα μπλα μπλα, ΠΡΟΧΩΡΑ ΝΑ ΜΠΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΕΧΩ ΒΓΑΛΕΙ ΤΗΝ ΙΛΑΡΑ) μπήκαμε στην αρένα και καθίσαμε στο πάτωμα, να περάσει η ώρα, που μας κουβάλησε ο Κορνήλιος δυόμιση ώρες πριν την έναρξη. Εκεί συνέχισαν το κράξιμο για τη μπλούζα μου με τους Nirvana (γκράντζ, ρε μουνιά), ο Σπάρτακος μου έδενε τα κορδόνια των all star μεταξύ τους (σοβαρός άνθρωπος, ορθοπεδικός, να σου τύχει σε χειρουργείο και να πρέπει να τον εμπιστευτείς), ο Κορνήλιος φούσκωνε τη σακούλα από τα πατατάκια και την έσκαγε (τρίτη δημοτικού, μάξιμουμ) και η θεία μας εξηγούσε γιατί αποφάσισε να γίνει (Μ)ΠΑΟΚ στα γεράματα. Μετά από 18 μπουκαλάκια νερό (πουτάνα ζέστη), μας σήκωσε (όλη την αρένα) μια κοπελίτσα που ήταν στη σκηνή, για να συμμετάσχουμε στο δρώμενο, κρατώντας ψηλά μια μάσκα που μας έδωσαν στην είσοδο κι ανεβοκατεβάζοντάς την, για να πετύχουμε το εφέ «ωκεανός».

Η συναυλία ξεκίνησε 21:30 νταν (Άγγλος στα ραντεβού του ο Ρότζερ. Και γενικότερα Άγγλος δηλαδή). Ακολουθούν σπόιλερΖ. Όσοι εδεήσατε να πάρετε εισιτήριο για την τελευταία μέρα, απομακρυνθείτε. Άμα θέτε δηλαδή.

· Το σόου ξεκίνησε με έναν τοίχο μισοχτισμένο, ψηλό αρκετά (καλά, για μένα ό,τι είναι πάνω από 1,65 ψηλό είναι, αλλά αυτός ήταν 7 μέτρα), πίσω από τον οποίο βρίσκονταν οι μουσικοί και η χορωδία. Μαυροντυμένοι στα πρότυπα των Ναζί στρατιωτικοί, κράδαιναν τις κόκκινες σημαίες τους, με σύμβολο δυο σφυριά χιαστί. Τότε η οικοδομή δεν περνούσε κρίση. Το άσπρο ανδρείκελο που έσυραν αιχμάλωτο στη μέση του τοίχου ήταν ο «Σπάρτακος». Όλοι ήμασταν ο «Σπάρτακος». Μόνο ο βεριτάμπλ Σπάρτακος δε χαμπάριασε ότι φωνάζαν το όνομά του απ’ τη σκηνή (γιατρός να τον εμπιστευτείς, σου λέει, ούτε στο όνομά του δεν ακούει).

· Ο Ρότζερ εμφανίστηκε με ναζιστική στολή και μαύρα γυαλιά. Νέο-Gaultier θα το ’λεγες. Στη διάρκεια του σόου έβαζε κι έβγαζε το μαύρο δερμάτινο σακάκι. Καλά κρατιέται για τα 68 του. Μίλησε κι ελληνικά σε βίντεο πριν την έναρξη. Από τη μέση ελληνίδα πρωινατζού μιλάει μακράν με καλύτερο συντακτικό.

· Οι κυρίαρχες μορφές του έργου, ο δάσκαλος, η μάνα, η γυναίκα, εμφανίζονται ως τυραννικές πελώριες μαριονέτες. Την κίνηση δεν τους τη δίνει βέβαια ο Pink, ως πρωταγωνιστής, παρά τη βαμβακερή άψυχη φύση τους. Και τούτο είναι το πιο τρομακτικό.

· Στην αρχή του σόου έσκασε ένα αεροπλάνο στα δεξιά της σκηνής. Πτήση Oceanic μάλλον. Ευτυχώς δεν ακολούθησαν έξι κύκλοι επεισοδίων, να ψάχνουμε ποιοι είναι οι Άλλοι (αυτοί του Gilmour προφανώς).

· Στα γύψινα τούβλα, που πλήθαιναν όσο πλησίαζε το τέλος του α’ μέρους, προβάλλονταν βίντεο, φωτογραφίες και προσωπικά στοιχεία ανθρώπων που πέθαναν για κάτι ή για το τίποτα (ανάλογα την πλευρά του τοίχου που τους κοίταζες…). Ο πατέρας Waters, θύμα του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, ο Βραζιλιάνος που σκότωσαν εν ψυχρώ οι Άγγλοι αστυνομικοί στο μετρό του Λονδίνου του 2005, η Ιρανή που λιθοβολήθηκε στις ταραχές της Τεχεράνης πέρσι, μικρά παιδιά που ξεψύχησαν στο Ιράκ και την Παλαιστίνη κι αλλού, όπου υπάρχει τοίχος. Άλλοτε ο τοίχος γέμιζε συνθήματα και κινούμενα γκράφιτι, αεροπλάνα που έριχναν, αντί για βόμβες, σταυρούς, αστέρια του Δαβίδ, ημισελήνους, «κοχύλια» της Shell και δολάρια. Άλλοτε ο τοίχος – ιδίως στο β’ μέρος – αποτελούσε τη βάση προβολής ολογραμμάτων, ιπτάμενων τούβλων, κινούμενων ψυχεδελικών σχεδίων.

· Ο Pink ανατρέχει στη ζωή του μέσα κι έξω απ’ τον τοίχο. Κάποια στιγμή συνειδητοποιεί ότι δεν είναι Ο Τοίχος. Κι έτσι τον γκρεμίζει. Όσο ίπταται από πάνω μας το μαύρο γουρούνι του καπιταλισμού, που υπάρχει πέρα και πάνω από κάθε τοίχο.

· Το σόου, έχοντας δανειστεί φυσικά πολλά στοιχεία από την ομώνυμη ταινία του Πάρκερ (Άλαν, όχι Σάρα Τζέσικα), σε παρασέρνει στη δίνη των νεανικών σου σκέψεων, οι οποίες αποκτούν νέα διάσταση υπό τις τωρινές συνθήκες ζωής. Το αισιόδοξο σενάριο είναι οι ρωγμές στο κρακελέ του τοίχου. Το απαισιόδοξο δε σε αφορά: γιατί με τη μουσική όλα μπορούν να γίνουν καλύτερα.

Ως προς τα υπόλοιπα συναυλιακά ζητήματα:

· Κόσμος, ο αναμενόμενος.

«Μπλουζάκηδες». Έλαβον: t-shirt Pink Floyd περί τα 500. Σκέτα Waters, κατά τι λιγότερα. Rainbow 1. Rush 3 (όπα σουξέ). Beatles 2 (παραλίγο 3, αν δε μου ‘κοβε ότι θα έβαζε κι ο Κορνήλιος το δικό του). Whitesnake 1 (πέρασε έξω αμέσως). Sex Pistols 3 (πού πα ρε, με τη μπλούζα του ορκισμένου οχτρού των Floyd, βάλε μια με το Σάκη καλύτερα). GunsnRoses 1 (μπράβο κουράγιο). Nirvana 1 (το δικό μου. Μια ζωή σπαστικιά). Deep Purple, κανένα. Ντροπή, ρε παιδιά. Γιατί ο Ρίτσι κι όχι οι άλλοι…

Μεσόκοποι. Πού πήγαν τα νιάτα μας, θυμάσαι τότε πάνω στα κάγκελα του Πολυτεχνείου, κ.λπ., κ.λπ. Οι περισσότεροι στις κερκίδες (οσφυοκαμψία. Κυριολεκτικά και μεταφορικά).

Μέταλα. Τα βαριά (μόλυβδος, αντιμόνιο, ζιργκόνιο). Της κατηγορίας «ψωμί, σκατά και μέταλ». Χρόνια είχα να τους δω (απ’ το σχολείο για την ακρίβεια). Oh wait, οι συμμαθητές μου ήταν. Μα πώς, την παλεύετε με τα μαλλιά μέχρι τη μέση, λυτά, καλοκαιριάτικα… Ξέρω, ξέρω. Ψωμί, σκατά και μέταλ.

«Άφησα τη Γαύδο όπως όπως κι ήρθα». Χωρίς μπλούζα τα παλικάρια, εξαρχής. Έκανε ζέστη, αλλά όχι και τόση, ειδικά για συναυλία που ΔΕ χτυπιόσανε. Έλεος.

«Βρήκα ευκαιρία να καπνίσω όλο το Μυλοπόταμο». Εντάξει, ρε φίλε, θες σώνει και ντε να δεις ΚΙ ΑΛΛΟΥΣ πράσινους δράκους, εκτός από αυτούς που θα προβληθούν στο σόου. Δεκτό. Εγώ, ΓΙΑΤΙ να πρέπει να τους δω. Καπνίζεις έτσι κι αλλιώς σε κλειστό χώρο, τζιζ κακό. Καπνίζεις και φούντα, μάντεψε, ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ. Κάφροι έλληνες.

«Αφού θα πάνε όλοι, ας πάω κι εγώ». Η κατηγορία της αδερφής μου. Πάω όπου έχει σκηνή και ντίρι ντίρι. Επόμενη στάση, Νίκος Ζωιδάκης, ο λυράρης της καρδιάς μας, γιορτή τυριού στο Γεράκι Πεδιάδος.

· Πνεύμα, επαναστατικό. Mother, should I trust the government? Όχι, χρυσό μου, αλλά εμένα περιμένεις να στο πω; (μαμάκηδες και στην επανάσταση). Υπήρχε πανώ με τις φάτσες όλων των Floyd και το σύνθημα: «Pinks and P.I.G.S. will always find somewhere to fly to». Στο μπαγκράουντ είχαν ζωγραφίσει έναν τοίχο. Κι ένα παλικάρι τον είχε ζωγραφίσει τον τοίχο, πάνω στο πρόσωπό του. Γουέλ νταν, μπόι (Αγόρι – Φρέντυ Καλομπράτσος, 1 – 0).

· Ήχος, καλός. Ατμόσφαιρα, αποπνικτική. Καλό θα ήταν να γκρεμίσουν μέχρι την αρχή της νέας μπασκετικής σεζόν το ταβάνι, γιατί αν δεν αεριστεί το γήπεδο κατά το συγκεκριμένο τρόπο απ’ τους μπάφους, ο Μήτσος ο Διαμαντίδης θα νομίζει ότι δίνει πάσες σε πράσινους δράκους. Κι αυτοί θα βάζουν τρίποντα.

Στο τέλος της βραδιάς ήπιαμε άλλα 18 μπουκάλια νερό και πήγαμε στα σπίτια μας, να κλειστούμε πίσω απ’ το δικό μας τοίχο. Με την παρηγοριά ότι έχουμε πάντα μια παρέα, να βάζει δυναμίτες στις σχισμές.

Ετικέτες , , , ,

35 36 37 38