01 02 03 Dear All, I've got some news: Ξέχασα να ρωτήσω για τη συμπατριώτισσα την τριχωτή Πενέλοπι, νέβερμάιντ, welcome again to Greece! 04 05 15 16 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 31 32 33

Ξέχασα να ρωτήσω για τη συμπατριώτισσα την τριχωτή Πενέλοπι, νέβερμάιντ, welcome again to Greece!

34
Ντίαρ ολ,

Ψες βράδυ παραβρέθηκα σε ένα ριγιούνιον μιας παρέας που διαμορφώθηκε στα πρώιμα '90s, ωρίμασε στα μέσα της δεκαετίας αυτής και ξανάσμιξε μετά από 10 χρόνια από την τελευταία φορά που χωρίστηκε (πουτάνα ζωή, που άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους στέλνεις στην άκρη της γης – για μένα και τα Βριλήσσια άκρη της γης είναι βέβαια).
Καταρχάς να πω ότι χαίρομαι όποτε συμβαίνει κάτι τέτοιο και για έναν ταπεινό λόγο, διότι εγώ είμαι το πιπίνι στην εκάστοτε ταβέρνα (και μπορώ να τους το κοπανάω αλύπητα ότι γεννήθηκα το '83, παππούδια, σας κάνω και παρέα, αντί να πηγαίνω στα κλαμπ με τα νιάτα, να χορεύω Ριάνα).
Το ριγιούνιον διοργανώθηκε σε ανύποπτο χρόνο, εξ αφορμής της επίσκεψης του Π και της Ν από την Ισπανία, που ήταν μέλη της παρέας αυτής όταν έκανα Erasmus στην Αθήνα (στα τότενες). Αυτός που σκέφτηκε το πρόγραμμα Erasmus, αν ήταν ψες παρών, θα ήταν περήφανος για τις πολιτιστικές ανταλλαγές που πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο της ανταλλαγής φοιτητών: ισπανόφωνοι έλληνες (φλούεντ), ελληνόφωνοι ισπανοί (βέρυ φλούεντ), που διδάχθηκαν αμφότερες γλώσσες αναμεταξύ τους (λινγκουαφόν στα 55 τ.μ., 70 χιλιάρικα ενοίκιο, κεντρική θέρμανση, μπαλκόνι στον ακάλυπτο), φοιτητικές αναμνήσεις της “προ κινητών” εποχής, ιντεγκρέισον και των δύο πλευρών στις κουλτούρες των χωρών επίσκεψής τους (συνθήκη της Ρώμης στην πράξη).
Ο Π και η Ν ήρθαν λοιπόν στην Αθήνα στα τότενες, δεν ήξεραν σχεδόν τίποτα για την πόλη (εκτός από την Ακρόπολη και τη φέτα, I guess), ντάξει ο Π σίγουρα ήξερε κατιτίς παραπάνω, διότι είναι της Καλών Τεχνών, η Ν δεν έμαθα τί σπούδαζε στην Αθήνα, ακολούθησε όμως τον Π (που τα είχαν από τα 21 τους και τώρα είναι 40), ο οποίος μόλις ήρθε “στην Εξάρχεια”, σκέφτηκε “εδώ είναι σπίτι, Χαριλάου Τρικούπη, Κομνηνών, Δερβενίων” και χτες μας είπε ότι “εδώ που είμαστε είναι για μένα λίγο Ισπανία”, λίγο πατρίδα (την πατρίδα σου τη διαλέγεις εσύ κι επιμένω σ' αυτό).
Στα μαγαζιά της πλατείας γνωρίστηκε με τον Θ και την παρέα του από τη Νομική (παντού υπάρχει ένας δικηγόρος, ναι είμαστε πολλοί, 800 άτομα μπαίνουμε στο έτος, τα παράπονά σας στη Σεγκολέν Διαμαντοπούλου), με τον Δ από τη Γεωπονική (δέχεται ερωτήσεις τύπου: έπλενα τα μαρούλια σήμερα το πρωί και βρήκα ένα χοχλιό στο νεροχύτη, πώς μπορώ να του σώσω τη ζωή. ΚΑΙ σου απαντάει, μιλάμε για τέτοια υπομονή.), τον Γ από την Ιατρική (δεν παίρνει φακελάκια, αμέσως, λυσσάξατε), τον Μ (που σπούδαζε στη Θεσσαλονίκη, αλλά κατέβαινε στην Αθήνα, επειδή άντεχε στη θέα των αθηναϊκών πινακίδων στα αυτοκίνητα – και βασικά είχε φίλους που σπουδάζανε), τον Δ, τον Γ, την Ε και τους φίλους των φίλων τους, μαθαίνοντας τους κάθετους και οριζόντιους δρόμους πέριξ της πλατείας, τα ελληνικά φαγητά και χούγια, τα καφενεία και τα μπαρ της γειτονιάς. Τα ελληνικά του Π είναι άψογα, μιλάει πιο σωστά τουλάχιστον από τους μισούς έλληνες δημοσιογράφους/ πολιτικούς που ξέρω, φαίνεται βέβαια ποιός του 'μαθε τα εβριντέι γκρηκ (ο Θ εννοείται, αλλιώς δε θα χρησιμοποιούσε ο άνθρωπος τόσες φορές τη φράση “βρε πούστη”, απευθυνόμενος στους φίλους του), είναι άνετος, κάνει χαβαλέ, απευθύνεται στη Ν πολλές φορές στα ελληνικά κι απ' τις κουβέντες του, καταλαβαίνεις πόσο αγάπησε τη ζωή στην Αθήνα, μέσα από τη γνωριμία με τη γειτονιά.
Βρεθήκανε μετά από 10 χρόνια όλοι μαζί, σε καλή κατάσταση τους είδα, συγκρίνοντάς τους με τις φωτογραφίες που μου 'χουνε δείξει, τουλάχιστον δε φοράνε μασέλες (τις κοτσίδες τις κλάψανε νωρίς), κάποιοι έχουνε παιδιά, κάποιοι έχουνε γατιά/σκυλιά/χρυσόψαρα, κάποιοι μετακόμισαν σε άλλες γειτονιές της Αθήνας. Δεν ξέθαψαν αναμνήσεις τύπου “θυμάσαι τότε που μόλις μπήκε ο Παπανδρέου στο Ωνάσειο, που είχαμε πάει στο Aν, σε μια χέβι μέταλ συναυλία και σου 'ρθε η μπαγκέτα του ντράμερ στο κεφάλι και μετά πετύχαμε το Νίκο τον Περάκη στην Όστρια και καταλήξαμε στου Φιλοπάππου, να παίζουμε κυνηγητό γύρω από τα δέντρα, που σου τέλειωσαν τα prince και δε βρίσκαμε περίπτερο ανοιχτό και στο γυρισμό έσκασε το λάστιχο του τρόλευ και το ζμπρώξαμε μέχρι το Οφθαλμιατρείο”. Νομίζω ότι δεν το έκαναν, για να μην πλαντάξουν στο κλάμα και τους βγει μνημόσυνο (κουνήσου απ' τη θέση σου) και όχι ριγιούνιον (α ρε πούστη, πώς ήταν τότε χωρίς ΔΝΤ και πώς μας καταντήσανε τώρα). Οπότε η κουβέντα πηδούσε σε διάφορα θέματα (συγκριτική επισκόπηση σοσιαλισμού Ισπανίας – Ελλάδας, σημειώσατε x, πόσες ώρες δουλεύεις, τί τάξη πάει τώρα η μικρή, πού θα πάτε το Πάσχα, ποιανού τον καπνό ρήμαξα, ποιός είναι ο Μπιτζιμπιτζίδης), ο Π μάζευε τα email ολονών (διότι ξέρει ότι είναι μεγάλοι άνθρωποι κι αν τους χτυπήσει το Αλτσχάιμερ αύριο – μεθαύριο την πόρτα, άντε να τους εντοπίσει πάλι), οι απόφοιτοι Νομικής κάναμε νομικά αστειάκια και μας κράζανε (ντεζαβού/το χαβά μας/ξενέρωτοι/ουστ), ο Δ έβγαζε φωτογραφίες (πάλι στραβά έβαλα το αιλάινερ, ρεζίλι και σ' άλλες μεσογειακές χώρες), ο Θ κατέβαζε το ροκφόρ με το κουτάλι (τώρα με το Γιωργάκη πρωθυπουργό, τρώμε τα ροκφόρ με τα κουτάλια, όπως επεσήμανε ο Μ), εγώ είχα και το χαβά μου με το σελέμπριτι αλέρτ (το μαγαζί είναι στέκι καλλιτεχνών, είδαμε Γιώργο Νινιό κι εκείνον που κάνει το νερντ στη “γενιά των 592 ευρώ” - ναι, είμαι άνθρωπος του Ok! και του People και θα βλέπω Μενεγάκη μέχρι να μπορώ, σταυρώστε με).
Πρέπει να πω ότι οι χτεσινές φωτογραφίες, πέραν της ευδαιμονίας που είχε ζωγραφιστεί στα πρόσωπα των ριγιούνιονιστς, θα καταδείξουν με σαφήνεια ΚΑΙ τα πατσοκοίλια τους, διότι κανείς δεν ήταν στο επίπεδο διαύγειας για να τα ρουφήξει (μέσα από τα χέρια θα τους βουτάω τα γεμιστά Παπαδοπούλου μετά απ' αυτό – δεν κάνει να το φας εσύ αυτό, έχεις γίνει 200 κιλά). Νομίζω ότι ο μοναδικός λόγος που συγκρατηθήκανε και δεν έγινε το μαγαζί καλοκαιρινό, ήταν ότι η μουσική δεν συνήδε με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα (ντάξει οι Scorpions, αλλά αντικειμενικά ταίριαζε μόνο Λευτέρης Παπαδόπουλος).
Ο Π και η Ν μας καλέσανε όλους στο σπίτι τους λίγο έξω από τη Μαδρίτη (είναι REAL, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕ ΤΗ ΓΑΜΩΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ) και οι δικηγόροι της παρέας (όχι εγώ, αμέσως να με φάτε) πρότειναν να συνταχθεί σχετικό έγγραφο (“Να το υπογραφήσετε όλοι”, είπε ο Π), το οποίο ανέφερε την υποχρέωση μετάβασής μας στη Μαδρίτη για μια εβδομάδα τα Χριστούγεννα του 2015 (έστειλα αμέσως email στη γραμματέα μου να ακυρώσει το Κστάαντ, δεν πειράζει, ας πάνε μια φορά η Μαριάννα με την Εριέττα μόνες τους). Στα ισπανικά το έγγραφε βέβαια, οπότε ανάθεμά μας αν καταλάβαμε τί υπογράψαμε (ελπίζω να μην κάνανε καμιά πλάκα τύπου “αναγνωρίζω τον Γκουαρντιόλα ως το μεγαλύτερο προπονητή της 10ετίας”, διότι θα γίνουμε από δυο περιφέρειες /Καστίλη – Καταλονία εν προκειμένω).
Περί ώρα 2 τους άφησα να θυμηθούν κι άλλο τα νιάτα τους (και να γίνουν ντέφι, αν και δεν πρέπει, μεγάλοι άνθρωποι, οι μισοί έχουν πίεση και δεν το ξέρουν, πες τους ρε γιατρέ καμιά κουβέντα, σιχτίρ, εγώ φταίω που σε υπερασπίστηκα πριν για τα φακελάκια), διότι δεν έχω μεγάλες αντοχές στα ξενύχτια (πολύ θα ήθελα να έλεγα ότι είχα πρωινή φωτογράφηση. Αλλά δεν είχα.)
Ο Μ γύρισε σπίτι περί ώρα που δεν κατάλαβα, διότι έπεσα με το στραβοχυμένο μου αιλάινερ στο ικεομαξιλάρι (ειδικό για μπρούμυτους ύπνους). Ξύπνησα μ' ένα Yellow Submarine στ' αυτιά μου, “and our friends, are all aboard, many more of them, live next door. And the band begins to play”. Κι ας έμεναν στη διπλανή πόρτα, είναι aboard. Και μόνο για τα χτεσινά χαμόγελα της παρέας αυτής, αξίζει μια μπάντα να παίζει από δω μέχρι τη Βαρκελώνη (τί τη θυμήθηκα τώρα, αν πάρει Τζαμπιολί θα πάω στη Μαδρίτη από φέτος, να τα σπάσω όλα στους δρόμους με τους αντίστοιχους Mad Boys των Μερένχες. Πέδρο και Νάνυ, κάντε κονέ, έρχομαι πριν τα παππούδια).

Ετικέτες ,

35 36 37 38