Τιτανοτεράστιο ποστ: Άντρες και κόμικς και λογοτεχνία.

Ντίαρ ολ,

Φέτος, τη Μεγάλη Παρασκευή το μεσημέρι, επειδή είχα επιστρέψει από ταξίδι και είχα μαζέψει δεκάδες άπλυτα, ξεκίνησα να σιδερώνω μπροστά στην τηλεόραση κιεπειδή δεν παίζει πια την «Καλημέρα Ζωή»,για να μπορώ ν’ απασχολούμαι με τις περιπέτειες του Ταξίαρχου Λεβένταγα όση ώρα ψεκάζω με merito την πατιλέτα, έβαλα να δω το Επεισόδιο ΙΙΙ του Star Wars. Αυτό που οι Sith ξετσουρδώνουνε κι αρχίζουν ν’ αποκαλύπτονται εντός του Γαλαξία. Δυόμιση ώρες επεισόδιο, δυόμιση ώρες σίδερο, κάπου στη μέση ενός παντελονιού, ήρθε στο (όποιο) μυαλό μου η εξής σκέψη, αυθόρμητα, αυτόματα,υπερρεαλιστικά – ενδεχομένως.

Ότι οι άντρες μπορούν να χωριστούν στις παρακάτω κατηγορίες: σ’ αυτούς που αγαπούν Star Wars και σ’ αυτούς που αγαπούν Lord of the Rings και Tolkien εν γένει. Όπως είπε και ο @dimitrishajigeo, «Τζωρτζλουκάκηδες» και «Τολκιενάκηδες».

Αφού άφησα τα ρούχα έξω να εξατμιστούν εντελώς οι υδρατμοί (έτσι μου έχει μάθει η Μαίρη η Παναγιωταρά, ε, δηλαδή ο μπάτλερ μας, εννοώ), σκέφτηκα (πολλή σκέψη μεγαλοπαρασκευάτικα) να εξελίξω αυτή τη χαζομάρα που προσγειώθηκε στον εγκέφαλό μου σε ποστ, για να ‘χουμε να συζητάμε/πλακωνόμαστε (λες και δεν έχουμε άλλα προβλήματα σε τούτη τη ζήση,ας πούμε). Για το λόγο αυτό, ξεκίνησα μια μίνι – έρευνα ανάμεσα σε άντρες φίλους και γνωστούς, ώστε να μπορέσω να επιδοθώ στην αγαπημένη γυναικείασυνήθεια που μας έμαθε αρχικά η μάνα μας και μας τελειοποίησε το Cosmopolitan: την κατηγοριοποίηση του ο,τιδήποτε. Πώς βάζουμε π.χ. τα σουτιέν ανά κατηγορίες: «εξυψωτικά», «αθλητικά», «πατικωτικά»,κ.λπ., έτσι είπα να προσπαθήσω να προσεγγίσω την ιστορία και να συγκεντρώσω τα χαρακτηριστικά κάθε είδους άντρα, ανάλογα με το saga που προτιμάει.

Στην προσπάθεια να μαζέψω απόψεις περί της αρχικής κατηγοριοποίησης, κάποιος μου είπε ότι το ποστ θα είναι deathwish, δεδομένου ότι θα πλακωθεί κόσμος και κοσμάκης από κάτω και ότι θα με μπινελικώνουνε μέχρι να σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας (ή να μου φύγει η κυτταρίτιδα εντελώς, δηλαδή στο διηνεκές).

Σε κάθε περίπτωση, αποφάσισα να κάμω τις κατηγορίες μου, που είναι εντελώς υποκειμενικές, βασίζονται στις προσωπικές εμπειρίες μου (μια ζωή μέσα στους δρόμους και τις νύχτες) και στις προσωπικές μαρτυρίες των αντρώνε που με βοήθησαν στην έρευνα και τους οποίους ευχαριστώ δημοσίως. Κι επίσης τους παρακαλώ εκ των προτέρων να συνεχίσουν να μου μιλάνε μετά την παρακάτω τοποθέτησή μου, σε περίπτωση που αρθρώσω κάτι που τους πληγώσει (αν και έχω σχέδιο να τους φτιάξω ένα τζιζκέικ και πιστεύω ότι έτσι ξεχάσουν ό,τι αρνητικό αναφέρω γι’αυτούς πιο κάτω).

For the record, έχουν γίνει ανάλογες «συγκρίσεις» (ας μου επιτραπεί ο όρος)στα εξωτερικά, εδώ και χρόνια, αλλά είπαμε, το πολύ σιδέρωμα με πείραξε και πρέπει κάπου να μεταδώσω αυτή την πληροφορία που μάζεψα με κόπο.

Κατηγορία 1^η: Star Wars.

Η αρχή:

Το πρώτο τους playmobil set ήταν διαστημόπλοιο, αεροπλάνο ή πειρατικό καράβι. Το διέλυσαν σε δυο μέρες μέσα, για να δουν από τί/πώς ήταν φτιαγμένο.Πουτάνα όλα τα κομμάτια στο πάτωμα, έχαψε καμπόσα η ηλεκτρική, το Σάββατο το πρωί, που μπήκε η μάνα τους μέσα φουριόζα. Τα αντικατέστησαν με κομμάτια από άλλα παιχνίδια. Τότε ένιωσαν για 1^η φορά σαν το Μπομπ το Μάστορα και υποσυνείδητα αποφάσισαν να πάνε 1^η δέσμη, με απώτερο στόχο το Πολυτεχνείο.

Μια μέρα ο πατέρας/θείος τους, τούς πήγε στο σινεμά, να δουν ένα από τα επεισόδια IV, V, VI (ανάλογα με την ηλικία τους πρόλαβαν και τις αντίστοιχες πρεμιέρες). Άλλοι τα είδαν σε κασέτα απ’ το βίντεο κλαμπ (άλλοι τα είδαμε σε dvd, αλλά ας μην σας το χτυπάω, το πόσο πιπίνι είμαι).

Μπροστά τους ανοίχτηκε ένας απέραντος καινούργιοςκόσμος, που δεν είχε τα χρώματα και την «ελαφράδα»των Μίκυ Μάους. Έφηβοι καβαλούσαν διαστημόπλοια κι έκοβαν βόλτες από πλανήτη σε πλανήτη, όση ώρα έκανες να πας απ’ το Μπραχάμι στην Αγία Μαρίνα. Υπήρχε ένας κακός που δεν είχαν καταλάβει «τι ρόλο βάραγε», ωστόσο τους εξίταρε μυστηριωδώς. Παντού εμφανιζόταν «τερατάκια», «πλασματάκια», δεκάδες χαρακτήρες, όλοι κάτοικοι του Γαλαξία που συμβίωναν (σχεδόν) αρμονικά. Όταν κάποια Χριστούγεννα βρήκαν κάτω απ’ το δέντροτον R2D2, την επόμενη χρονιάζήτησαν Amstrad. Δεν ξέρω, αν τον πήραν, εγώ ήμουν αγέννητη (just pulled a Zozo Sapountzaki).

Η συνέχεια:

Όταν έμαθαν την αλήθεια για την πατρότητα του Luke Skywalker, εξήγησαν τα daddy issues τους (όσοι είχαν). Έδειξαν μια κάποια κατανόηση στο Darth Vader, σχεδόν συμπάθεια θα την έλεγες. Όταν είδαν τα prequels ερωτεύτηκαν την Padme Amidala κι έτσι βρήκαμε οι βαρυκόκκαλες το μπελά μας (φάε κάτι κι εσύ ρε κοπελιά, μας χαλάς την πιάτσα).

Η τελική επιρροή – γενικά χαρακτηριστικά:

Λάτρεις της διαφορετικότητας. Wookiees, μούκιζ, σούκιζ, όλοι έχουν δικαιώματα στην αξιοπρέπεια και τη ζωή υπό τους δικούς τους όρους. Υπέρμαχοι των άρθρων 5-24 του Συντάγματος του1975/86/2001. Ενίοτε κρυφο/φανερο-Συριζαίοι. Ανεξαρτήτως πολιτικού προσανατολισμού πάντως, κατέβαιναν στην πρώτη γραμμή στις πορείες για το Ιράκ.

Γκατζετάκηδες: από μπαμίξ έως φορητή εσπρεσσιέρα. Μια αποθήκη πράματα στο σπίτι, τα μισά σε αχρησία, πιο πολύ γιατί ξεχνάνε ότι τα έχουν αγοράσει (όοοολα αυτά μαζί συνιστούντο Death Star για τη μάνα/γυναίκα/αδερφή τους).

Περιπετειώδεις,αυτενεργούν στο πλαίσιο «καβαλάω το tycoon και πα να σώσω την Πόπη από τ’ αφεντικό της». Αλλά να κουνήσει και η Πόπη λίγο το χεράκι της. Η Leia δηλαδή, γιατί έκανε κουμάντο όπου στεκότανε κι όπου βρισκότανε. Κι αντιμετώπισε αντρίκεια κείνη τη νταλικοχλαπάτσα, τον Τζάμπα Δε Χατ.

Ονειροπόλοι, θέλουνένα διάστημα να εκτοξευθούν με την/τον σύντροφό τους, πολλές μπύρες και το σκύλο τους. Δεν κάθονται τον κώλο τους σε ένα μέρος για πάνω από τρεις μέρες. Θέλουν πάντα να νομίζουν ότι το Blue Star Naxos είναι το Millennium Falcon.

Προσπαθούν μέχρι τα 50 τους (ίσως και λίγο παραπάνω, απλά μετά τους απασχολεί και το καυτό ζήτημα «εφάπαξ») να γίνουν επιδέξιοι χειριστές φωτόσπαθου. Δεν είναι απαραίτητο ν’ αποκαλούν το «εργαλείο» τους έτσι. Κάποιοι ίσως να ήθελαν να φωσφόριζε. Κάτι καινούργια προφυλακτικά που έχουν βγει, είναι μια ιδανική ευκαιρία να κάμουν τ’ όνειρό τους πραγματικότητα. Provided ότι ο χειρισμός θα είναι σε ένα άλφα επίπεδο (δεν ξέρω, δεν απαντώ, μέχρι πρότινος δε ρωτούσα σε ποια κατηγορία ανήκουν).

Ο Darth Vader τους έχει στοιχειώσει τελικά περισσότερο απ’ όσο νόμιζαν. Θέλουν να είναι κακοί, αλλά το πολύ να καταλήξουν κακούληδες. Υπερτερεί μέσα τους η καλή πλευρά της Δύναμης (ή η κάιζερ). Στο κάτω κάτω κι ο Darth ένα ταλαντούχο προβληματισμένο παιδί ήταν.

Έχουν κλάψει πικρά στη σκηνή που ο Anakin πλακώνεται με την Padme. Δεν το παραδέχονται ποτέ. Οι πιο οικογενειακοί τύποι βούρκωσαν και στη σκηνή του γάμου τους. Ίσως επειδή έγινε σε στενό κύκλο κι όχι μπροστά σε 1600 άτομα, που θέλει να καλέσει η δική τους αρραβωνιάρα.

Αποδέχονται το δυναμισμό των γυναικών (τους βολεύει ενίοτε), δε μπορούν τις γυναίκες – γκιόσες και πάντα έχουν τύψεις που δε βοηθάνε τη μάνα τους στις δουλειές του σπιτιού. Έτσι κι ο Anakin παράτησε τη μάνα του στον Tatooine κι είδαμε τι έγινε.

Θα σε πάρουν απ’ το χέρι να σε πάνε στην κάθεσ υναυλία που θέλεις και κανένας δεν έρχεται μαζί σου (π.χ.Ρακιντζής/Καλλίρης/Σαββιδάκης). Θα σου πάρουν και jelly beans. Με την πρώτη ευκαιρία, ίσως σου πάρουν και λαμπατέρ. Για να το ρημάξουν, με την πρώτη δική τους ευκαιρία, ώστενα φτιάξουν ένα επαναφορτιζόμενο χτυπητήρι φραπέ.

Τους αγαπάμε γιατί:

Είναι γνήσια παιδιά των 80s. Έχουν ακόμα τον R2D2 που τους αγόρασαν εκείνα τα Χριστούγεννα. Διαβάζουν πολύ Alan Moore. Μπορεί να σε δουν με μαλλί – σκοπελίτικη στριφτή πίτα δίπλα σε κάθε αυτί και να του ςαρέσει κιόλας.

Καμιά φορά, δεν τους συμπαθούμε γιατί:

Δεν έχουν αφήσει κατσαβίδι όρθιο σ’ ολόκληροτρίπατο.

Σημείωση:δεν περιλαμβάνω την ειδική κατηγορία «Star Trek»,διότι δεν έχω γνωρίσει κανένα, πλην ενός ξαδέρφου μου, να έχει τέτοιου είδου ςμανία. Ξέρω ότι πλακώνονται με τους από πάνω για το ποιος το έχει πιο μεγάλο το διαστημόπλοιο. Όταν μάθετε την αλήθεια, να μου την πείτε κι εμένα. Το Σποκ τον συμπαθώ πάντως, δεν έχω καταλάβει τί δουλειά κάνει, γιατί όταν τα έδειχνε αυτά η τηλεόραση ήμουν πάρα πολύ μικρή, πάρα πολύ μικρή.

Κατηγορία 2^η: Lord of the Rings και Tolkien

Η αρχή:

Μια μέρα μπήκαν στο βιβλιοπωλείο κι έπεσαν πάνω στο ράφι με τον Τόλκιν. Ή είχαν ένα μεγαλύτερο ξάδερφο, που γύρισε από το μάστερ που έκανε στην Αγγλία και είπε να τους χαρίσει ένα βιβλίο «διαφορετικό»από τον «Τρελαντώνη» και τα «Μυστικά του Βάλτου», που τρένταραν εκείνη την εποχή ως παιδικά βιβλία.

Μπήκαν στον γραπτό κόσμο του Τόλκιν με τα αμέτρητα ονόματα, τις ζοφερές τοποθεσίες, τα πνεύματα, τις νεράιδες, τους γενναίους πολεμιστές με τις βαριές σφυρήλατες στολές, τους μισθοφόρους – εξαμβλώματα. Όσοι έπιασαν τους παραλληλισμούς του συγγραφέα με τα διάφορα ολοκληρωτικά καθεστώτα (και ιδίως με το ναζισμό), το έκαναν σε πιο μεγάλη ηλικία. Εκτός αν είχαν σόγια στηνεθνική αντίσταση, οπότε θα ήταν το μόνιμο θέμα στο κυριακάτικο τραπέζι. Ε, και κουβέντα στην κουβέντα, θα το έπιασαν το υπονοούμενο.

Το βιβλίο τους συγκίνησε γιατί υμνούσε τη φιλία, το κουράγιο, την αυταπάρνηση κι έναν γέρο μάγο που εμφανιζόταν απ’ το πουθενά, ανανεωμένος κάθε φορά σανα έκανε ανά τρίμηνο διακοπές σε spa και τους έβγανε από τη δύσκολη θέση.

Ο Φρόντο ενσάρκωνε ιδανικά το μικρό τους ήρωα, καθόσον η αποστολή του ήταν αντιστρόφως ανάλογη με το μέγεθός του και την πρότερη ζωή του. Ήταν ένα παιδί, σαν αυτούς.

Η συνέχεια:

Αν ήσουν το κοριτσάκι που γούσταραν στο σχολείοκαι έπεφτες θύμα bullying ήέστω σε κορόιδευαν, έβγαιναν μπροστά νασε υπερασπιστούν κι ας τις έτρωγαν.

Όταν πάτωναν στα διαγωνίσματα της φυσικής, πίστευαν ότι τους επηρέαζαν υποσυνείδητα οι Νάζγκουλ. Όσο πλησίαζαν στις πανελλήνιες, τόσο ένιωθαν το Precious να τους «καταπίνει».

Οι γονείς συζητούσαν συχνά μεταξύ τους: «μα τι σκατά έχει ο γιος σου και κλειδώνεταιόλη μέρα στο δωμάτιό του». Πέραν του ότι κάπνιζε, προσπαθούσε να σκιτσάρεικανένα χόμπιτ. Ήταν το «χόμπι(τ)»του. Ξέρω, Σεφερλής.

Στα 15 αγόραζαν μετά μανίας cd των Blind Guardian. Έχω κι εγώ ένα, καποιανού συμμαθητή (Γιώργο,δικό σου πρέπει να ‘ναι, αλλά δε στο δίνω, που να κοπανιέσαι).

Η τελική επιρροή – γενικά χαρακτηριστικά:

Μια μέρα, πολύ μετά την εφηβεία, την είδαν «ηρωικά» κι άρχισαν να λένε με ύφος Άραγκορν-δε-μασάω-τον-κώλο-μου «άσε, Ποπάκι,θα έρθω εγώ να σε σώσω απ’ το αφεντικό σου». Το Ποπάκι εσώθη επειδή επενέβη η Επιθεώρηση Εργασίας (aka Gandalf). Διότι στο μεταξύ ο «Άραγκορν» έπεσε πάνω στη Λιβ Τάιλερ, κουκλάρα, αλλά με αυτί για να τσιμπάς παρμεζάνα από πιατέλα και ηράσθη σφόδρα.

Η τάση τους για συντροφικότητα (απέναντι στους φίλους τους) φτάνει ενίοτε σε αστεία σημεία. Είπαμε, ν’ αφήσεις τον άλλο ν’ αντιγράψει στο μάθημα, μη σας πάρουν χαμπάρι και τους δυο όμως και σας κόψουν και περιμένετε άλλο ένα εξάμηνο για το πτυχίο.

Όσοι γούσταραν Λέγκολας ήταν κάπως πιο κουλ (κι αγγελοκρουσμένοι συνάμα), αλλά άκουγαν και καμιά ψυχεδέλεια, όχι μόνο ποζεριές.

Ένα χρόνο πριν τη διανομή του πρώτου μέρους της τριλογίας στο σινεμά, μετρούσαν Ουρούκ-Χάι πριν κοιμηθούν.

Τους αγαπάμε γιατί:

Ζωγράφιζαν ωραία. Μερικοί το κάνουν ακόμα.

Τις έχουν «φάει» από τον χειροδύναμο κάγκουρα του σχολείου, για να μας υπερασπιστούν. Καμιά φοράμας έβλεπαν σα νεράιδες. Έτσι έβγαζε και το μεροκάματο ο οφθαλμίατρός τους.

Καμιά φορά, δεν τους συμπαθούμε γιατί:

Δεν πιάνει το χέρι τους με τίποτα. Να χαλάσουν,πολύ ευχαρίστως. Για ν’ αλλάξουν μια λάμπα, πάλι ο Γκάνταλφ πρέπει να έρθει. Ή ο Πίπιν πάνω στο Σαμ.

Κατηγορία 3^η: Ανάμικτοι

Η αρχή:

Και στο σινεμά τους πήγαινε ο μπαμπάς/θείος καιστο βίντεο κλαμπ πήγαιναν μόνοι τους. Και τα βιβλία του Tolkien έπιασαν στα χέρια τους. Όλα τα έκαναν τούτα τα παιδιά. Κι από Marvel διάβαζαν, όπως θ’ αναλύσω παρακάτω. Πιστεύω ότι μέχρι και το «Ψάρεμα και Κυνήγι» του πατέρα τους θα διάβαζαν, αν το έβρισκαν πρόχειρο.

Ήταν διαβαστερά, πώς να το πούμε αλλιώς.

Η συνέχεια:

Ενθουσιάστηκαν με τα γραφικά και το story development στα τρία πρώτα επεισόδια του Star Wars, ταυτόχρονα μπορεί και να μην κοιμήθηκαν τα βράδια πριν τις προβολές των Lord of the Rings.

Καθώς όμως δεν ήταν όμως αυθεντικά geeks, τους άρεσε και ο Κουροσάβα κιο Τρυφό. Πολυσυλλεκτικοί τύποι, δεν εμβάθυναν ιδιαιτέρως σε κανένα saga, πράγμα που το λες γενικά καλό, αν δεις πώς έχουν καταντήσει αυτοί στο Big Bang Theory.

Η τελική επιρροή – γενικά χαρακτηριστικά:

Την Πόπη γενικώς την έχουνε σε υπόληψη (ίσως γι’ αυτό να φταίει ο Κουροσάβα), ανάλογα όμως με τα κέφια τους θα πάνε να τη σώσουν. Δηλαδή, αν παίζει ο βάζελος π.χ. μπορεί να της πουν «έλα, ρε Πόπη,το κέρατό μου μέσα, δώσε δυο μούτζες του μαλάκα και φύγε, σάμπως τι θα σου κάνει». Αν δεν παίζει όμως η ομάδα τους και τα πάρουν στο κρανίο με τη συμπεριφορά του αφεντικού της Πόπης, είναι ικανοί να πραγματοποιήσουν απόβαση στη δουλειά της, the Corleone way.

Γενικώς τους έχουν επηρεάσει περισσότερο οι υπόλοιπες ταινίες που έχουν δει.

Αυτό είναι μπορεί να είναι καλό, διότι δεν περιμένουν το Γκάνταλφ (σε οποιαδήποτε απόχρωση, από λευκό του πάγου έως γκρι ποντικί) για να τους μαζέψει τις κάλτσες απ’ το πάτωμα. Ούτε προσπαθούν να μετατρέψουν την τοστιέρα σε άιφον, επειδή γεννήθηκαν εφευρέτες, λόγω υπερσυγκέντρωσης midi-chlorians στο αίμα τους.  

Ό,τι σ’ αρέσει, κοπελιά, εμείς να σε ενημερώσουμε θέμε.

Τους αγαπάμε γιατί:

Συνδυάζουν βουνό με θάλασσα. Είναι εύκολοι στα «θεματικά» σαββατοκύριακα. Μάλλον η αγαπημένη τους ταινία είναι ο «Νονός»

Καμιά φορά, δεν τους συμπαθούμε γιατί:

Αν εμείς ανήκουμε σε μία από τις πιο πάνω κατηγορίες, μας τη δίνει που δεν πωρώνονται αρκετά με καμία. Δηλαδή μ’ αυτή που εμείς γουστάρουμε. Εκτός αν περιστασιακά το κάνουν κι αυτό για χάρη μας, οπότε όλη αυτή η παράγραφος αυτοαναιρείται.

Κατηγορία 4^η: Οι «Μαρβελάκηδες»

Η αρχή:

Όλα ξεκίνησαν σ’ ένα περίπτερο της γειτονιάς. Το πιο μεγάλο, από αυτά που πουλάνε από χαρτάκια μέχρι μίξερ. Τους πήγαινε ο παππούς ή πήγαιναν μόνοι τους, για ν’ αγοράσουν αυτοκόλλητα Panini NBA. Και «τσίμπαγαν» κι ένα Μίκυ Μάους. Την επόμενη ένα Ποπάι. Τη μεθεπόμενη, επειδή κάπως επαναλαμβανόταν η θεματολογία των «ΜίκυΜάου» κι επειδή μεγάλωναν, αγόραζαν Αστερίξ,Λούκι Λουκ και ό,τιδήποτε σχετικό (εγώ από το θείο μου το Θανάση έχω κονομήσει ένα «Κωστίκας και Γιωρίκας». Σήριουσλι).

Η συνέχεια:

Οι ορμόνες χοροπηδούσαν με την πάροδο των ετών και τ’ αγόρια αποζητούσαν τη δράση. Εκεί ήταν που αγόρασαν το πρώτο τους κόμικ Spiderman. Αν πήγαινες στο σπίτι τους επίσκεψη, τα άγγιζες με προσοχή, γιατί το μάτι τους γυάλιζε, στο φόβο μην τυχόν και τσάκιζες καμιά ακρούλα. Όπου έβρισκαν κόμικ με τους υπόλοιπους ήρωες της Marvel, τα αγόραζαν, τα αρχειοθετούσαν και τα πρόσεχαν σαν τα μάτια τους.

Πολλές φορές αποπειράθηκαν να σκαρφαλώσουν με τη χάρη του Πήτερ Πάρκερ στο Izola της κουζίνας. Ευτυχώς ήταν αδύνατοι (και δε γκρεμίστηκαν) και η μάνα τους έλειπε εκείνη την ώρα στα μαγαζιά, αλλιώς ακόμα θα τις έτρωγαν.

Τα παράλληλα σύμπαντα των μαρβελοηρώων διεύρυναν τη σκέψη τους και αρκετοί το ‘ριξαν στη sci-fi λογοτεχνία. Ίσως λίγο παραπάνω απ’ ό,τι οι πιο πάνω κατηγορίες.

Η τελική επιρροή – γενικά χαρακτηριστικά:

Geekoκατάσταση γενικώς. Έχεις να συζητάς μαζί τους αιώνες. Δεδομένου ότι σ’ αρέσουν κι εσένα αυτοί οι περίεργοι τύποι που πρασινίζουν και μεγαλώνουν και σπάνε πράματα ή που έχουν ατσάλινες βέργες για νύχια ή που έπεσαν από άλλους πλανήτες.

Και να μη σ’ αρέσουν, μια χαρά παιδιά είναι πάλι.

Μπορείτε να συνεννοείστε πιο εύκολα, διότι είναι πιθανό οι pop αναφορές σας να είναι παρόμοιες.Επίσης, μισείτε και οι δυο το Superman. Και όχι επειδή φοράει το σώβρακο πάνω απ’ το κολάν.

Την Πόπη τη βλέπουν αρχικά σα φίλη, διότι όταν η Πόπη τους γουστάρει υπάρχουν κάποιες εξελίξεις σε κάποιο σύμπαν, οπότε θα πάνε μεν να τη σώσουν απ’ το αφεντικό της,πλην όμως όταν η Πόπη ξενερώσει μαζί τους, τότε θα την ερωτευτούν και θα παρακαλάνε νυχθημερόν για μία σούπερ δύναμη, με την οποία θα καταφέρουν να κάνουν στη μπάντα/εξολοθρεύσουν/στείλουν σε άλλο πλανήτη το γκόμενο της Πόπης.

Τους αγαπάμε γιατί:

Είναι κι αυτοί πολυσυλλεκτικοί. Μπορείς να τους δανείζεσαι τα ΜΠΛΕΚ, τα οποία έχουν φυλάξει επιμελώς (σε χωριστή στοίβα οι περιεχόμενες σ’ αυτά αφίσεςΠρέλεβιτς/Πάσπαλιε, κ.λπ.).

Δεν υπάρχει superhero movie που να μη θέλουν να δουν. Γουστάρουν με τρέλα, όταν σε τέτοιες ταινίες υπάρχουν αναφορές/σπόντες/αστειάκια για άλλες τέτοιες ταινίες και ιδίως για τα Lord of the Rings και τα Star Wars. Έχουν μια πολύ χαριτωμένη φάτσα, όταν τ’ ακούν αυτά και γελάνε.

Συνήθως είναι οι μεγαλύτεροι φανς των μπαμπάτσικων graphic novels.  

Καμιά φορά, δεν τους συμπαθούμε γιατί:

Πιστεύουν ότι ο Hulk είναι «καλύτερος από το Spiderman».

Helloooo, δεν υπάρχει καλύτερος απ’ το Spiderman. Σε κανένα παράλληλο σύμπαν. Απλά αν τους το πεις αυτό, θα γίνουν ο Hulk και θα κλαις τα Costa Boda ξερωγω.

Κατηγορία 5^η: Οι «μεαφήνουν παγερά αδιάφορο»

Η αρχή:

Έπεφτε στα χέρια τους κανένα «Μίκυ Μάου», κανένα Ποπάι, κανένα Αστερίξ, αυτοί διάβαζαν «Μικρό Ήρωα», που τον είχαν πάρει προίκα από τον (επιμελέστατο) πατέρα τους. Αλλά μέχρι εκεί. Μπορώ να πω ότι ρήμαξαν και τον συλλεκτικό «Μικρό Ήρωα», γιατί την ώρα που τον διάβαζαν, προσπαθούσαν να βάλουν το καλαμάκι στην αμίτα τη μικρή, τη μπλέ, ζουλούσαν ασυναίσθητα τον πρόγονο του τετραπάκ και ο μισός χυμός έπεφτε πάνω στο χαρτί. Άντε να ψάχνεις πιστολάκι, για να στεγνώσεις…

Προτιμούσαν τη μπάλα, κανένα επιτραπέζιο, το ποδηλατάκι, την κίνηση γενικώς.

Η συνέχεια:

Στο τσακίρ κέφι, κανένα Archie. Της αδερφής τους, για το χέσιμο περισσότερο.

Στην εφηβεία, μπάλα, κανένα επιτραπέζιο, Bruce Springsteen, Τρύπες, κιθαρίτσα.

Η τελική επιρροή – γενικά χαρακτηριστικά:

Άμα τα βάλει η τηλεόραση ή άμα μαζευτούνε παρέα σε κάνα σπίτι για dvd ήάμα τελοσπάντων λυσσάξει κάποιος φίλος να πάνε να δούνε το «X-men», θα πάνε αγόγγυστα και θα τους αρέσει κιόλας. Αλλά δεν είναι μέσα στην κουλτούρα τους.

«Και την Πόπη να την αφήσεις ήσυχη. Αυτό τον καιρό της γράφω δίσκο».

Εναλλακτικά: «Την Πόπη να την αφήσεις ήσυχη, έχουμε συνάντηση με τους συντρόφους για να μιλήσουμε για τους κινδύνους του φραξιονισμού αυτή την Πέμπτη το απόγευμα, στο καμαράκι της ΠΚΣ,στη Νομική. Αυτά τα κόμικς, μόμικς είναι εργαλεία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού».

Καλά, στο χέσιμο εξακολουθούν μέχρι σήμερα να διαβάζουν κανένα κόμικ, αν βέβαια βρεθεί μπροστά τους (του μικρού αδερφού τους θα είναι). Τους αρέσουν όμως τα graphic novels τύπου «V for Vendetta».

Τους αγαπάμε γιατί:

Δε θέλουν να ζουν σε κανένα παράλληλο σύμπαν. Τώρα, ως άντρες μπορεί να το παθαίνουν αυτό έτσικι αλλιώς (καμιά φορά, λέμε, όχι πάντα).

Αλλά μας αρέσει αυτό το σταθερό πάτημα στη γη.

Καμιά φορά, δεν τους συμπαθούμε γιατί:

Είναι τόσο ορθολογιστές, που μπορεί κατά τη συνύπαρξή μας να καταπιέζεται η φαντασία μας. Εμένα π.χ. αν μου πατάς κάτω τη φαντασία, είναι σα να μου πατάς τον κάλο. Αλλά, γούστα είναι αυτά.

Κατηγορία 6^η: Μίλκο – τυρόπιτα – «Φως»

Η αρχή:

Πήγαν για πρώτη φορά στο γήπεδο στα 5 τους. Είδαν την ομάδα του μπαμπά τους να κερδίζει. Απ’ το περίπτερο διάλεγαν μόνο αυτοκόλλητα Panini για το πρωτάθλημα ή το Μουντιάλ. «Εδώ μου λείπει ο Σαραβάκος, για να συμπληρώσω το φετινό πρωτάθλημα με τα Μίκυ Μάου θ’ασχολούμαι;»

Η συνέχεια:

Είδαν την ομάδα τους να χάνει. Και να ξαναχάνει. Καινα κερδίζει. Και να ξανακερδίζει. Εξακολούθησαν να μαζεύουν Panini. Και να πηγαίνουν στο γήπεδο. Να βλέπουν κρυφά «Αθλητική Κυριακή».

Από διάβασμα, μόνο για το σχολείο.

Η τελική επιρροή – γενικά χαρακτηριστικά:

Πέρασαν στο Πανεπιστήμιο/ΤΕΙ και επί 4 και βάλεχρόνια ξυπνούσαν στο κυλικείο με μίλκο – τυρόπιτα – «Φως» ή «Sportime» (τότενες).

Ε, η ομάδα τους μια κέρδιζε, μια έχανε, έτσιπερνούσε η ώρα.

Γενικώς βλέπουν κάθε είδους ταινίες με saga ή σούπερ ήρωες ή ο,τιδήποτε άλλο, αλλά με την ίδια ευκολία βλέπουν και Twilight.

Τους άρεσε και το Matrix, αλλά ούτε και οι ίδιοι ξέρουν γιατί. Ίσως για τη Μπελούτσι (δίκαιο, εδώ που τα λέμε).

Τους αγαπάμε γιατί:

Είναι ντόμπρα παιδιά. Σου λένε «δε μπορώ τα διαβάσματα και τις φαντασίες. Πάμε για κάνα  μπιλιάρδο ή μήπως θα χάσουμε τη F1?». Μαζί τους μαθαίνεις κι εσύ όλα αυτά τα αθλητικά που δε μπορούσες να μάθεις, αν δεν είχες τέτοιο αδερφό.

Καμιά φορά, δεν τους συμπαθούμε γιατί:

Υποστηρίζουμε την αντίθετη ομάδα. Δε βαριέσαι, άμα υπάρχει αγάπη, όλα λύνονται.

Κατηγορία 7^η: Χαρρυποτεράκηδες

Η αρχή:

Εδώ απευθυνόμαστε στην αναγνώστρια που είναι μιας κάποιας μικρότερης ηλικίας από εμάς. Δηλαδή είναι γύρω στα 23, να το πωκομψά. Αν όχι μικρότερη (μη συγχυστώ και δε σας πω τίποτα).

Λοιπόν, όλα ξεκίνησαν όταν η νονά του λεγάμενου του πήρε δώρο το «Ο Χάρρυ Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος».

Κόλλησε με το βιβλίο, είχε πάνω κάτω την ίδιαηλικία με το Χάρρυ, γούσταρε τη φάση με τους μάγους και τη μάχη του καλού με το κακό, που ψυχανεμιζόταν ότι έρχεται κατά πάνω του.

Η συνέχεια:

Μεγάλωσε μ’ αυτό. Μεγάλωνε ο Χάρρυ, ένα παιδίταλαιπωρημένο απ’ τη ζωή, αλλά μεγάλος μάγκας, βούταγε όλο και πιο βαθιά στη λάσπη με τα κρυμμένα μυστικά, γινόταν όλο και συναρπαστικότερες οι εξελίξεις .Στο τέλος κάθε βιβλίου μπορεί και να δάκρυζε.

Όσο έβγαιναν και οι ταινίες, τόσο πιο πολύ του άρεσε η ιστορία.

Η τελική επιρροή – γενικά χαρακτηριστικά:

Αν έδινε σημασία σ’ αυτά που διάβαζε και δεν του άρεσε μόνο η περιπέτεια και το πώς θα έτρωγε λάχανο το Λόρδο ο Χάρρυ, πήρε σοβαρά μαθήματα για τη σημασία της φιλίας,της συντροφικότητας, της ανιδιοτέλειας και της αποδοχής του διαφορετικού.

Αν δεν τα πήρε, μπορεί να μοιάζει και με το Μαλφόι, οπότε φύγε μακριά ή πέτα του ένα experliamus, να του κάμεις τη μούρη pumpkin pie.

Είναι πιτσιρικάς,αρκετά προσγειωμένος, αλλά και γενναίος. Καλά, μπορεί να μην είναι και ο «Γενναίος του Βορρά», αλλά δε μπορεί, κάτι θα του ενέπνευσε η Τζέι Κέη.

Επίσης, δεν υπάρχει «Πόπη».

Τους αγαπάμε γιατί:

Έχουν ποτένσιαλ.

Καμιά φορά δεν τους συμπαθούμε γιατί:

Μπορεί να είμαστε η καλύτερή τους φίλη (Ερμιόνη) και να κάνουν 7 χρόνια να συνειδητοποιήσουν ότι είμαστε φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο.

Κατηγορία 8^η: Οι ανένταχτοι.

Στην ερώτηση που τους έθεσα, αν συμφωνούν με την κατηγοριοποίηση, μου απάντησαν:

«Αν με ρωτούσες τι προτιμάω, κώλο ή βυζιά, θα σου έλεγα. Τώρα γι’ αυτό που ρωτάς, δεν έχω γνώμη. Ξερω γώ, στην Πόπη, μου αρέσει ο κώλος της».

Ήταν σαφέστατοι και τους αγαπούμε ούλους ανεξαιρέτως. Κάτι από τα δύο πιο πάνω μέρη θα τους αρέσει πάνω μας, δε μπορεί. 

Ευχαριστώ θερμά για τις απαντήσεις τους: @Kornilios , @TheSkaf ,  @achilleas_i , @Krs_demo , @dimitrishajigeo , @bacaliaros , @Eirwn , @to_vraki .Αν ξέχασα κανένα, να μου το θυμήκετε, πληζ :)

ΚΑΙ ΤΩΡΑ Η ΓΝΩΜΗ ΕΝΟΣ ΣΟΒΑΡΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Ακολουθεί η άποψη του φίλου @water_elemental, τον οποίο ευχαριστώ θερμότατα για το χρόνο του καιτον κόπο που διέθεσε, ώστε να γράψει το απολαυστικό κείμενο που ακολουθεί, απαντώντας στο αρχικό ερώτημα που του έθεσα.

"Θα βγω εκτός θέματος, επειδή μπορώ.

Είμαι σίγουρος ότι το έχω καταλάβει λάθος. Οι παρακάτω 800 περίπου λέξεις δε θα βγάζουν κανένα νόημα, κυρίως επειδή το θέμα που μου ετέθη απαιτεί κριτική σκέψη, έννοια που - σαν γνήσιος ιχθύς - μου κατασπαράζει τα μέσα μου. Ας όψεται όμως η αδυναμία σε όμορφες δικηγορίνες, όπως και οι μεγάλες πιθανότητες που έχουν όλες τους να επιβιώσουν της Αποκάλυψης - είναι να τις έχεις από κοντά.

Χωρίζονται όλοι οι άντρες στις παρακάτω δύο κατηγορίες; Αν ναι, σε ποια ανήκεις;

StarWars VS The Lord of the Rings

Δίνω στον εαυτό μου μια δράκα νανοσεκόντ, όσο χρειάζεται να στρίψουμε ένα νόμισμα στον αέρα και να αφήσουμε την απάντηση στη θεά Τύχη, που πάντα μπέρδευα με τηΔικαιοσύνη. Ποτέ δε θυμάμαι ποια απ’ τις δύο φοράει τη μάσκα του Illidan.Για μένα η απάντηση είναι τόσο εύκολη που δεν έχω λόγια για να υφάνω μια στιβαρή επιχειρηματολογία έξω από λεπτό αέρα.

Μπερδεύω τα Star Wars με το Star Trek.

Δώστεμου λίγο ακόμα να εξηγηθώ, το κέρμα δεν έχει προσγειωθεί ακόμα, καμπυλώνω τοχωροχρόνο για τα μάτια σας μόνο.

α.Τέχνη - Λογοτεχνία του Φανταστικού. Όχι τρόμος, όχι Mecha,όχι Sci-Fi.

Ναι,ναι είναι τέχνη και δεν χτυπάω ποδαράκι στο χώμα, είμαι πολύ ήρεμος σε τέτοια θέματα. Τέχνη είναι ό,τι σε αγγίζει, σε συγκινεί, σε ταξιδεύει, σε μαγεύει, σε βοηθάει να ξεχαστείς, να μάθεις, να βελτιωθείς, να ανατριχιάσεις, να αναζητήσεις, να ανοίξεις το κεφάλι σου και να συνδεθείς σε ένα παγκόσμιο δίκτυοχωρίς συμβατικά σύνορα. Κατά συνέπεια οποιαδήποτε κουβεντούλα τύπου “η λογοτεχνία φαντασίας δεν είναι τέχνη” με αφήνει αδιάφορο καθότι εξ ορισμού η τέχνη είμαστε εμείς. Τα πράγματα που μας αρέσουν, επιβιώνουν σαν τέχνη καιυπάρχουν μόνο για μένα και για σένα. Έχω δει μπατανόβουρτσα χρωματισμένη στη Saatchi στη Λόνδρα, να κλαις για τις λεκάνες που έμειναν ασκούπιστες. Να τρώει η μάνα μοντέρνα τέχνη και στο παιδίνα μη δίνει. Τι να κάνεις, έτσι είναι η ζωή.

Φυσικά και είμαι απ’ αυτούς που προτιμούν το δράκο απ’ το διαστημόπλοιο. Το κακό είναι ότι δεν έχω επιχειρήματα να εκθέσω. Έτσι βγήκα απ’ την υγρή, σκοτεινή ασφάλειατης μανουλίτσας μου. Νερομπουρμπουλήθρας, ρομαντικός και μαγεμένος. Δεν μπορώ να μιλήσω αρνητικά για κάτι που δε γνωρίζω, ποιος έλληνας άλλωστε θα έκανε κάτιτέτοιο;

Θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον ομολογουμένως να με βάλουν να διαλέξω ανάμεσα σε Φρόντο και ο,τιδήποτε άλλο, με σαφή δαφνοστεφανωμένο νικητή το ο,τιδήποτε άλλο. Υπάρχουν τόσες υπέροχα πλεγμένες ιστορίες εκεί έξω, είναι κρίμα που δεν έχουν διαβαστεί όσο τους αξίζει. Αν μας κοιτάξεις από μακριά, είμαστε απλώς τα geeks. Ασπρουλιάριδες τυφλοπόντικες, με ακατανόητη αίσθηση του χιούμορ, οκτώ κονσόλες στριμωγμένες κάτω από τις plasma τηλεοράσεις μας, ελαφρά καμπουρίτσα καιμια υγιή καλλιέργια μανιταριών στα μάγουλα και το μέτωπο. Στα σπίτια μας υπάρχει πάντα ένα σκουπόξυλο κοντά στο φωταγωγό για να γλιτώσουμε αν μας κάνουν ντου τα Νάζγκουλ ολοβασάντεν και το κορίτσι στο τέλος προτιμάει πάντα τον κακό μπρατσαρά πλούσιο πυργοκτήτη. Ναι;

Όχι.

Φυσικά και όχι. Όπως λοιπόν δεν πρέπει να βάζουμε σε κατηγορίες τους ανθρώπους και να κολλάμε σ’ αυτές ως άλλες τσίχλες σε κοριτσίστικα μαλλιά, έτσι βγαίνει έναςκακομοίρης για να πει ότι ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών (LotRκατά κόσμον) δεν είναι ό,τι καλύτερο έχουμε διαβάσει ποτέ στη ζωή μας. Το σεβόμαστε, υποκλινόμεθα, πίνουμε νερό στ’όνομά του, το έχουμε σε 4 διαφορετικές εκδόσεις και 2 γλώσσες στο σπίτι μας, αλλά περάσαμε καλύτερα με άλλα βιβλία φαντασίας (Mistborn (3), Elantris, The Warbreaker, Imajica, Weaveworld, MisterB. Gone, Une Unendliche Geschiche, Le Livre De Saphir, The Grey King, His DarkMaterials (3), A Song of Ice and Fire (6), Lud-in-the-Mist, Stardust, The BlackMagician (3), Fire, Poison Study, American Gods, Tales of the Dying Earth, TheForgotten Beasts of Eld, The Broken Sword, The Written, Τhe Name of the Wind,Shadows of the Apt (9), The Farseer Trilogy). Κατά συνέπεια, διαλέγω Lord of the Rings επειδή δεν διαλέγω Star Wars. Είναι κάπως περιοριστικό,αλλά αυτό το ερώτημα μου έβαλαν, και σε αυτό απαντάω. Όποιος θέλει να το συζητήσουμε περισσότερο, να με πάει για ποτό.

β.Γκομενικό - Παρελθόν

Η άλλη ιδέα που έξυσε το ταλαιπωρημένο μυαλουδάκι μου ήταν η ποιητική μεταφοράτων δύο βαρύγδουπων έργων (τέχνης), σε στοιχεία που θα χαρακτήριζαν την προσωπικότητα του άντρα εν προκειμένω. Παρελθόν VS Μέλλον.

Η σκέψη απορρίφθηκε γρήγορα γιατί αν κοιτάξουμε και τα δύο προσεκτικά, δενυπάρχει τίποτα να διαχωρίσεις, πέρα από μια πολύ επιφανειακή προσέγγιση “α, δε μου αρέσει το διάστημα, α δε μου αρέσουν οι νάνοι”. Ό,τι γράφανε οι αρχαίοι στις τραγωδίες τους τρύπωσε σιγανά σε κάθε μοντέρνο έργο. Μύθος, ήθος, διάνοια, λέξις, μέλος, όψις, όλα μες στα δυό ματάκια. Όλα τα συστατικά για να φτιαχτεί ένα παραμύθι της προκοπής, βρίσκονται και στις δύο κατηγορίες και είναι πάνω κάτω τα ίδια. Το νουμπάκι ήρωας που με τη δύναμη της αγάπης διαλύει το απόλυτο κακό. Υπέροχο, καθότι εδώ που τα λέμε, σε όλους μας αρέσει μια καλή κάθαρση,ψυχής και ματιών (τι, είστε απ’ τους άντρες που δεν κλαίνε; Να άλλη μια κατηγορία για στοχασμό).

Σφίχτηκα πολύ, το προσπάθησα. Δυστυχώς,δεν μπορώ να απαντήσω στην ερώτηση. Είμαι φανατισμένος και η αγάπη μου για τη λογοτεχνία του φανταστικού με τυφλώνει. Το νόμισμα έπεσε μέσα σε ένα χαντάκι και πλουτς. Πάει. Παίρνω τη μαγκουρίτσα μου και αποχωρώ.

Σκεφτείτε όμως: Μήπως είναι και τα δύο ακριβώς το ίδιο πράγμα;"

"To ντάμπλγιου εδώ ψηφίζει;"

Ντίαρ ολ,

Την Κυριακή 6 Μαΐου, συμμετείχα κι εγώ στη «γιορτή της δημοκρατίας», ως δικαστική αντιπρόσωπος σε κάποιο εκλογικό τμήμα του Ηρακλείου Κρήτης. Κάνω εκλογές ως γραμματέας ή αντιπρόσωπος απ’ όταν ήμουν ακόμα ασκούμενη, το 2006. Δυο φορές έχει τύχει να διοριστώ αναπληρωματική (καναπές, σειρά στο λάπτοπ, σπιτικό φαΐ, διότι πάντα κάνω αίτηση να διοριστώ στην Κρήτη) και τις άλλες τρεις έχω κάνει απ’ όλων των ειδών τις εκλογές, δημοτικές και νομαρχιακές (τότε), εθνικές, ευρωεκλογές.

Ένας βασικός λόγος για τον οποίο υποβάλλω κάθε φορά αίτηση προτίμησης διορισμού, είναι η αποζημίωση του αντιπροσώπου, που τις καλές εποχές μπορεί να έφτανε και το 1200άρι. Ένας άλλος λόγος είναι ο «χαβαλές» των εκλογών, με την έννοια ότι, σε ένα κράτος με μηχανοργάνωση επιπέδου «οι δικαστικοί αντιπρόσωποι πρέπει να παρουσιαστείτε στον Εισαγγελέα Πρωτοδικών της έδρας του διορισμού σας αυτοπροσώπως ή με την αποστολή τηλεγραφήματος», είναι τουλάχιστον ενδιαφέρον να μπλέκεις με μελάνια, καρμπόν, εκλογικά βιβλία διαλογής ψήφων, που χρειάζονται ατελείωτη καταγραφή των ονομάτων των υποψηφίων, και άλλες τέτοιες χαρτογιακάδικες χαριτωμενιές του επιστήμονα της θεωρητικής κατεύθυνσης.

Ένας τρίτος λόγος είναι η επιθυμία τήρησης της ακριβούς διαδικασίας ψηφοφορίας και διαλογής των ψήφων, από καθαρή επιστημονική/ «δημοκρατική» διαστροφή: επειδή δηλαδή είχα μια πετριά με το συνταγματικό δίκαιο (ήταν ένα από τα πέντε μαθήματα που μου άρεσαν σ’ αυτή τη σχολή), αισθάνομαι πάντα μια (προσωπική) ικανοποίηση, όταν μπαίνω μέσα στην αίθουσα και επιβλέπω/κατευθύνω τη διαδικασία. A bitch who loves the Constitution, με άλλα λόγια.

Κάθε φορά λοιπόν που έχουμε εκλογές, κάνω αίτηση να διοριστώ στο νομό Ηρακλείου και συγκεκριμένα στο Δημοτικό Διαμέρισμα (πρώην Δήμο) Νέας Αλικαρνασσού, όπου πήγα γυμνάσιο/λύκειο (λόγω οικογενειακής μετακόμισης από το downtown Ηράκλειο στην εξωτική Άνω Αλικαρνασσό). Είναι πολύ βολικό να κάνεις εκλογές σε σχολείο που βρίσκεται 500 μέτρα από το πατρικό σου. Θέλεις π.χ. να πεταχτείς για ένα κατούρημα το μεσημέρι, μπορείς να το κάνεις, έχει ψήσει η γιαγιά σου μουσακά, είναι εύκολο να σου φέρει μια διακριτική γκουμούτσα για κολατσό.

Στις φετινές εθνικές εκλογές ασχολήθηκα με διάφορα πράγματα, τα οποία θα μπουν σε άλλο ποστ για λόγους ενότητας της ύλης, διότι εδώ σεβόμεθα τον αναγνώστη και δεν τον πρήζουμε με ανερμάτιστα λόγια  (Καψούλα – πραγματικότητα, μια σκέση πάθους, με νικητή την πρώτη συνήθως).

Παρέλαβα λοιπόν το διορισμό μου την Πέμπτη πριν από τις εκλογές και την Παρασκευή ξεκίνησα να κάνω τις διαδικασίες «παρουσίασης στον Έφορο των εκλογών» και σε άλλες δημόσιες αρχές. Ο Έφορος των εκλογών είναι αυτός που ζει το δράμα τους σε όλο του το μεγαλείο (αν και – εμπειρικά – η drama queen των εκλογών είναι η προϊσταμένη του κάθε Πρωτοδικείου). Είναι δηλαδή αυτός που επιβλέπει όοοολες τις εκλογικές διαδικασίες και υφίσταται τις ερωτήσεις των δικαστικών αντιπροσώπων, των οποίων το range είναι από: «σταυρός με λαχανί στυλό είναι έγκυρος» έως «πού έχω παρκάρει ρε γαμώτη».

Για να παρουσιαστείς στον Έφορο, τον Εισαγγελέα Πρωτοδικών της έδρας όπου έχεις διοριστεί αντιπρόσωπος και τον Περιφερειάρχη, με σκοπό να πεις «γειαχαραντάν, ανέλαβα καθήκοντα», προβλέπονται οι εξής υπερσύγχρονοι τρόποι:

(α) να πας από κει (σιγά μην πάω κι απ’ το σπίτι τους με φοντάν),

(β) να στείλεις τηλεγράφημα, τηλεφωνώντας στον ΟΤΕ. Το τηλεγράφημα βολεύει πάααρα πολύ, διότι πέραν του cutting edge technology που σπαρταράει μπροστά σου, είναι κλάσεις ανώτερο από το Telex και βέβαια, είναι προσβάσιμο από κάθε τηλέφωνο, σταθερό ή κινητό. Πέραν αυτού δε, πού να βρεις αξιόπιστο περιστέρι/κοράκι να μεταφέρει στις αρμόδιες αρχές το χαρμόσυνο νέο ότι κατέβηκες από το Knossos Palace και ψάχνεις να βρεις μια καλή ταβέρνα να φας βραστή κατσίκα με μακαρόνια, πριν πας να παραλάβεις εκλογικό σάκο.

Την Παρασκευή λοιπόν πήρα τηλέφωνο στο 136, που είναι η γραμμή του ΟΤΕ για τα τηλεγραφήματα – σημειώστε το, δε νομίζω να το θυμούνται ΟΥΤΕ στις πληροφορίες του ΟΤΕ – και είπα τα στοιχεία μου και το τμήμα στο οποίο διορίστηκα. Η υπάλληλος τα έγραψε σε έναν αιγυπτιακό πάπυρο με ένα φτερό τσαλαπετεινού και σινική μελάνη και παρέδωσε τον πάπυρο στον αγωγιάτη. Αυτός το φόρτωσε στο γάιδαρο και το πήγε 38 χιλιόμετρα τουρνέ σε όλες τις δημόσιες αρχές. Φαντάζομαι πως, αν είχε δημιουργηθεί κάποιο πρόβλημα, θα μας ειδοποιούσαν με φρυκτωρίες.

Λάθος. Ενώ δεν είχαν φτάσει τα τηλεγραφήματα στην Έφορο μέχρι τις 7 το απόγευμα, κανένας δεν αγχώθηκε που δεν είχαν παρουσιαστεί π.χ. 350 από τους 550 δικαστικούς αντιπροσώπους και οι αρχές θα έκαναν εκλογές με τους imaginary friends τους. Ευτυχώς πέρασε μια φίλη μου μια βόλτα από το Πρωτοδικείο, δήλωσε τα στοιχεία μου και βρήκε τα ονόματα της εφορευτικής επιτροπής, για να γνωρίζω ποιος θα πλήρωνε τη νύφη τα ξημερώματα της Κυριακής.

Το Σάββατο το πρωί κατέβηκα στο Δήμο Ηρακλείου, για να παραλάβω το τηλέφωνο με το οποίο θα πραγματοποιείτο η «ασφαλής μετάδοση των αποτελεσμάτων στο Υπουργείο Εσωτερικών», διότι το τμήμα μου συγκαταλεγόταν στο δείγμα 5.000 τμημάτων με βάση το οποίο θα γινόταν μια πρώτη εκτίμηση των αποτελεσμάτων από το Υπουργείο. Το πρότζεκτ αυτό τιτλοφορείται «Σύστημα ασφαλούς μετάδοσης αποτελεσμάτων S.R.T.», σα να λέμε Operation Witchcraft. Η υπάλληλος του Δήμου μου ανακοίνωσε ότι «θα παραλάβετε και τηλέφωνο» σα να μου ‘λεγε «μισό να έρθει ο Ομπάμα να σας δώσει τους κωδικούς για τα πυρηνικά, βγάλτε ένα ποστιτ να σημειώσετε».

Πήρα το κουτί, το άνοιξα και βρήκα μέσα ένα σάμσουνγκ slide-up, από αυτά που παίρνουμε στη γιαγιά μου για να βλέπει καλά τα γράμματα. Κακώς περίμενα κι εγώ κανένα υπερσύγχρονο σύστημα τύπου «δορυφορικό τηλέφωνο», με τα encryption codes του, τα σέα και τα μέα του (να κόψω το Homeland από την επόμενη σαιζόν, έχω υποστεί σοβαρή διαστρέβλωση της πραγματικότητας). Με εμπιστευτικό ύφος μου είπε «σας παρακαλώ, φορτίστε και ενεργοποιήστε το μέχρι το μεσημέρι, για να το εντοπίσει το Υπουργείο» και με εξίσου εμπιστευτικό ύφος της απάντησα «μείνετε ήσυχη, θα το προσέχω σα νεογέννητο λευκό τιγράκι, μη χάσει τα ίχνη μου το Υπουργείο και μ’ αρχίσει στα μένσιον ο Γιαννίτσης στο τουήτερ».

Τους εκλογικούς σάκους τους είχαν πάει στα τμήματα, προφανώς νοικιάζοντας γερανοφόρα οχήματα, διότι με τα ψηφοδέλτια των 27 υποψήφιων συνδυασμών κάθε σάκος ζύγιζε σαν έφηβος τρικεράτοπας. Φτάσαμε στο τμήμα με τον πατέρα μου, τη Χ και την Κ, φτιάξαμε το χώρο, τοποθετώντας το παραβάν στην κάτω γωνία της αίθουσας (για να μη μπαίνουν όλοι μέσα κατευθείαν, διότι έχει ξανασυμβεί). Διαμορφώσαμε τα θρανία με τρόπο, ώστε να βλέπω τι γίνεται περιμετρικά, να ελέγχω και να βγάζω τη μπιτσοσύνη μου προς πάσα κατεύθυνση, για την εξασφάλιση του αδιάβλητου της διαδικασίας.

Μετά πήγαμε και σ’ άλλο σχολείο, να φτιάξουμε την αίθουσα της Χ, η οποία διέθετε και καρέκλες με μαξιλαράκι, για να μην πιαστεί ο ποπουδίνος της Μαρίας – Αντουανέτας, ενώ εμείς τα λαϊκά κορίτσια, που αναλάβαμε τμήμα στη γειτονιά μας, είχαμε σχολικές καρέκλες από ξύλο ιτιάς – ιτιάς λουλουδιασμένης, να μας θυμίζει τις ένδοξες σχολικές ώρες της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Τα ψηφοδέλτια τ’ απλώσαμε σε κάθε τμήμα και τον υπόλοιπο σάκο τον πήραμε καθεμιά στο σπίτι, για να συμπληρώσουμε τα βιβλία ψηφοφορίας. Να μαζέψουμε υπογραφές από του χρόνου να μπαίνει το εκλογικό υλικό σε τσάντες Harrod’s, διότι με το σακί της ελιάς δουλειά δε γίνεται.

Μετά το φαΐ ξεκινήσαμε να συμπληρώνουμε τα βιβλία. Ο προβλεπόμενος από τη νομοθεσία τρόπος είναι η καταγραφή με το χέρι (μέχρι να κουλαθείς): όλων των συνδυασμών, όλων των ονομάτων των υποψηφίων, συνολικά έξι φορές, σε τρία διαφορετικά βιβλία, ώστε να γίνει στα δύο από αυτά η διαλογή των ψήφων και των σταυρών και στο τελευταίο να καταγραφούν τα τελικά αποτελέσματα, για να ενημερωθούν το Πρωτοδικείο, η Περιφέρεια, η Αντιπεριφέρεια, ο Δήμος, ο Τσακ Νόρις και ο Παπα-Στρούμφ. Εκτός από αυτά είχαμε να συμπληρώσουμε και τέσσερα τηλεγραφήματα, προς πάσα αρχή, αλλά αυτό το κάναμε στο τέλος της καταμέτρησης.

Επειδή φέτος οι υποψήφιοι ήταν αμέτρητοι, ακόμα και στην επαρχία, σε συνεννόηση με την Έφορο, φωτοτυπήσαμε τα ονόματα με βάση κάτι υποδείγματα που έφτιαξε κάποιος καλός άνθρωπος από τον Άρειο Πάγο και στρωθήκαμε στο τραπέζι της κουζίνας, να τα κολλήσουμε. Στο τέλος της χαρτοκοπτικής το πάτωμα ήταν σα νηπιαγωγείο, χωρίς τις δαχτυλομπογιές και τα παπούτσια της Μπάρμπη. Τελειώσαμε ό,τι κόλλα είχαμε στο σπίτι, ούχου, γιούχου και στικ, σκέφτηκα τη λύση «αλευρόκολλα» κάποια στιγμή (γιατί στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα), αλλά λέω, άσε, έρχεται πείνα, κράτα το αλεύρι, δεν είμαστε για τέτοια.

Κατά τις 9:30 είχα κολλήσει τα πάντα και είχα συμπληρώσει όλα τα στοιχεία πάνω στα βιβλία και τα επιπλέον έντυπα που έπρεπε να παραδώσω στις διάφορες αρχές, ενόσω η Κ αλφάδιαζε ακόμα τα τετραγωνάκια με τα ονόματα των υποψηφίων (σημαντική λεπτομέρεια: παρθένος στο ζώδιο, όλες οι άλλες κάναμε ένα κλαααατς και τα κολλήσαμε όπως όπως).

Κοιμήθηκα στις 12 και ξύπνησα στις 5:15, για να πάω να ετοιμάσω την κάλπη. Στις 6 το πρωί ήρθαν μια κυρία κι ένας κύριος, μέλη της εφορευτικής, βραβεία «φιλοτιμίας» 2012, από τα ελάχιστα άτομα που εμφανίστηκαν στα τμήματα του σχολείου όπου βρισκόμουν. Το μόνο που τους έβαλα να κάνουν ήταν να φτιάχνουν ντάνες με τα ψηφοδέλτια, για να τα δίνουν στον κόσμο. Διότι η φακλάνα η πρώτη στη σειρά δικαστική αντιπρόσωπος, είχε καθίσει κάτω απ’ το παράθυρο, κάπνιζε ένα πακέτο καρέλια την ώρα και είχε χώσει γραμματέα και εφορευτική να κάνουν τα πάντα όλα (ίσως και μασάζ στα πατουσάκια της). Από το ίδιο τμήμα ακούστηκε κάποια στιγμή αργά το βράδυ (την ώρα της καταμέτρησης) και ραδιόφωνο, συγκεκριμένα Βασίλης Καρράς. Γαρύφαλλα δεν είδα να παίζουν. Πάλι μισές δουλειές.

Συνολικά είχα 575 εγγεγραμμένους στον κατάλογό μου συν 70 άτομα ειδικό εκλογικό κατάλογο – οπλίτες από το παρακείμενο στρατόπεδο, σύνολο 645 άτομα, με γεια την τενοντίτιδα, στα ‘λεγα εγώ να γινόσουν φιλόλογος, δε μ’ άκουγες.

Ξεκίνησα τη διαδικασία για να σφραγίσω την κάλπη, η οποία παίρνει ένα λουκέτο στη βάση της και υποτίθεται ότι πρέπει να τυλιχτεί σα «δώρο» με κάτι γάζες, που δε μας είχαν βάλει φέτος στο εκλογικό υλικό (οικονομία στη γάζα έκανε το Υπουργείο) και με ΒΟΥΛΟΚΕΡΙ ΙΣΠΑΝΙΚΟ. Το βουλοκέρι εννοείται ότι έπρεπε να το ανάψεις με λευκό ΚΕΡΙ (αν μας έβλεπε κανένας ξένος θα νόμιζε ότι κάναμε καμιά περίεργη τελετή) και να το στάξεις σε δύο σημεία της γάζας (που δε μας δώσανε) και επιπλέον να το σφραγίσεις με τη σφραγίδα του εκλογικού τμήματος. Επειδή δεν είχα γάζα, είχα πάρει από το σπίτι ένα ρολό σκοινί μπουγάδας, το τύλιξα γύρω γύρω και έλιωσα το κερί πάνω του με αποτέλεσμα να κάψω τον αριστερό μου αντίχειρα. Η διπλανή αντιπρόσωπος, που ήταν πιο μικρή από μένα και είχε βάλει «τα καλά της», δηλαδή ένα εξαιρετικά άνετο κολλητό ΜΠΕΖ φόρεμα (σημείωση: ήμασταν σε παρατημένο τεχνικό λύκειο, όπου κοιτάς απλά τον τοίχο και λερώνεσαι, let alone να καθίσεις 20 ώρες) και ντακούνα αξιώσεων, μου είπε «έλα μωρέ, σιγά που θα βάλω και βουλοκέρι» (δε σου ‘πα κοπελιά ότι αυτό διασφαλίζει την κανονική ροή της διαδικασίας, αλλά είναι ΠΑΡΑΤΥΠΟ να μη βάλεις). Στο κάτω κάτω, αν δε σ’ αρέσει, για να δείξεις ότι δεν άνοιξε η κάλπη, κόλλα δυο αυτοκόλλητα με τη Σέηλορ Μουν πάνω στο σκοινί.

Τελικά μόνο εγώ κι άλλη μία τηρήσαμε τη διαδικασία και μείναμε με το έγκαυμα και το σκοινί στο χέρι (για να μην πω κάτι άλλο).

Από εκλογικούς αντιπροσώπους, εμφανίστηκε μόνο ένας κύριος του ΚΚΕ, ο οποίος ήταν πλήρως συνεργάσιμος και δε δημιούργησε κανένα πρόβλημα, σε αντίθεση με τον καραφλομαλλιά επόπτη τους, που μπήκε μέσα με ύφος «μετενσάρκωση του Πατερούλη meets Ρόζα Λούξεμπουργκ meets Στήβεν Σηγκάλ» κι επειδή τονε θυμήθηκα από κάπου τον ρώτησα «σας έχω γνωρίσει στου Τάδε», που ο Τάδε ήταν δεξιός και ο επόπτης ξίνισε σα ληγμένο ΝΟΥΝΟΥ και μετά του ‘δωσα το φάκελο, να πάει να ψηφίσει να χαθεί απ’ τα μάτια μου, ο ακοινώνητος (μου γέμιζε και τρίχες το τμήμα).

Από τις 07:05 είχα κόσμο, ο οποίος ερχόταν χωρίς σταματημό, δηλαδή κατά τις 8:30 είχαν ψηφίσει ήδη 120 άτομα. Γραμματέας ήταν η αδερφή μου. Εγώ έβρισκα τους ψηφοφόρους στον κατάλογο και τους έδινα φάκελο σφραγισμένο και υπογεγραμμένο κι αυτή τους κατέγραφε στο πρωτόκολλο ψηφοφορίας. Μόλις τέλειωσαν τα μνημόσυνα στην Αλικαρνασσό, κατά τις 9 δηλαδή και έως τις 11, ψήφισαν άλλα διακόσα άτομα, τα οποία ερχόταν με το κόλλυβο στο χέρι, ανά οικογένειες, που φώναζαν μέσα στο τμήμα «Γιώργηηηη, μα ποιόνανε είπαμε ότι θα ψηφίσομε φέτοοοο».

Εκτός από τους εκκλησιαζόμενους, ήρθαν μαζεμένοι κι οι οπλίτες του ειδικού εκλογικού καταλόγου μου, που είχαν βγει με ειδική άδεια και για τους οποίους έπρεπε να συμπληρώνω και ειδικές βεβαιώσεις ότι ψήφισαν.

Οι μισοί από αυτούς που ήρθαν, στο άκουσμα του ονόματός τους από το στόμα μου, προς επιβεβαίωση της ταυτότητάς τους, μου απαντούσαν σε ένα δέκατο του δευτερολέπτου και όσο φωναχτά μπορούσαν «Μάλιστα», σα να μιλούσανε στην υπολοχαγό Νατάσα. Ειλικρινά, δεν ξέρω τι τους κάνουν κει μέσα. Οι περισσότεροι είχαν γεννηθεί μετά το ’90 και ψήφιζαν για πρώτη φορά, οπότε έδινα αναλυτικές οδηγίες: «διαλέγετε τι θέλετε να ψηφίσετε, βάζετε έως τρεις σταυρούς, αριστερά από κάθε όνομα, αν δε θέλετε, δε βάζετε κανένα σταυρό, διπλώνετε προσεκτικά, τοποθετείτε το ψηφοδέλτιο στο φάκελο, τραβάτε την αυτοκόλλητη ταινία, κλείνετε». Δειγματοληπτικά, μερικές ατάκες που εισέπραξα μετά πιο πάνω κατατοπιστικό λογύδριο: «μέχρι τρία ψηφοδέλτια δηλαδή» (facepalm), «μέχρι τρεις σταυρούς σε όποιο σημείο του ψηφοδελτίου θέλω;», «βουλευτές Βέροιας μπορώ να ψηφίσω εδώ ή μόνο τους δικούς σας;». Μπορείς να ψηφίσεις και την Παντμέ Αμιντάλα για γερουσιαστή, αν γουστάρεις, αλλά, αναρωτιέμαι, πού πήγε εκείνο το μάθημα της «αγωγής του πολίτη» που είχαμε στο δημοτικό και μας μάθαιναν για την εκλογική διαδικασία. Ή μόνο οι φύτσουλες τα συγκρατήσαμε αυτά. Ενιγουέιζ.

Οι πιο μεγάλες ηλικίες ήρθαν μέχρι το μεσημέρι, γριές κομμωτηριασμένες με ντεπιές ραφτό, αγκαζέ ο Βρασίδας (σύζυξ), μην τυχόν και την αφήσει ν’ αναπνεύσει και να ψηφίσει ό,τι γουστάρει. Ξεκαθάριζα από την πρώτη στιγμή ότι «αν θέλετε βοήθεια, μόνο εγώ θα μπω στο παραβάν» κι επειδή γυάλιζε το μάτι μου από την αϋπνία, κανένας δεν έφερε αντιρρήσεις. Για να κάνεις βέβαια εκλογές σε τμήμα όπου ψηφίζουν οικογένειες άνω των 4 ατόμων, τουτέστιν σόγια ολόκληρα, πρέπει να είσαι αρκετά κουτσομπόλα από μόνη σου (καλή ώρα), διότι μόνο έτσι δε θα διαγραμμίσεις κατά λάθος τον παππού αντί για τον εγγονό ή τη γιαγιά αντί για την εγγονή. Εμένα είναι η καλύτερή μου, διότι μαθαίνω και τις ηλικίες τους (όσες φορές έχω κάνει εκλογές στη γειτονιά μου έχουν λυθεί πολλές απορίες, π.χ. η γυναίκα του ψιλικατζή είναι όντως πιο μεγάλη απ’ τη συννυφάδα της, κ.λπ.). Ότι ήμασταν στην Αλικαρνασσό το καταλάβαινες βέβαια και μόνο εξ ακοής. Τα μισά ρινγκτόουν ήταν Σφακιανάκης, τα άλλα μισά Τερζής. Όπα.

Στο τμήμα μου ψήφιζαν περίπου 10 μεγάλες οικογένειες της Ν. Αλικαρνασσού και μερικοί ξέμπαρκοι που κατά τύχη έμειναν εκεί (διότι οι περισσότεροι κάτοικοι είναι πρόσφυγες Μικρασιάτες και απόγονοί τους). Έξω από κάθε τμήμα είχαν αναρτήσει το όνομα του 1^ου ατόμου του καταλόγου και το όνομα του τελευταίου. Δηλαδή στο δικό μου τμήμα έγραφε από «Καπλ…» έως «Κεχ…». Το μόνο που δε με ρώτησαν όσοι ήρθαν να ψηφίσουν και δεν περιλαμβανόταν στο δικό μου κατάλογο ήταν «αν εδώ ψηφίζει το ντάμπλγιου».

Οι μισοί από αυτούς είχαν έρθει με αυτοπεποίθηση Αντζελίνας Τζολί στο κόκκινο χαλί των Όσκαρ, ότι «αφού εδώ ψηφίζω κάθε χρόνο, σ’ αυτή την αίθουσα, εδώ θα ψηφίζω και φέτος». Οπότε σήκωνα το φρύδι και απαντούσα το τροπάριο β΄ «Λόγω του ‘Καλλικράτη’ υπέστησαν αλλαγές οι εκλογικοί κατάλογοι και προφανώς το επίθετό σας ψηφίζει αλλού». Για ν’ ακολουθήσει η ερώτηση «δηλαδή πού ψηφίζω;». Είκοσι μέρες πριν τις εκλογές είχε ανεβεί το σύστημα «Μάθε πού σκατά ψηφίζεις, να μη σπας το πουλί του αντιπροσώπου», κανένας κερατάς δε φιλοτιμήθηκε να πάρει ένα τηλέφωνο στο Δήμο/ να μπει στο ιντερνέ/να βάλει τον εγγονό του να το ψάξει για να βεβαιωθεί.

Από τις ερωτήσεις συνειδητοποίησα για ακόμα μια φορά, ότι το spelling είναι κάτι που δε μαθαίνεται στο δημοτικό ή τουλάχιστον θέλει συνεχείς επαναλήψεις μετά την αποφοίτηση. Καθόσον ήρθε μία που επέμενε ότι ψηφίζει σε μένα, με επίθετο που ξεκινούσε από «Κρ». Κρ και στη μούρη σου, που θα μου φωνάξεις κιόλας ότι «ε, τότε δεν πάω να ψηφίσω».

Εννοείται πως σε κάθε ερώτηση «και τότε πού ψηφίζω», τους παρέπεμπα στο μπάτσο της εισόδου, ο οποίος πρέπει να με έβρισε αγρίως, αλλά τι να έκανα κι εγώ που ήμουν το τελευταίο τμήμα και όλοι οι προηγούμενοι τους έστελναν «δίπλα» κι εγώ ήμουν το τελευταίο κατά σειρά «δίπλα».

Στις 18:30 μπήκε μέσα ένας μαλάκας που ξεκίνησε να μαζεύει μόνος του τα ψηφοδέλτια, ενώ τα είχαν έτοιμα σε πακετάκια, τα μάζεψε λάθος, έκατσε μέσα στο παραβάν 20 λεπτά και τα μετρούσε να του βγουν 27 και μετά άρχισε να κάνει φασαρία «γιατί δεν υπάρχουν όλα κι εγώ θέλω να τα δω όλα κι ας μην ψηφίσω κανένα». Άρχισα να του εξηγώ ότι, αν λείπει κάποιο, πρέπει να το πει σε μένα, να βρω από άλλο τμήμα ή από το σάκο με τα άχρηστα και έβαλε τις φωνές «σιγά μη σου πω εσένα τι θα ψηφίσω», «να βγουν όλοι έξω και να σου πω, γιατί αλλιώς δεν υπάρχει απόρρητο», «είναι η δουλειά σου να μου έχεις όλα τα ψηφοδέλτια». Οπότε αρχίζω να τον ξεχέζω πατόκορφα, ότι η δουλειά μου είναι να ταυτοποιώ τον κάθε ψηφοφόρο (και κατ’ επέκταση τον κάθε μαλάκα σαν εσένα), που έρχεται να ψηφίσει και να του δίνω το φάκελό του, προσέχοντας να μη «χιονιστεί» η κάλπη. Μπήκε μέσα και η ειδική φρουρός, που άκουσε τις φωνές, και του είπε να σταματήσει να δημιουργεί προβλήματα εκ του μη όντος, οπότε του μάζεψε ο κυριούλης της εφορευτικής ένα σετ ακόμα, του το έδωσε. Και βέβαια, τον κόβω σύριζα ότι ψήφισε Χρυσή Αυγή, γαμώ το θεό του μέσα του μαλάκα, που μας έκανε ολόκληρη φασαρία. Φεύγοντας του είπα «τα νεύρα σας να τα βγάζετε αλλού κι όχι στον αντιπρόσωπο της δικαστικής αρχής» και νομίζω ότι λάγκαρε γιατί μάλλον κατάλαβε ότι είμαι δικαστικός και όχι δικηγόρος, αλλά έτσι, the cruel bitch likes to frighten people. Σιχτίρια.

Μόλις έκλεισαν οι κάλπες ξεκίνησα τη διαλογή με τον εκπρόσωπο του ΚΚΕ και την αδερφή μου, βγάλαμε τα αποτελέσματα των κομμάτων κατά τις 21:30, είχα 17 ψηφοδέλτια της Χρυσής Αυγής και ακύρωσα άλλα 7 ή 8 δικά τους, διότι τα ζωάδια που ήρθαν να ψηφίσουν δε γνώριζαν ούτε να σταυρώνουν σωστά (με σταυρό και όχι με V) και σε αρκετές περιπτώσεις δεν ήξεραν ΚΑΝ ότι έπρεπε να κλείσουν τον φάκελο για να τον ρίξουν στην κάλπη. Φυσικά οι μισοί που ψήφισαν τους νεοναζί: (α) το έκαναν χωρίς να μπουν στο παραβάν, επιδεικτικά, σχεδόν μπροστά μου, (β) ήταν «γυμναστηριάκηδες», (γ) τους θυμάμαι από το σχολείο να μένουν στη β΄ γυμνασίου επί 2-3 χρόνια σερί, (δ) τώρα δουλεύουν στου πατέρα τους το μαγαζί ή ως πορτιέρηδες. Ένας είχε και τατουάζ με τον Ταζ στη δεξιά γάμπα. Να σε χαίρεται η μάνα σου και όλα τα Looney Tunes μαζί.

Σε γειτονιά που έβγαιναν παγίως αριστερά κόμματα, βρέθηκαν πάνω από 20 άτομα να ψηφίσουν Χρυσή Αυγή. Πάνω από 20 άτομα, των οποίων οι γονείς/παππούδες πολέμησαν τους ναζιστές. Που δεν έχουν ανοίξει μισό βιβλίο/εφημερίδα στη ζωή τους. Που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι, αφού δώσουν το ήδη κωλοφτιαγμένο κίτρινο punto στον αδερφό τους, ν’ αγοράσουν ένα Peugeot rallye, για να ρίχνουν κανα ξέκωλο τα βράδια που βγαίνουν με σηκωμένο το γιακά στην παραλιακή του Ηρακλείου.

Κατά τ’ άλλα, τελειώσαμε την όλη διαδικασία κατά τη μία (ήρθε και η Σ να μας βοηθήσει και να μας κατεβάσει με τον εκλογικό σάκο στο κέντρο).

Το βραβείο του μαλάκα το δίνω συλλογικά σε όσους ψήφισαν τους φασίστες δολοφόνους, αλλά θέλω να δώσω και ένα ειδικό βραβείο σ’ αυτόν που ήρθε να ψηφίσει και μου έδειξε την κάρτα με τον ειδικό εκλογικό αριθμό, που μοίραζαν τα ΚΕΠ πριν από 10 χρόνια, για να γνωρίζουμε το συγκεκριμένο αριθμό, τζαστ ιν κέις. Όταν του είπα «αυτό που μου δώσατε δεν είναι επίσημο έγγραφο ταυτοποίησης» μου απάντησε καμαρωτός «το ξέρω, απλά ήθελα να δω αν περνάει σε σας». Κράτησα τα στοιχεία του, γιατί μεγαλώνει και παιδί και καλό θα ήταν να ενημερωθεί η αρμόδια κατά τόπο κοινωνική υπηρεσία.

Αμόλησα το σάκο στο Πρωτοδικείο, το τηλέφωνο στην Αντιπεριφέρεια και τη σφραγίδα στο Δήμο και γύρισα σπίτι, για να επιβεβαιώσω την πληροφορία ότι οι φασίστες δολοφόνοι εξέλεγαν πάνω από 20 βουλευτές και την υποψία ότι πρέπει όλοι: (α) να κοιταχτούμε σ’ έναν ειδικό, (β) να συνεχίσουμε (όσοι το κάνουμε ήδη)/ ν’ αρχίσουμε (όσοι δεν το κάνουν) να ενημερωνόμαστε, να ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΣΤΑΜΑΤΗΜΟ και για ΤΑ ΠΑΝΤΑ, (γ) ν’ αναλογιζόμαστε το πώς διαμαρτυρόμαστε, αν αυτό είναι το νόημα.

Ξύπνησα τη Δευτέρα με πονοκέφαλο μεγατόνων, είδα το βίντεο του αρχιφασίστα με τους δημοσιογράφους, μου ανέβηκε η πίεση στο διακόσα, σκέφτηκα ότι ο πόλεμος πήρε άλλη τροπή και ότι «ο καθείς με τ’ όπλο του», κατά τον Ελύτη, πρέπει να δουλέψουμε, να συνεργαστούμε, να εξαφανίσουμε όλα αυτά τα ρεζιλίκια (σόρι, αλλά η λέξη «φαινόμενα» δεν είναι εύστοχη στην περίπτωση αυτή).

Το μεσημέρι της Δευτέρας γύρισα στην Αθήνα με ελικοφόρο – ιπτάμενο ταξί. Τα χιόνια στον Ψηλορείτη δεν είχαν λιώσει ακόμα, παρά τη ζέστη τόσων ημερών. Τελικά δεν καταφέραμε «να δοκιμάσουμε τη νιότη μας ακόμα μιαν άνοιξη» (αυτό, κατά τον Αναγνωστάκη).

Αλλά δεν τέλειωσε τίποτα ακόμα.