01 02 03 Dear All, I've got some news: Έχω διαβάσει Προυστ, Τσέχωφ και ξέρω από τέχνη, καπετάνιε μου. 04 05 15 16 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 31 32 33

Έχω διαβάσει Προυστ, Τσέχωφ και ξέρω από τέχνη, καπετάνιε μου.

34

Ντίαρ ολ,

Το μεσημέρι πήγαμε στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων, όπως κατεβαίνεις την Πειραιώς, δεξιά, όχι αριστερά (κρίσιμο στοιχείο αυτό, αν πας αριστερά θα δεις τη μηχανή του Τσίπρα και όχι τον actual εκθεσιακό χώρο). Το κτίριο είναι ανακαινισμένο, μακρόστενο, ανοιχτό κίτρινο απέξω, με πόρτες που ανοίγουν αυτόματα, κόκκινους και άσπρους τοίχους, καινούργια ασανσέρ και καθαρές τουαλέτες, ευγενέστατο προσωπικό και ωραίο φωτισμό.

Η έκθεση αποτελείται από την ιδιωτική συλλογή του Γιώργου Οικονόμου, τον οποίο βέβαια δε γνώριζα (δε βγαίνει στα πρωινάδικα, δε φωτογραφίζεται στα περιοδικά, therefore από πού κι ως πού να τον ξέρω). Ο Γιώργος Οικονόμου μου'παν ότι είναι μεγαλοβαρκάρης με χόμπι την τέχνη (αν ήμουν μεγαλοβαρκάρισσα θα είχα για χόμπι τα παπούτσια, τ' ομολογώ), μάζευε λοιπόν πίνακες, σχέδια, χαρακτικά, έβρισκε τις ασορτί κορνίζες και τα 'βαζε στο σαλόνι του (πρέπει να ήταν τεράστιο, αλλά έτσι είναι οι μεγαλοβαρκάρηδες, τα θένε τα σαλόνια του σπιτιού τους σαν τα σαλόνια των κρουαζιερόπλοιών τους).

Βρήκαμε πάρκινγκ πολύ εύκολα, καθόσον ήταν Κυριακή εν μέσω τριημέρου, οπότε μόνο ΕΜΕΙΣ οι βεριτάμπλ άνθρωποι της τέχνης είχαμε την ιδέα να πάμε στην έκθεση – courtesy of Kapetan-Giorgis. Στην πραγματικότητα η Γ και ο Γ είχαν την ιδέα να πάμε ως εκεί, μπράβο παιδιά, δεν θα πω σε κανέναν ότι τα βράδια βγαίνετε μόνο στα μπουζούκια της Εθνικής.

Σαφώς και οι κυρίες με τα κομπλικέ γυαλιά μας είχαν προλάβει και είχαν πάει από το άνοιγμα στις 09:00, όπως και οι κύριοι με τα φουλάρια, ωστόσο είχε και μερικές οικογένειες (2-3 κοριτσάκια ήταν και ντυμένα, κατευθείαν για να πάνε να καρναβαλιστούν στου Ρέντη μετά την βασική πολιτιστική δραστηριότητα της ημέρας), λίγους νέους ανθρώπους (της τέχνης, σαν εμάς) και πολλούς μεγαλύτερους (αυτή η νεολαία έχει το νου της μόνο στα X-factor).

Ο Κάπτεν Τζωρτζ το φυσούσε το χρήμα (τότε οι μαούνες βγάζανε καλά λεφτά) και έχει πολύ αξιόλογη συλλογή (σαν άνθρωπος της τέχνης μιλάω πάντα), μέχρι και Ντελακρουά είχε ψωνίσει. Μπροστά στιο συγκεκριμένο πίνακα έκανα το λάθος να αναφωνήσω: “Και νόμιζα ότι αυτουνού τα έργα τα είχε όλα το Λούβρο”, οπότε ένας κυριούλης μου έριξε φαρμακερό βλέμμα και μου είπε “Το Λούβρο έχει άλλα του Ντελακρουά, τη σφαγή της Χίου π.χ.”. Το ήξερα, αλλά σεβάστηκα τα χρόνια του και δεν του απάντησα με το ανάλογο ύφος ότι έχω πάει Μασσαλία – Γκρενόμπλ – Παρίσι – Κάστρα Λίγυρα με το Ginis Travel το '92, 70.000 δρχ. το κεφάλι – ωραίες εποχές με τη δραχμή, τα μιστά μας είχαν αξία.

Περαιτέρω, η κιουρέιτορ της έκθεσης είχε συγγράψει κείμενα σε ευμεγέθεις πίνακες όπου υπήρχαν κατατοπιστικές λεπτομέρειες (για τους άσχετους, όχι για εμας, που είμαστε της τέχνης), για τις έννοιες του ντανταϊσμού, του περφορμα-κάτι, του πουαντιβισμού, του εξπρεσιονισμού, κ.λπ.


Σε γενικές γραμμές, οι κατηγορίες στις οποίες επένδυσε ο Καπετάνιος είναι οι εξής:

Αφού είδαμε την έκθεση και δεν μας πετάξαν έξω με τόσα χάχανα, βγάλαμε τη χολή μας για το μεγαλομαουνιέρη με την πρέσιους συλλογή (εγώ ένα ρολόι – βινύλιο απ' το Octapus έχω σπίτι και το'χω κάνει θέμα), επί ενός καπουτσίνο λάτε, στην πολύ χαριτωμένη πλατεία Αυδή του Μεταξουργείου. Πεντακάθαρη, με φροντισμένα αδέσποτα, περιποιημένα φυτά, ωραία παγκάκια από τσιμέντο με μεταλλικές σχάρες που προεξέχουν για να κάθεσαι. Γύρω γύρω είχε νεοκλασικά υπό κατάρρευση, μερικά νεόδμητα κτίρια εξαιρετικής αρχιτεκτονικής (ως άνθρωπος της τέχνης μιλάω και πάλι), πολλά μπουρδέλα και πολλές υπηρεσίες του ΙΚΑ (πρακτικά για το ίδιο πράγμα μιλάμε). Ο καιρός μας ευνόησε, είχε λιακάδα και καθόλου αέρα, θυμίζοντάς μας ότι έρχεται η άνοιξη, έστω από το πολύ βάθος. Και τότε η Γ μας δήλωσε γέρνοντας το κεφάλι νοσταλγικά ότι “η τέχνη την ηρεμεί”, αμέσως όμως πήρε χαμπάρι σε παρακείμενο βαν το αυτοκόλλητο – διαφήμιση “Το Πνιγμένο Κουνελάκι”, με επεξήγηση “gay χασαποταβέρνα”, και μας έφαγε να ψάχνουμε την οδό Γιατράκου (περιέργεια αυτή η κοπέλα).

Ωραίος ο καπετάνιος, μπράβο του που παραχώρησε το μίνι – μουσείο του στο Δήμο, να ξεστραβωθούνε μερικοί (όχι εμείς, οι άνθρωποι της τέχνης δεν έχουμε τέτοιες ανάγκες). Κι όπως απομακρυνόμασταν από την έκθεση του καπετάν – Γιώργη, μου πέρασε ένα σύνθημα από το μυαλό: “Κάπτεν, θεέ, πάρε την ΠΑΕ”, γιατί δε βλέπω σωτηρία.

Συμπέρασμα: όση τέχνη κι αν δεις, πάλι τον πόνο σου θα σκέφτεσαι. Εγώ τον ΠΑΟ και η Γ τις μπριτζόλες που θα χάσει ενόψει Σαρακοστής.

Ετικέτες , , , ,

35 36 37 38