01 02 03 Dear All, I've got some news: Τί είν' το μπάσκετ μας; Μην είν' οι κάφροι; 04 05 15 16 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 31 32 33

Τί είν' το μπάσκετ μας; Μην είν' οι κάφροι;

34

Ντίαρ ολ,

Την Κυριακή το απόγευμα πήγαμε με τη Χ στο κλειστό γήπεδο μπάσκετ Ελληνικού. Ο ξάδερφός της μας εξασφάλισε προσκλήσεις για τον τελικό Κυπέλλου Angry Birds «Παναθηναϊκός» - «Ολυμπιακός». Όταν παίζουν μεγάλες ομάδες μπάσκετ σε τελικούς, κι έχεις θέσεις με μαξιλαράκια, να μην πιάνεται ο κώλος σου, περιμένεις να δεις λίγο καλό κόσμο. Ωστόσο, οι οποιεσδήποτε προσδοκίες σου διαλύονται αφ’ ης στιγμής παρατηρήσεις τους «φιλάθλους» κι απ’ τις δυο μπάντες, που σύρθηκαν τόσα χιλιόμετρα, για να δείξουν ότι τιμούν τις προϊστορικές παραδόσεις των χωριών τους και κυνηγάνε άλλους homo sapiens με τις πέτρες, έτσι, για να κορνιζώσουν το κεφάλι τους πάνω απ’ τη φουφού.

Στη γαβροπλευρά, που ήταν τίγκα σε κόσμο διψασμένο για αίμα, διότι άμα είσαι στερημένος από μπασκετικούς τίτλους κι έχεις χάψει τα παραμύθια των προέδρων σου (το ίδιο ισχύει και για τον Παναθηναϊκό στο ποδόσφαιρο, για να λέμε όλη την αλήθεια), θα συρθείς μέχρι την άλλη άκρη της Βουλιαγμένης για να ξεράσεις όλο σου το κόμπλεξ. Κυριαρχούσαν οι πατριαρχικές συνδεσμιακές φιγούρες «τριαντάρης χοντρός με μπλούζα ριγέ τεντόπανο, έχει καθίσει πάνω στο κάγκελο και ήδη έχουμε κλάψει τρία καθίσματα» και «εικοσάρης παρά τρίχα τη γλίτωσε απ’ τα ναρκωτικά και το ‘ριξε στα γουίσκια – καλύτερο το λες». Στη βαζελοπλευρά, που τα μισά καθίσματα ήτανε άδεια (είχαν σπάσει και το μαγαζί ενός αρχισυνδεσμίτη τις προηγούμενες μέρες, και δεν κατέβηκαν πολλοί οργανωμένοι, να τα λέμε κι αυτά), καθόταν οι κλασικοί βάζελοι με το πόλο, μερικοί κύριοι μεσόκοποι (κλώνοι Κωνσταντάρα), που έκαναν άσεμνες χειρονομίες (να τον έχεις αυτόν προϊστάμενο στη δουλειά και να μην ξέρεις ΑΥΤΟ το μπαγκράουντ) και μερικοί που αγαπούσαν το άθλημα, και ίσως το αγαπούν ακόμα (παρά τα αίσχη που επακολούθησαν) καθόσον η ομάδα τους έχει πάρει και 6 ευρωπαϊκά.

Την ώρα που η Nikki Ponte επιδείκνυε τα κάλλη της στο playback και οι μαζορέτες την πλαισίωναν χαρούμενες, ο αρχιφύλακας – τελετάρχης του αστυνομικού στρατηγικού σχεδίου άμυνας κυκλοφορούσε με έναν ασύρματο τούβλο – σκουλαρίκι cutting edge technology (οι Ταλιμπάν έχουν πιο σύγχρονους) κι ένα lame κοντομάνικο πουκάμισο (αυτά βλέπουν οι αναρχικοί κι εξαγριώνονται), δίνοντας εντολές να περάσει η πρώτη διμοιρία ΜΑΤ στον αγωνιστικό χώρο, κάτω από το πανό «Ολυμπιακός – Live or Die - Βύρωνας» (ή ταν ή επί τας, Ελλάδα 2011). Την ώρα του τραγουδιού οι γάβροι εξέφρασαν τον διακαή τους πόθο για καριέρα X-factor-like (α, μαρή Σελίν Ντιόν) διότι ξεκίνησαν τα συνθήματα σε τέτοια ένταση, ώστε να υπερκαλύψουν το playback. Δίπλα από το πανό «Άστρος – Λεωνίδιο» υπήρχε και μια σημαία της Σερβίας (ο κάτοχος στενοχωρήθηκε που δεν κέρδισε η χιπστεροξανθιά Σέρβα στη Γιουροβίζιο και θεώρησε καλό να μην φυλαχτούν στο πατάρι τα 20 ευρώ). Οι βάζελοι δεν είχαν μεγάλο περιθώριο για φωνές, διότι ήταν τρεις και ο κούκος (οι υπόλοιποι είχαν πάει Art Athina; Πώς να το εξηγήσει κανείς;).

Να τονίσω ότι καθόμασταν στους επίσημους, όπου οι γάβροι φορούσαν ρούχα με κόκκινες λεπτομέρειες και οι βάζελοι Burberrys. Να τονίσω επίσης ότι είναι ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΗ ΓΥΦΤΙΑ να έχεις πρόσκληση για τους επίσημους για τελικό κυπέλλου «αιωνίων» και να συμπεριφέρεσαι σα να βρίσκεσαι σε καφενείο στα Ταμπούρια ή στους Αμπελόκηπους αντίστοιχα. Ήτοι, είναι απαράδεκτο: να βρίζεις (γενικώς), να βρίζεις χυδαία και με χειρονομίες, να βρίζεις τους παίχτες και ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΣΑ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΥΡΙΟ ΟΤΑΝ ΜΠΑΙΝΕΙ ΤΡΙΠΟΝΤΟ ΕΝΩ ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΜΑΔΕΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ. Ζώο. Animal. Και για τις δύο μπάντες ισχύουν αυτά. Μόνο που η κόκκινη πλευρά το παράκανε ψες.

Η εξπρεσσιονιστική γραβάτα του Θανάση Γιαννακόπουλου ανέμιζε κοντά στα δημοσιογραφικά καθίσματα, οι γάβροι φώναζαν ένα σύνθημα ασύγκριτης πρωτοτυπίαςπόσο μαλάκες είσαστε»), ένας βάζελος κύριος με την κόρη του, που καθόταν δίπλα μας, εκδιώχθηκε από μια γαβροπαρέα, που ήθελαν λέει, να κάτσουν όλοι μαζί (had already lost the point…), η Χ δίπλα μου φορούσε πράσινα ματόχαντρα σετ βραχιόλι – κολιέ (να πάρουμε ένα του Μήτσου του Διαμαντίδη, γιατί με τόσο μπινελίκι που ‘φαγε χτες, αμφιβάλλω αν θα βγάλει τη σαιζόν σώος). Και βέβαια η μπροστινή γαβροπαρέα έδινε ρέστα ως προς το προσήκον attitude σε αγώνα μπάσκετ, το fair play, την ανατροφή παιδιών (όλα τα άκουγε το 7χρονο που κουβαλούσαν): πέραν της χαβούζας που κατέκλυζε το στόμα τους, παρέδιδαν μαθήματα υψηλής αισθητικής, ο ένας με τατουάζ τριανταφυλλιά, με όλη της τη μελίγκρα πάνω και ο άλλος με σηκωμένο γιακά, κάτω απ’ τον οποίο ξεπρόβαλε με αραιή 24άρα γραμματοσειρά η ένδειξη «NAUTICA» (και για όποιον δεν κατάλαβε ΨΩΝΙΖΩ ΑΚΡΙΒΑ).

Ξεκίνησε το ζέσταμα των ομάδων, βγήκε ο Σπανούλης (πετάξτε του κάνα 2ευρω, ξέρω ότι τα μαζεύει), ξεδιπλώθηκαν κι άλλο τα ΜΑΤ, βγήκε ο Τεόντοσιτς (βάλτε του ένα Ρέμο ν’ αποσυντονιστεί, το ‘χω δει να συμβαίνει μπροστά στα μάτια μου), βγήκαν και οι υπόλοιποι, φιλήθηκαν, αγκαλιάστηκαν μεταξύ τους όλοι, πράσινοι και κόκκινοι, κόκκινοι και πράσινοι (κόκκοι), γιατί έτσι κάνουν οι παίχτες, ζώα «φίλαθλοι». Ζώα. Animals.

Ο πονοκέφαλος που είχα εξασφαλίσει στην Art Athina από το μεσημέρι επιδεινωνόταν σταδιακά (100 γάβροι κατασκευαστές συνθημάτων ξέρουν, too much noise, guys, please), ο αγώνας ξεκίνησε, οι διαφημίσεις «Άρτος και Ζύμη - Αλιμπινίτσης» ντιντίνιζαν μπροστά στα μάτια μας και οι μαζορέτες άλλαζαν ρούχα σε κάθε νούμεροΜωρή Ματίνα, φτιάξε μωρή το μπουστάκι και μας κοιτάνε κι οι διαιτητές»). Τόση καφρίλα είχε διαχυθεί στο χώρο, που, μια χαρά κοριτσάκια οι Pussycats (όποιος διάλεξε το όνομα τις σιχαινόταν όπως εγώ το κουνουπίδι), ούτε ένα σεξιστικό σχόλιο, ούτε μια επισήμανση για τον κοιλιακό, τίποτα, rien, nada, η τεστοστερόνη διοχετευόταν όλη στη μάπα του αντιπάλου.

Τις κρίσιμες στιγμές που συγκεκριμένος παίχτης του Ολυμπιακού αστοχούσε στα σουτ ή έχανε ριμπάουντ, ο μπροστινός γάβρος, με την ευγενή παρουσία και το σβέρκο που έκανε 3 δίπλες, τον αποκαλούσε «παράλυτο». Τρέ σικ, χρυσό μου, να πας εθελοντής στους «παρα-ολυμπιακούς», κι εγώ τονε βρίζω τον συγκεκριμένο παίχτη, όταν βλέπω αγώνα, αλλά στο κάτω κάτω τον βρίζω γιατί είναι καλός και άξιος και κινδυνεύει η ομάδα μου από αυτόν. Ζώο. Animal.

Όσο οι δικοί μας χάνανε πόντους με χαζό τρόπο, ο Ομπράντοβιτς αναβόσβηνε σα χριστουγεννιάτικο δέντρο και οι γάβροι των επίσημων εκδηλωνόταν όλο και περισσότερο (να έχεις πάει τζάμπα σε αγώνα και στις καλύτερες θέσεις και να αφήνεις το συναίσθημα να σε παρασέρνει ως εκεί που δεν πάει άλλο). Καρφώνει ο Μπουρούσης, κρεμιέται μερικά δευτερόλεπτα, στραβώνει η ήδη στραβή μπασκέτα, πετάγεται ο μπροστινός με το κόκκινο Calvin Klein σώβρακο να επευφημήσει την απρόκλητη φθορά ξένης ιδιοκτησίας. Κάτω απ΄τις κερκίδες των γάβρων ήταν ήδη σε παράταξη, ένας μπλε, ένας λεμονί, ένας μπλε, ένας λεμονί, επί 40, ενώ κάτω από τους βάζελους ήταν μια διμοιρία κακομοιριασμένη (έχουν το φλωρόμετρο στην κλούβα προφανώς, και με βάση αυτό επιλέγουν πού και πόσοι θα παραταχθούν κάθε φορά). Στο μεταξύ οι «φίλαθλοι» έβριζαν το Διαμαντίδη (Ζήλεια – Ψώρα, 1 – 0), αποθέωναν τον Μίλος (ο Τεόντοσιτς είναι ο Καραγκούνης του ελληνικού μπάσκετ, πατάει εικονικές μπανανόφλουδες και σφουγγαρίζει όλο το γήπεδο), ο Μαυροκεφαλίδης έπαιρνε ριμπάουντ και ο μπροστινός τον επαινούσε ως «χέρια – μανταλάκια» (η μαμά του είναι η κυρία Καβουρίνα, που πάει τσάρκα με το Σπάρο στη Ραφήνα).

Σε αυτό το context, πήγαμε σαν κυρίες να δούμε ένα ρημαδοαγώνα ενός ευγενούς – τηρουμένων των αναλογιών – αθλήματος, που το παίζουν άνθρωποι με «αεροπλανικές» ικανότητες, που με μια κίνηση του χεριού τους, ένα στριφογύρισμα στον αέρα, παρέχουν θέαμα και ευχαρίστηση στο κοινό, που – στο εξωτερικό – ασχολούνται επαγγελματικά με αυτό στο πλαίσιο των σπουδών τους (Βαγγέλη Ιωάννου, σειρά σου) και που στη χτεσινή περίπτωση όλα αυτά καταργήθηκαν στην πράξη από ένα σωρό ηλίθιους, που ευτυχώς δεν είχαν significant encountering, πέραν του επιπέδου τζάμπα μαγκιάς, με άλλους ηλίθιους, διότι δεν ήταν soldout απ’ τη βαζελοπλευρά.

Στο τέλος του αγώνα, χτύπησα τον ώμο του μπροστινού και του ευχήθηκα «περαστικά», όχι γιατί ήταν ο κλώνος του Ονούρ (και το ήθελε), όχι γιατί χάσαμε, αλλά γιατί αυτοί οι τύπο δεν ξέρουν να κερδίζουν, πράγμα που είναι εξίσου σημαντικό για τους οπαδούς μιας ομάδας, ιδίως όταν πρόκειται για το μοναδικό άθλημα που μπορεί σήμερα να σου δώσει χαρά και μερικές φορές και περηφάνια. Τότε ένας άλλος υπερσικάτος γάβρος είπε στη Χ «να πεις στη φίλη σου να πιεί κάτι, να ηρεμήσει, γιατί εμείς απόψε θα πιούμε σαμπάνιες» και η Χ απάντησε «εμάς μας τελειώσανε οι σαμπάνιες την προηγούμενη βδομάδα, στη Βαρκελώνη», βάζοντας τα πράγματα στη θέση τους, ενόσω ηχούσε το σύνθημα «Ευρω – πέη…».

Συμπεράσματα ενός ανθρώπου που λατρεύει το μπάσκετ, είναι Παναθηναϊκός κι έχει χάσει στενό συγγενή στη Θύρα 7, τότενες:

· Όσα δε φτάνει η αλεπού, τα κάνει κρεμαστάρια.

· Καλό είναι να διατηρείς ό,τι αξιοπρεπές υπάρχει σήμερα στον ελληνικό αθλητισμό.

· Ακόμα και αν γίνονται όλοι οι αγώνες κεκλεισμένων των θυρών για μια δεκαετία, εικοσαετία, τριακονταετία, μέχρι να βγω στη σύνταξη εν πάσει περιπτώσει, η κατάσταση δε σώζεται. Γιατί το πιτσιρίκι που σέρνανε χτες μαζί οι μπροστινοί, στο τέλος του αγώνα άκουγε έναν μανιασμένο ενήλικα να τον συνοδεύει και να φωνάζει σε ένα βάζελο απέναντι «ρούφα το τρομπόνι» και «παίξε τώρα την πίπιζα». Και φυσικά ουδόλως θα επηρεάσουν την actual ή τη μέλλουσα μουσική παιδεία του πιτσιρικιού τέτοιες προ(σ)κλήσεις στον αντίπαλο οπαδό.

· Σιχαμάρα είναι το συναίσθημα που μπορεί να εκδηλωθεί, όταν βλέπεις να βιάζεται μια κατάσταση, χωρίς να υπάρχει κανένας ουσιώδης λόγος. Αντιμετώπιση της σιχαμάρας είναι να μην μείνεις απαθής ή απλά εκνευρισμένος απέναντι στο ανώφελο ξέσπασμα της ελληνικής κοινωνίας σε ένα γήπεδο 50 επί 30, στη μικρογραφία του σύγχρονου χάους. Δε θα βρεθεί κανένας αυτόκλητος δάσκαλος, για να σου διδάξει ήθος. Βρες την άκρη μόνος σου. Ζώο. Animal.

Ετικέτες , , ,

35 36 37 38