01 02 03 Dear All, I've got some news: Αρρργκ! (χρατς, μπουμ, γκαπ – γκουπ) 04 05 15 16 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 31 32 33

Αρρργκ! (χρατς, μπουμ, γκαπ – γκουπ)

34

Ντίαρ ολ,

Την Κυριακή το απόγευμα, πάνω στη χώνεψη, πήγαμε με τη Λ και το Ν στο Μουσείο Μπενάκη της Πειραιώς (είχαμε καιρό, αμέσως ν’ αρχίσετε τα σχόλια). Στο δεύτερο όροφο του μουσείου βρίσκεται η έκθεση με τον εύστοχο τίτλο «ARRRGHH!», τον οποίο θα μπορούσαν να έχουν εμπνευστεί οι κιουρέιτορζ από την αντίδραση του Ν, όταν είδε ότι τον πήγαμε με τα πόδια 2,5 ορόφους, αντί να πάρουμε το ασανσέρ (έπρεπε να κάψω τα caprice που είχα καταπιεί at all costs). Μάταιος κόπος να πω σωστά τον τίτλο της έκθεσης στο ταμείο, καθώς ζητούσα τα εισιτήρια για το «Αρργχμφ» (το λιοντάρι της Metro Goldwyn με αϊλάινερ), με κοίταξε η ταμίας με συμπόνια και με ξεπέταξε με ένα «στο δεύτερο όροφο, παρακαλώ» (εντάξει, δε μπορώ να μιμηθώ πειστικά ζώα, μη μου το χτυπάτε όμως, κάνω καλό τιραμισού, για αντιστάθμισμα).

Το concept της έκθεσης συνίσταται σε τερατόμορφα κοστούμια, δημιουργίες διάσημων και λιγότερο διάσημων σχεδιαστών (δεν τους αναφέρω «γιατί θα ξεχάσω κανέναν και όλοι είναι φίλοι μου, μπλα μπλα μπλα»), overdressed εξτραβαγκάντσες με πολυεστέρες και παγιέτες, τρομακτικές ραφές και δύσμορφες σιλουέτες στο χείλος των κολεξιόν. Τα ρούχα βρίσκονται μέσα σε ένα ορθογώνιο παραλληλεπίπεδο «κουκούλι» από γυψοσανίδα, πάνω στην οποία άνοιξαν μια τρύπα στα εγκαίνια (φυσικά και τα έχασα, γιατί έγραφα μια μήνυση βραδιάτικα, άστα, κωλοδουλειά).

Ο χώρος ήταν φωτισμένος με μακρόστενες λάμπες φθορίου, απ’ αυτές που έχουν τα χασάπικα, για να βλέπεις καθαρά αν είναι φρέσκο το κοτομπέικον (όχι πολύ ξύγκι, κυρ – Κώστα). Ένα συρματόπλεγμα πλαισιώνει την αίθουσα και πάνω σ’ αυτό είναι τοποθετημένες επεξηγήσεις της λέξης «τέρας», διάφορα banners και μεγάφωνα, από τα οποία ακούγονται ακατάληπτοι ήχοι αυξομειούμενης έντασης, κάτι ανάμεσα σε ροχαλητό μεθυσμένου λιπόθυμου από VAT 69 και στάξιμο βρύσης, διαθλασμένων από ηλεκτρισμό, κατευθυνόμενων μέσα στα τριχοειδή αγγεία του αυτιού σαν ακανόνιστες εκκενώσεις τερατώδους λαλιάς. Ο φύλακας θα δηλώσει παραίτηση με την πρώτη ευκαιρία. Και θα πάει σ’ ένα μέρος να μην ακούει ούτε τον άνεμο. Αφού λιώσει με υδροχλωρικό οξύ όλες τις βρύσες του σπιτιού του.

Τα εκθέματα ήταν τοποθετημένα στις σωστές αποστάσεις, για να μπορείς να σκύβεις μονόπαντα σε σχήμα Γ, για να δεις με προσοχή κάθε ρούχο (στάση «τι ‘ν’ τούτο») και ανάμεσά τους παρεμβαλλόταν δοχεία φέτας γεμισμένα με μπετό, όπου είχαν τοποθετηθεί κοντάρια και στην απόληξή τους χαρτόνια με τερατόμορφα σκίτσα. Στην αρχή του νοητού μονοπατιού της έκθεσης, υπήρχε ένα κλουβί με μια γυναίκα - κούκλα σε φυσικό μέγεθος, που διέθετε 4 στόματα (για τα στόματα τη μάνα μου θα ‘χε ως πηγή έμπνευσης, να μην ξέρεις από πού θα σου ‘ρθει, εξ ου και τα μέτρα καταστολής). Στον τομέα του αξεσουάρ, είδαμε κάπα – πλουμιστό κροκοδειλάκι με λεμονί σιρίτια, για όλο το χρόνο, απ’ το πρωί ως το βράδυ, για ταβέρνα, εστιατόριο, βάφτιση, γάμο, αλλά και για μια ξεχωριστή εμφάνιση στο γραφείο (δεν καταλαβαίνω γιατί σ’ ένα outfit είναι πιο τρομακτικό το πάνινο κροκοδειλάκι απ’ ό,τι οι 12ποντες γόβες – φονικά όπλα σε καθημερινή βάση).

Καταπληκτικό ρούχο, στα όρια του wearable, μαύρο see-through φόρεμα με ντυμένο σύρμα από πάνω μέχρι κάτω, για να κρατάει σταθερό τον όγκο, obscure σωλήνας μέχρι το δόξα πατρί, statement για την τάση «μνημόσυνο chic», να τονε κλαις τον μακαρίτη με την ψυχή σου και να διατηρείς παράλληλα την αύρα μυστηρίου της χήρας (δε μπορείς να φας το κόλλυβο βέβαια, αλλά θ’ ακολουθήσουν κι άλλα μνημόσυνα και θα σου ξαναδοθεί η ευκαιρία).

Πάνω σ’ ένα υπερμέγεθες πουλόβερ από μαλλί του Γιέτι υπήρχε μια κοτσίδα στο χρώμα της λιλά τούφας που έχω στα μαλλιά μου περί το τελευταίο εξάμηνο και ομολογουμένως προβληματίστηκα για τις κομμωτικές επιλογές μου (την επόμενη φορά θα τηνε κάμω βατραχί, να έχω το κεφάλι μου ήσυχο). Δίπλα είχε ένα γαμπριάτικο κουστούμι, κρεμ - φυστικί της Algida, με ενσωματωμένο πάνινο πέος, στραβοραμμένο βέβαια, αλλά μπορεί στην περίπτωση αυτή η τέχνη να μιμήθηκε τη φύση. Παραδίπλα είχε ένα χαλί με εμφανή ψυχολογικά προβλήματα, που αποφάσισε να φύγει απ’ την κυρα – Δέσποινα (Μοιραράκη), για να πέσει στα χέρια ενός Βέλγου σχεδιαστή και να γίνει η έξω πλευρά μιας μπέρτας double-face, από κοινού με ταπετσαρία καναπέ γραφείου υφυπουργού.

Δυο τρία τοτέμ ίσαμε το Βράνκοβιτς ήταν στολισμένα με χάντρες, faux πέρλες, πανηγυριώτικες κλωστές και πλεκτές τρέσες (βολικά για να μπήγεις όλες μαζί τις καρφίτσες, αν έχεις το αντίστοιχο χόμπι, αλλιώς άχρηστα), μου δημιουργήθηκε η απορία πώς μπορούσε κάποιος να φορέσει ένα τοτέμ (ή μήπως το τοτέμ μπορεί να φορέσει κάποιον και κάπως αυτό να ζωντανέψει, οπότε η μόδα καθίσταται όντως τρομακτική). Στο ίδιο πνεύμα υπήρχαν παραλλαγές τοπικής ενδυμασίας από τη Νικήσιανη Καβάλας, όπου φοράνε κάτι καούκες 1,20, τριχωτές all over, με τρύπες στα μάτια και εσωτερική θερμοκρασία 42 κελσίου (νόμιζα ότι η Καβάλα βγάζει κυρίως κουραμπιέδες, δεν ήξερα για την ανάπτυξη της πιλοποιίας). Ομοιώματα μπούργκας υπήρχαν στην δεξιά πλευρά της έκθεσης, μπολιασμένα με ενδυμασία φαντάσματος απαρχών του κινηματογράφου (σεντόνι Palamaiki, δυο χρατς στα μάτια, βγαίνεις), διανθισμένα με στάμπες (μαχαίρια, καρδούλες, λουλουδάκια, φραπεδιέρες), ορισμένα με όγκο στο πάνω μέρος (όπως Κου Κλουξ Κλαν), άλλα με όγκο στο κάτω μέρος (όπως λινό τραπεζομάντιλο για 12 άτομα, με μπόλικο τελείωμα).

Οι Ιάπωνες σχεδιαστές ξεχώριζαν από μακριά, διότι τα ρούχα τους ήταν μινιατούρες (ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΠΟΥ ΔΕ ΘΑ ‘ΜΟΥΝ ΚΟΝΤΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΝΑΝΕ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΓΙΑ ΔΙΑΒΙΩΣΗ), πλαστικούλια, φλούο και εν γένει mang-ικα. Ως προς το θέμα «καούκα», οι προτάσεις κυμαινόταν από κουκλάκια-κάποτε-ήταν-μπρελόκ, μέχρι καμένα κουκλόσπιτα, patchwork Darth Vader, παχιές οδοντογλυφίδες σε γκρουπ και εμπριμέ μίνι – αγάλματα (αν μη τι άλλο, convenient).

Οι επισκέπτες ήταν λίγοι, είδαμε (ακούσαμε δηλαδή) τουλάχιστον 4 Γάλλους (ήρθαν στα τέρατα της μόδας για να ξεχάσουν τα τέρατα που συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες με τους συμπατριώτες τους πολιτικούς) και 2-3 γυναικοπαρέες (σε σχήμα Γ κυρίως, όπως παραπάνω). Δίπλα από το χώρο της έκθεσης είχε ένα εργαστήρι, όπου μπορούσες να πάρεις χαρτόνι, μπογιές και άλλα διαθέσιμα τζάντζαλα μάντζαλα και να δημιουργήσεις μια μάσκα, ένα κομπινεζόν, ένα σεμέν έστω, και να το κρεμάσεις στο συρματόπλεγμα. Το πιο ενδιαφέρον τμήμα του εργαστηρίου ήταν οι βιτρίνες, με ένα δαντελένιο βρακί – αντίσκηνο και ένα ασορτί σουτιέν, στις μπανέλες του οποίο έκανες κούνια με μεγάλη χαρά («μη χοροπηδάς παιδί μου, θα σπάσουν τα ράμματα και θα γίνουμε εδώ μέσα η σίλικον βάλεϋ»).

Τέτοια χαρά σε ηβέντ εκτός των συνηθισμένων (συναυλίες, κ.λπ.) είχα να πάρω απ' το '09 (προ κρίσης δηλαδή), που είχα πάει με τη Μ στην Τεχνόπολη, στους Kantu Korpu, που κάνανε body music (όλα γύρω απ' το σώμα είναι, μα τα ρούχα, μα η μουσική) και την έπρηζα ένα μήνα μετά "πώς το κάνουν αυτό να χτυπάν τα μπούτια τους και να βγάνουν μελωδία". "Και να σου πώ πώς το κάνουν, τί θα καταλάβεις; Θα χτυπήσεις τον αγκώνα σου στο γόνατό σου και θα παίξεις την 9η του Μπετόβεν; Θέλει δουλειά, χρυσή μου".

Ο Ν φωτογράφησε με μεγάλο ενθουσιασμό (δε θα ξανάρθει μαζί μας ούτε σε περίπτερο), ενώ με τη Λ πήραμε ιδέες για μελλοντικά outfits για κουμπάρες (αυτό με το κουκλόσπιτο κυρίως, για να έχεις κάπου να αποθηκεύεις τα στέφανα και τις βέρες, μέχρι να προχωρήσει η τελετή). Η Λ έχει τοποθετηθεί επί του θέματος στο blog της: http://livingindowntownathens.blogspot.com/2011/05/arrrgh-and-other-venues-interesting.html?spref=tw

Κάποιος να ενημερώσει τη Gaga, για να ξεπουλήσουν οι σχεδιαστές, μόλις κλείσει η έκθεση. Και κάποιος να κλείνει κατά διαστήματα τον ήχο, να μην πέσει από κανένα παράθυρο ο φύλακας, μέσα στην απελπισία του. Διότι στην περίπτωση αυτή, και τη φούστα – σαμπρέλα της έκθεσης να φορέσει, δε θα τη γλιτώσει ο άνθρωπος.

Ετικέτες , , ,

35 36 37 38